Gastblog Van Anne

Wat voor opvoeder ben ik ?

Op een blauwe maandag studeerde ik Pedagogiek. Ik vond het heerlijk om achterin de collegezaal aan mijn cappuccino te nippen en te luisteren naar de verhalen die mijn leraren vertelden. Ik nam me stellig voor om dat als het zo ver was, ik een goede, strenge én consequente moeder zou zijn. Zo één waar van de kinderen meteen in de houding zouden springen als ik iets zei. Die hun jassen aan haakjes zouden hangen en meteen luisterden als ik ze iets vroeg. HAHA. De waarheid is natuurlijk dat het vaak helemaal niet zo gaat. En gelukkig maar, want man wat ben ik mijzelf vaak tegen gekomen tijdens het opvoeden van onze kinderen en wat is opvoeden eigenlijk leerzaam. Ze hebben namelijk een eigen  mening die drie van ons. De TV uit als we gaan eten? Natuuuuurlijk niet mama. Gevolg een driftbui en koude lasagne, voor haar dan want inmiddels ben ik wel zo ver dat ik gewoon door ga met mijn eigen programma. Wat voor opvoeder ben ik eigenlijk? Wat vind ik belangrijk en waarom doe ik de dingen die ik doe? 

Verschillende manieren om op te voeden.

In de periode dat ik au-pair was in Frankrijk zag ik ouders in de omgeving heerlijk lang tafelen met hun baby’s op schoot (droom) Maar diezelfde ouders daar konden ook heel hard schreeuwen tegen hun kroost. En in de omgeving waar ik woonde was het geven van een flinke pets nog heel normaal. Ik ben het boek ‘Liever liefde dan de beste buggy’ aan het lezen en hier in staat dat in Nederland de meest voorkomende opvoedstijl de ‘ik geef maar toe’ manier is. Helaas pindakaas herken ik wel wat van deze manier bij mijzelf. Als ik moe ben bijvoorbeeld dan gaan de schermen wel eens wat eerder aan dan de met mijzelf afgesproken tijd van 17:00 uur. Jammer eigenlijk want waarom zijn er dan regels en hoe makkelijk is het dan voor de kinderen om er de volgende keer weer om te vragen? Zonde van mijn investering in de ‘Liefdevolle grenzen opvoedmethode’ Ja deze manier die past beter bij mij en bij ons.

Regels geven kinderen veiligheid en duidelijkheid. Regels bij ons hier in huis zijn er ingestampt en staan vermeld op een a4-tje dat zichtbaar is voor de kinderen. In woorden en in afbeeldingen natuurlijk. Dat is heerlijk want nu waarschuwt de oudste de jongste en is er geen discussie meer mogelijk over bepaalde zaken. Geef ik ze bijvoorbeeld limonade door de week ? Dan zeggen ze ”huh maar mama dat mag toch alleen in het weekend”?! Hallelujah. Dat van de TV gaat ook nog even op het papier denk ik 🙂

Ik vind het belangrijk om te weten wat er in de koppies van mijn kinderen omgaat. Waarom zijn ze boos? Waarom schreeuwen ze ?  Het is belangrijk voor mij om hun emoties te benoemen zodat ze hier mee om leren gaan. Natuurlijk mag je boos zijn maar je mag niet met dingen gooien.

Kun je ’s avonds niet slapen en wil je bij papa en mama in bed? Dan vertel ik ze dat ik best even met ze wil knuffelen maar dat ze niet bij ons in bed mogen. Want dan lig ik als een hamburger wakker tussen twee slapende mensen en daarnaast heb ik de volgende dag enorme spierpijn. Liefdevol maar met grenzen volgens mij. Dat wat ik bedacht had in de collegezaal lukt me af en toe best goed en daar ben ik blij mee.Het hele ouderschap is een proces en elk kind is weer anders. Daarom sta ik soms even stil bij mijn manier van opvoeden. Werkt het nog voor ons?

Leren om te beargumenteren. En nee is nee.

Nu onze kinderen ouder worden hebben we steeds meer gesprekken met ze. Als de een iets van de ander afpakt, kunnen ze vaak precies vertellen waarom ze dat deden. Als ze naar de speeltuin willen en het begint al bijna donker te worden en ik zeg dat ik eigenlijk wil dat ze binnenblijven dan zeggen ze ”ja maar dan komen we weer binnen mama”. Ik geniet ervan dat ze hun eigen mening ontwikkelen en ze leren om te beargumenteren. Dat is nou precies mijn wens voor ze, dat het hier een veilige haven is waarin ze zich geliefd weten, waar ze veel met ons praten, ze overleggen en beargumenteren waarom ze dingen doen. En dat ze weten dat ze altijd bij ons terecht kunnen maar ook dat als het nee is het nee blijft. En dat we geen nee zeggen om ze te pesten maar dat we nee zeggen gewoon omdat we van ze houden. Dit werkt voor de leeftijden die ze nu hebben best goed. Dat gaat misschien nog een ding worden in de puberteit of zullen we elkaar dan zo vertrouwen dat ze ons geloven dat onze nee beter voor ze is 😉 En wat voor opvoeder ben jij? Hoe zie je jezelf? Ik ben benieuwd 🙂

 

 

 

 

 

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
[Fotoblog] Wij gingen naar de 9maandenbeurs!

Jennifer en ik gingen gisteren naar de opening van de 9maandenbeurs in Amsterdam. Het leek ons leuk om nieuwe merken...

Sluiten