Gastblog Van Ruth

Welkom lieve Luther

En ineens ben je daar. Een klein glibberig lijfje houd ik vast, zittend op een baarkruk met je vader achter me. Ik druk je tegen me aan en hoor Hans roepen ‘Een jongetje, het is een jongen! We hebben een zoon’.

Hoe het begon.

Donderdagmiddag 15.30 heb ik een check up bij de verloskundige. De buik blijft maar groeien en ook dat valt de verloskundige op. De laatste weken zijn de bekkenklachten wel verergerd en leveren vooral lange dagen op, omdat ik weinig kan ondernemen. Dat is best pittig met een kleuter en peuter in huis. Het heeft zo nu en dan al wel wat gerommeld en ik vroeg me af of ze bij 40 weken (net als bij Vieve) bij eventuele ontsluiting willen strippen. De verloskundige stelt voor om nu even te kijken hoe het er voor staat en ook ik ben benieuwd. Ik blijk al 2/3 cm ontsluiting te hebben en ze stelt voor om te strippen (wat overigens geen garantie geeft, maar de vorige keer positief effect had).  Zo gezegd, zo gedaan. Het blijkt hetzelfde effect te hebben als de vorige keer bij Vieve. Het begint vrij vlot daarna al te rommelen en het zet uiteindelijk door.

Wanneer de weeën doorzetten, komt de verloskundige ‘avonds laat kijken hoe ik ervoor sta. Op dat moment wordt Vieve wakker en wil niet verder slapen. Het leidt ontzettend af en ik besluit mijn moeder te bellen om te vragen of zij de meiden wil halen en bij hun thuis in bed te stoppen. Inmiddels worden de weeën heftiger en besluit ik Jamilla van Salted Photography te appen, die de bevalling vast zou leggen.

Het bevallingsbad heeft Hans opgezet en is gevuld met warm water, ik mag erin. Het voelt enorm ontspannen en ik kan de weeën goed opvangen en weg puffen. Het water werkte voor mij onzettend fijn, ontspannen en pijnstillend. Mijn moeder heeft de meiden thuis bij hun op bed gelegd (opa was thuis) en is zelf terug gekomen. Fijn om haar erbij te hebben en ik haar in haar handen mag knijpen terwijl Hans warm water over mijn rug gooit.

De bevalling.

Het moment is daar en ik mag persen, ik krijg het niet voor elkaar om de juiste positie te vinden in het bad. De verloskundige stelt voor om op de baarkruk over te gaan, waar ik al twee keer eerder op ben bevallen thuis. Ik doe het meteen en voel aan alles dat dit de juiste keus is. Het kostte wat inspanning, maar met Hans achter me voelt het ook weer soort van vertrouwd. Het moest nu gebeuren en niet lang erna was het zo ver. Ietwat eigenwijs, want de kleine besloot nog even zijn armpje omhoog langs zijn gezicht te doen voordat hij eruit kwam. Oops! De verloskundige reageert uiteraard adequaat en dan is het zo ver. Ineens ben je daar..

Luther Jan Bastiaan, vernoemd naar mijn niet biologische vader, maar wie wel mijn enige échte vader is en naar de vader van Hans die overleden is en gemist wordt.

Blame it on the hormones.

Tijdens de zwangerschap had ik niet alleen veel lichamelijke klachten, maar speelden de hormonen ook een grote rol. Zo voelde ik nauwelijks tot weinig connectie met de baby in mijn buik. Iets wat ik bij de meiden niet had en waar ik me soms wat zorgen om maakte. Ik vroeg me af hoe het zou zijn als je echt bij ons was. Zou ik meteen van je houden? Het heeft er ingehakt, een zwangerschap die niet vlekkeloos is verlopen en die vervelende hormonen. Ik had van te voren aangegeven bij de verloskundige dat ik graag voor de band tussen ons twee ik graag eerst tijd met de baby wilde doorbrengen en hem of haar zo snel mogelijk aan de borst wilde leggen.

