Gastblog Van Annelies

Spelen, spelen, en nog eens spelen

Zoals jullie weten ben ik echt een Instagram-gekkie. Op mijn feed zie je veel van ons interieur in min of meer gestylede foto’s voorbijkomen. En natuurlijk foto’s van Scott die ik met mijn camera heb gemaakt, terwijl hij aan het spelen is. Sinds Instagram ook de mogelijkheid tot het delen van verhalen (de ‘stories’) heeft, ga ik op mijn vrije dagen helemaal los met het delen van onze avonturen. Dat betekent niet dat ik de hele dag met mijn telefoon ben hoor. Een story is zo gedeeld en dan leg ik gauw mijn telefoon weer weg. Op die stories krijg ik veel leuke reacties. Een veel voorkomende reactie, is dat Scott zo heerlijk kan spelen. Nou, dat vind ik zelf dus eigenlijk ook best wel! En volgens mij hebben een aantal dingen invloed gehad op het zelfstandig leren spelen.

Zoek het even lekker uit

Toen ik met Scott na de bevalling een nachtje in het ziekenhuis moest blijven, Hans naar huis moest en ik dus voor het eerst echt helemaal alleen was met de baby, had ik even een lastig momentje. De paniek sloeg toe. Op dat moment realiseerde ik me dat ik twee keuzes had: een overbezorgde moeder worden of gewoon gaan liggen en proberen wat te rusten. Ik koos voor het laatste en het hielp. Ik heb niet de hele nacht liggen luisteren of hij nog wel ademde zoals ik had verwacht. Maar we hebben allebei heerlijk getukt tot een uurtje vier ’s nachts, tot ze ons wakker moesten maken voor de voeding.

Ook kom ik uit een familie waar men niet gauw in de paniek schiet. Mijn vader liet mijn broer toen hij op zijn derde eens bij onze woonboot in het water viel, rustig nog even een extra keertje koppie onder gaan. Dan weet ie wel dat ie het niet meer moet doen, was zijn redenatie. Nu vind ik dat zelf ook wel erg spannend, maar ik heb er wel voor gekozen om die ‘laidbackheid’ ook eigen te maken en niet op elk geluidje van Scott te reageren. In de eerste weken maakte ik daar wel een uitzondering op hoor. Zo’n klein babietje kun je echt nog niet verwennen. Maar toen Scott een maand of drie was en in de box meer wilde dan hij op dat moment kon, was ie regelmatig aan het jengelen. Op die momenten heb ik ‘em wel aan zijn lot overgelaten. Hij moest zichzelf een beetje leren vermaken. Het was een week of drie even doorbijten voor ons allebei, maar toen het hem eindelijk lukte om op zijn zijtje te draaien, ging het weer beter in de box. De aanhouder wint, dat gold voor ons allebei.

Niet storen tijdens het spelen

Belangrijk vind ik ook dat Scott zijn eigen spel speelt. Als hij iets nieuws krijgt, doen we het meestal wel eventjes een keertje voor. Maar laten het hem dan verder zelf ontdekken. Die kindjes hebben zo’n heerlijke fantasie. Die bedenken echt wel veel leukere dingen dan wij met onze beperkte fantasie! Wat ik ook wel eens om mij heen zie gebeuren, is dat een kind steeds wordt gestoord in het spel. Is het kind ergens mee aan het spelen, dan wordt er door één van de ouders mee bemoeid, wordt er iets anders aangeboden om mee te spelen of het kind wordt op welke manier dan ook afgeleid van het eigen spel. Volgens mij is dat echt funest voor het zelfstandig leren (en blijven) spelen. Daarom kijk ik altijd van een afstandje naar hoe Scott speelt. Jammer vind ik dat niet echt, het is voor jezelf ook lekker rustig. En nu Scott ouder wordt en samen spelen steeds leuker vindt worden, nodigt hij ons steeds uit om samen te spelen. Ook dan laten we zijn spelletjes en ideetjes leidend zijn in wat we doen.

Kusje van Harry

Gedoseerd en passend speelgoed

Ja, ik geef het toe. Scott heeft behoorlijk wat speelgoed. Toch probeer ik het binnen de perken te houden. De laatste maanden probeer ik geen kleine dingetjes tussendoor te kopen, en grotere leuke dingen noteer ik op een lijstje voor zijn verjaardag en/of Sinterklaas. Ook zoek ik regelmatig zijn speelgoed uit: waar heeft hij geen interesse in, waar is hij al te groot voor, etc. Dat levert niet alleen ruimte op in de speelgoedkist, maar het betekent ook een stuk minder prikkels. En speelgoed wat hij echt leuk vindt, is beter zichtbaar en vindbaar voor hem. Wat uitgezocht is, gaat of naar de opslag in onze kelder of (als het er ook nog netjes uitziet) naar de kinderen van de voedselbank bij ons in de buurt.

Ook belangrijk vind ik dat het speelgoed dat voor handen is, passend is bij de leeftijd. Bij beide verjaardagen heb ik de familie en een deel van de andere visite gevraagd om allemaal iets van hetzelfde te kopen. Op Scott’s eerste verjaardag was het Duplo, op zijn tweede verjaardag waren het houten treintjes met bijpassende baan. Zo bouwden we een leuke verzameling op, waar hij zelf mee kan variëren en zijn spel kan bedenken. Ook voorkomt het een wildgroei van uiteenlopende cadeaus, hoe leuk ze ook kunnen zijn. Ook we kunnen er met Sinterklaas en zijn volgende verjaardag op voortborduren. Nu heeft hij bijvoorbeeld alleen een basic treinrails. Misschien geven we er volgend jaar wel een stationnetje bij ofzo.

Na zijn verjaardagen heb ik ook kritisch gekeken naar het speelgoed dat hij heeft gekregen: is het al voor hem geschikt op deze leeftijd of leg ik het nog even weg tot hij ouder is? Dat heb ik op zijn eerste verjaardag bijvoorbeeld gedaan met een houten gereedschapsset en een dokterssetje. Superleuk, maar ik wist toch dat Scott er alleen maar mee zou gaan rossen. Dus hup: even een tijdje in de kelder ermee! Nu speelt hij er super leuk mee. Het was het wachten meer dan waard!

Zijn ‘signature pose’ tijdens het spelen!

Disclaimer

Het bovenstaande is absoluut niet gestoeld op enig wetenschappelijk of op een andere wijze ondersteunde inzichten. Dit is wat voor ons goed heeft gewerkt om Scott zelfstandig te leren spelen. Elk kind, elk gezin en elke situatie is anders en vraagt om een andere aanpak. En wie weet heb jij nog wel tips voor mij. Laat maar horen!

De foto’s die bij dit blog zijn gebruikt, zijn gemaakt door Angeline Dobber Fotografie.

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Mirte
    26 mei 2017 at 08:39

    Leuk om te lezen en helemaal mee eens dat je ze vooral lekker met rust moet laten als ze zelf aan het spelen zijn. Net als dat wanneer kinderen een onenigheid hebben ze het zelf vaak heel goed kunnen oplossen zonder dat ouders zich ermee bemoeien. Lila kan ook heerlijk zefstandig spelen en herken wel wat punten uit je verhaal. Leuk artikel!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Mama’s gezocht voor ‘Meet the mama’

    Elke dinsdag plaatsen wij om 06.00 uur het verhaal van een mama in onze rubriek Meet the Mama. Dit zijn...

    Sluiten