Gastblog Van Anne

Welkom geliefde peuterpuberteit

Welkom geliefde peuterpuberteit riep ik vol vreugde uit toen mijn oudste dochter midden op straat voor de eerste keer een driftbui kreeg. Ik was 39,6 weken zwanger van Fiene. Sare kon natuurlijk niet weten dat ik de volgende dag uitgerekend was en op het punt stond haar zusje te baren. Ik had geen puf om mijn peuter naar huis te tillen. Voor haar reden genoeg om zichzelf dramatisch gillend ter aarde te storten. 

Ik schrok want was dit luidkeels (normaal zo zoete) brullende kind van mij? Vervolgens ging ik me druk maken over mijn omgeving. Als je peuter op de grond ligt te gillen heb je het idee dat de hele wereld je aanstaart en iedereen zich af vraagt waarom jij- de moeder- je kind niet in bedwang kan houden.

Ik begon te graven in mijn geheugen. Op een blauwe maandag heb ik pedagogiek gestudeerd en er moest vast wel een trucje zijn om dit tafereel zo snel mogelijk zeer verantwoord op te lossen. Niet dus, want niets hielp. Ik gooide haar het liefst over mijn schouder om naar huis te gaan maar dat ging niet met die toeter van een buik dus mevrouw bleef krijsen omdat ik haar niet wilde tillen en ze nog 400 meter zelf naar huis moest lopen.

Ook Fiene is momenteel in de peuterpuberteit beland. Zij uit zich het liefst artistiek met bij voorkeur chocolademousse en verwacht vervolgens trotse ouders omdat ze een donkerbruin hartje heeft getekend op mijn witte tafel. Volgens mijn peuters is het ook volkomen normaal om je drie keer op een dag te laten omkleden door je moeder. Die fantasie he, eerst ben je namelijk een prinses en daarna een brandweerman en brandweermannen dragen geen rokjes.

Voor ons nieuwe huis kochten we een houten tafel. Toen een vriend van mijn man zag hoeveel ik in de weer was met schuurmiddel om dit soort peuter-art te verwijderen heeft hij maar weer snel het oude blad geïnstalleerd.

Twijfels

Mijn ervaringen met boze peuters zijn nu niet meer op twee handen te tellen en soms nemen twijfels de overhand en vraag ik me af of ik  het wel goed doe. Ben ik streng genoeg? Hebben ze wel genoeg gegeten of zijn ze nu te moe en werkt dat een driftbui in de hand? Natuurlijk weet ik dat de peuterpuberteit erbij hoort en ze druk bezig zijn met het ontwikkelen van hun eigen persoontje. Ik weet dat het een fase is en dat het weer over gaat. Dus laat ik ze maar even uitrazen terwijl ik hun emotie benoem. Ik zie dat jij boos bent omdat dat je geen koekje meer mag. Heel jammer en verdrietig inderdaad, maar het gaat niet gebeuren zeg ik dan. Gelukkig zijn de dagen dat alles hier (vooral) gemoedelijk en vredig gaat steeds meer aan de winnende hand.

Grenzen stellen, keuzes geven en structuur

Ik heb gemerkt dat mijn meiden heel goed reageren op structuur en duidelijke grenzen. Het geeft ze een gevoel van veiligheid. Bij ons thuis mogen speentjes niet mee naar beneden en drinken ze doordeweeks water of thee. Deze regels herhalen we tot in den treuren en als ik dan Sare tegen Fiene hoor zeggen ‘Wat heb jij daar is dat een speen’? Dan weet ik dat de boodschap is aan gekomen. Op de koelkast staat elke dag een schema met wat we gaan doen. Zo weten ze precies wanneer het tijd is voor een koekje en dat ze moeten opruimen voordat ze een filmpje mogen kijken. Daar is bijna geen discussie meer over. Dat scheelt ons allemaal weer een boel energie.

Daarnaast geef ik mijn kinderen geen vrije keuzes meer maar opties. Dus niet wat wil jij op je boterham maar wil je kaas of grillworst? Zo eten ze gezond en hebben ze het gevoel dat ze inspraak hebben. Dit werkt overigens ook prima voor kledingstukken en speeltuinen.

Liefde en geduldig zijn

Ik heb nog even te gaan totdat mijn kinderen vier zijn en ik de peuterpuberteit kan uitzwaaien. Gelukkig schrik ik me geen hoedje meer van een boze bui en moet ik soms zelfs een beetje grinniken om hun grillen. Ik zal genieten van hun vindingrijkheid als ze me proberen te overtuigen om hun eigen  plannen er doorheen te krijgen. Ik zal ze liefde geven als ze totaal de weg kwijt zijn na een driftbui.  Ook zal ik proberen geduldig te zijn om te begrijpen wat ze bedoelen als ik al tien pogingen heb gedaan om peuter gebrabbel te ontcijferen. We blijven samen dansen door de woonkamer want man wat kunnen die peuterpubers van ons gieren van het lachen als papa of mama hun uiterste best doen op hun dansmoves. We houden de lol er in, maar zullen ze uiteraard streng toespreken bij ongewenste tekeningen op de muur en groene strepen op het laminaat. Zo komen we vast ook weer door deze fase.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Een kerst zonder oma

Kerst is de tijd van het jaar om samen met je familie of vrienden te genieten. Genieten van het samenzijn,...

Sluiten