Toen ik je voor het eerst vasthield, kwam eerst de ontlading. Het voelde onwerkelijk, maar ik hield je vast en kuste je. Ik zou liegen als ik zeg dat het gevoel bij de zussen hetzelfde was. Ik moet deze keer iets meer wennen. Ik voel niet per se veel afstand, maar heb het gevoel dat we elkaar nog moeten leren kennen. Iedereen moet zijn pasgeboren kind toch leren kennen zou je zeggen, misschien wel maar zo voelde het bij de meiden niet. Het is een gevoel dat lastig te omschrijven is. Ik ben blij dat ik me bewust ben van deze gevoelens, tegelijkertijd wil ik het ook geen naam geven. Ik weet voor nu dat ik wil investeren, voor mij persoonlijk is het geven van borstvoeding een fijne manier om te connecten met Luther. Heel intiem, wij samen en laat het nu zo zijn dat het geven van borstvoeding deze keer ontzettend goed verloopt vanaf het begin. Duimen dat het zo mag blijven gaan de komende maanden. Ook kies ik (wij) ervoor om rustig aan te doen met visite/kraambezoek. Afgelopen weekend alleen opa, oma’s, broers en zussen. Verder alleen wij samen met ons gezin. We kiezen bewust voor een kraamborrel, zodat we niet de komende drie maanden alle weekenden en veel avonden volgepland hebben staan. Dit geeft rust.

Ik probeer ook hardop uit te spreken dat ik van hem hou, klinkt wat gek misschien maar het voelt goed om het mezelf hardop te horen zeggen. Support is altijd fijn en ik ben dan ook blij dat Hans vaak met Luther bij me komt liggen en tegen me zegt dat hij trots op me is en dat ik het goed doe. Voor nu is die bevestiging extra fijn. Ik heb vertrouwen, het kost misschien iets meer tijd deze keer, maar het gevoel dat misschien nu nog ontbreekt, komt vanzelf. Ik weet dat ik zijn moeder ben, dat hij bij mij hoort en dat ik van hem hou. Het komt goed.

De ontmoeting met je zussen.

Op vrijdagochtend komen opa en oma met je zussen. Lauren komt als eerste de slaapkamer binnen met een lach van oor tot oor. ‘Ik mag de baby als eerste vasthouden, roept ze’. Dat was iets wat we haar hadden beloofd. Wat was ze trots toen ze hem vast mocht houden, stil en zorgzaam. precies zoals Lauren is. Vieve daarentegen kwam schreeuwend binnen ‘De baby niet slaan hè’ riep ze. Onze rauwdouwer, ietwat lomp maar ze gaf meteen de liefste kussen.

We zijn ontzettend blij en dankbaar dat alles goed mocht gaan en dat we een wolk van een zoon en broertje hebben gekregen. Luther weegt 3480 gram en is 49 cm lang, de grootste baby van alle drie. Hij heeft net als zijn zussen een heerlijke bos pikzwarte haartjes en een snoetje om op te eten. God is goed, Soli Deo gloria!

De zwarte-witte foto’s zijn gemaakt door Jamilla van Salted Photography

Jaaa, nog meer leuke blogs!

4 Reacties

  • Reply
    linda
    28 mei 2018 at 09:01

    Ohh zó mooi om je verhaal te lezen. En natuurlijk komt het goed, met zóveel liefde en hulp van stoere grote zussen, komt álles goed. Jullie doen het super!

  • Reply
    Eveline
    28 mei 2018 at 11:10

    Wat een mooi, eerlijk en open verhaal Ruth! Het ontroert me. Zo is het leven. Wat goed dat jullie je rust nemen. Dat hebben wij ook gedaan bij onze vierde en dat was heerlijk. Gods zegen. Hij is er bij

  • Reply
    Nienke
    28 mei 2018 at 13:49

    Wow ik reageer eigenlijk nooit op blogs maar deze keer als uitzondering: wat een prachtig open verhaal! Veel geluk met Luther!

  • Reply
    Simone
    28 mei 2018 at 20:08

    Lieve Ruth, wat mooi geschreven. Ik herken je gevoel. Ik vond het ook anders bij onze derde, precies wat je beschrijft. Ik moest haar eerst leren kennen. En nu ze anderhalf is, is het nog steeds soms anders. Omdat we met die andere twee al zo’n ritme als gezin hadden, omdat ze als jongste nu anders aandacht vraagt dan de ‘groters’ en omdat het best aanpoten is met drie. Ik doe wat jij doet: ik neem haar bewust bij me, zeg haar hardop dat ik van haar houd en voel dan ook dat het goed is. Anders misschien, maar zeker niet minder. Ik geloof gewoon dat je het goed doet met die kleine! Ik lees soms een nog van je, je leeft zo mooi bewust, dit moet goedkomen. Hij is bij je gegroeid, van jullie samen, geliefd en gewenst. Je zult voldoende liefde van God ontvangen om door te geven!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Hoera!! Luther is geboren!

    LUTHER! Een zoon, een broertje. Welkom in ons leven, in ons gezin. Luther Jan Bastiaan, vernoemd naar je beide opa's....

    Sluiten