Gastblog Van Jorien

Zwanger zijn als verloskundige, de eerste 20 weken

Daar sta ik dan zelf met een positieve zwangerschapstest in mijn hand. Volledig in shock. Bij de eerste zwangerschap waren we twee jaar bezig en hadden we veel negatieve testen gehad. Deze keer was het een beetje onverwacht en duurde het dan ook even voordat ik het geloofde. Maar wat een cadeautje!

Hoe overleef ik dit?

Het is een week later en ik voel het weeïge gevoel weer opkomen. Mijn drie zwangerschappen kenmerken zich door enorme misselijkheid. Ik voel weer waar ik al bang voor was. Met de dag wordt het erger en eet ik minder. Van de wc pot weet ik inmiddels weer hoe die er van binnen uitziet. Mijn kopjes thee worden vervangen door een beetje water, wat melk en vooral door ongeveer niks. Ik eet amper avondeten en houd mezelf tijdens het werk op de been door dropjes, dextro’s en wat soepstengels. O ja, er lopen ook nog twee jongetjes rond in mijn huis. Help! Hoe overleef ik dit?

Het is begin van de nacht en ik sta bij Laura* met weeën. Haar bevalling is mooi begonnen. We besluiten dat ik wat later weer terug zal komen. Om 4 uur is ze mooi opgeschoten en besluiten we dat ik blijf. Ik ben zo moe, ik heb mijn onderzoek gedaan en plof beneden bij haar op de bank. Even mijn ogen dicht…bah slapen wil niet echt en ik ben zo misselijk en duizelig. Ik duik de keuken eens even in op zoek naar wat eten om me op de been te houden. Als we uiteindelijk gaan persen heb ik me geïnstalleerd op een stoel.

Van het staan op zo’n warme bevalkamer word ik goed duizelig en de geuren doen mijn misselijkheid ook niet echt goed. Zo op de stoel is het te doen met wat dropjes achter de hand. De bevalling loopt super. Maar steeds moet ik even zitten en vraag ik me af of dit nou wel zo verstandig is.

In die eerste periode van mijn zwangerschap zit ik ook bij een badbevalling. Diana begint wat in paniek te raken en keert zich van haar man naar mij. Ze grijpt me vast en trekt mij half het bad in. Ik moet haar helpen met puffen en zorg dat ze niet in paniek raakt. Ondertussen klem ik me ook aan haar vast en vraag ik me af wie wie overeind houdt.

Het is duidelijk, de nachtdiensten lukken me simpelweg niet meer. Het moet wel veilig blijven voor iedereen. Ik heb even getwijfeld, maar ik moet mijn collega’s wel vertellen dat ik zwanger ben en het nu al niet meer red. Gelukkig heb ik lieve collega’s en zijn mijn nachten snel overgenomen.

Tijdens mijn tweede zwangerschap hoefde ik trouwens mijn collega’s niet te vertellen dat ik zwanger was. Ze raadden het al bij 5 weken. Ze hebben er blijkbaar een neus voor en het nog even voor me houden heeft dan ook weinig nut hier. Tja zwanger en verloskundige zijn, dan zijn het vaak je collega’s die het eerste van iedereen weten dat je zwanger bent.

Spreekuren met andere zwangeren

Tijdens het spreekuur word ik ook lekker geconfronteerd met het zwanger zijn. Ik heb een vrouw op intake die erg misselijk is. Ik weet precies wat ze bedoelt. Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk van dit onderwerp af. Ik zie al taferelen voor me dat we beiden naar een prullenbak moeten grijpen. Wat later komt een vrouw die iets verder zwanger is dan ik. Ze vraagt of ik kinderen heb. Ja, zeg ik enthousiast, 2 jongens en de derde is op komst. Help, wat heb ik nu gezegd? Ik ben 11 weken en mijn familie weet het nog niet eens allemaal. Hmmm, best lastig om steeds bezig te zijn met zwangeren.

De weken vorderen en de misselijkheid neemt bij 18 weken af. Maar moe dat ik blijf. Ik val regelmatig thuis op de bank in slaap, zelfs als de kinderen om me heen spelen. Mijn buik wordt ook dikker, maar nog niet echt heel veel. Door de misselijkheid ben ik drie kilo afgevallen. Ook ik ben onzeker of het allemaal wel goed is. Tijdens mijn controle bij mijn eigen collega voel ik opluchting als we de hartslag van de baby horen en ze zegt dat mijn buik goed op groei ligt.

Het is een voordeel dat je veel weet als verloskundige, wat bijvoorbeeld normaal is om te voelen. Maar ik heb ook veel dingen gezien in de praktijk waarbij het niet goed ging. Dit neem je toch wel mee. Het leven is niet vanzelfsprekend, maar een wonder!

En dan zit de eerste helft van mijn derde zwangerschap er weer op. Het gaat snel. Het wordt tijd om een nieuw kamertje te maken, spullen uit te zoeken en wat nieuwe dingetjes te kopen. Nu ik de baby iedere dag voel, komt het besef steeds meer dat er echt nog een kindje bijkomt. De feestvreugde en verwachting neemt ook toe. Tijdens de kraamvisites gieren de hormonen dan ook door mijn lijf. Ik vind de baby’s die ik bezoek schattiger, mooier en aandoenlijker dan ooit. Ik merk, ik ben echt zwanger. Op naar de komende twintig weken.

* Om wille van de privacy zijn de namen in dit artikel gefingeerd.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
De basisschool en de weg daarnaartoe!

Sinds afgelopen schooljaar gaat Lauren naar de basisschool. Eerlijk is eerlijk, ik had er een heel hard hoofd in. Maandenlang...

Sluiten