Gastblog Van Jorien

Verloskundige en zwanger deel 2

De tijd vliegt voorbij. Ik vind de tijd vooral snel gaan in deze zwangerschap. Nu ik deze blog schrijf ben ik 34 weken zwanger. Ik heb net lekker verlof en vraag me nog een beetje af wat fijner is: een dag werken of een dag thuis met mijn kinderen. “Rust lekker uit in je verlof,” wordt er deze dagen veel tegen me gezegd. Ik heb werkelijk geen idee hoe mensen dat voor zich zien met twee kleine jongens om me heen die steeds mijn aandacht vragen of elkaar in de haren vliegen. Toch is het goed dat ik verlof heb. Het werk werd toch echt wel pittiger naarmate mijn buik groeide. Een tijdje geleden heb ik een blog geschreven over de eerste helft van mijn zwangerschap. Nu geef ik jullie graag een kijkje in de tweede helft van mijn zwangerschap als verloskundige.

De twintig weken echo

Ik ben twintig weken en we rijden naar de echo toe. Ik vind het spannend hoe de echo zo zal verlopen. Op een moment als deze komen bij mij alle verhalen naar boven van mensen die geen goede uitslag kregen bij deze echo. Gelukkig heb ik hier verder niet over getobd, maar nu bouwt de spanning zich op. Mijn man gaat er redelijk nuchter in en vindt dat ik me er te veel over opwindt. We zijn gelukkig snel aan de beurt en we zien ons prachtige kindje heerlijk bewegen. Bij elk onderdeel dat ze controleert haal ik opgelucht adem dat dit orgaan of deze structuur goed lijkt. Ze vraagt nog of we willen weten wat het wordt. Ik ben erg nieuwsgierig, maar we hebben afgesproken dat we het pas bij de geboorte willen weten. We moeten even wegkijken en dat doen we braaf. Als we bij de echo vandaan komen voelt het toch een beetje vreemd dat ik niet zelf heb gezien of onze baby een jongen of een meisje is. Echter tijdens het opmeten van een bovenbeen zei de echoscopiste tegen mijn man, ze heeft net zulke lange benen als jij hebt. Dat heb ik gehoord! Maar van te voren zei ze dat ze hij, zij en het allemaal door elkaar gebruikt. Maar toch…. Wat vinden jullie daarvan?

Werken met een groeiende buik

Ik word gebeld, het is midden in de nacht. Gewoonlijk veer ik op, nu draai ik me met een kreun om en neem de telefoon met mijn ogen dicht op. “Hoi, sorry ik heb je nodig,” zegt mijn collega aan de telefoon. “Oké, zeg maar waar ik naartoe moet.” Met veel gedoe hijs ik me het bed uit en ga naar een barende vrouw. Vanuit mijn heerlijke warme bed in mijn veel te koude auto rijd ik rillend naar haar toe. Het lijkt wel of ik nog minder snel warm wordt nu ik zwanger ben. Als ik bij haar ben zie ik dat ze goed in de weeën zit. Ik moet haar onderzoeken maar weet even niet hoe ik het inwendig onderzoek moet doen als ik naast haar op het bed zit. Mijn buik zit heel stom in de weg. Het lukt me en ze heeft een aantal cm. Ze wil graag wat voor de pijn en ik regel dat voor haar. Na even duik ik weer terug in mijn bed. 

In een andere nacht moet ik er ook uit. Ik ben al bijna met verlof, maar ja dat betekent dat ik nu dus nog gewoon werk en opgeroepen kan worden. Lisa* ontsluit als een speer van haar eerste kindje. De bevalling gaat ontzettend goed en Lisa vangt de weeën fantastisch op. Ik heb mezelf op een bankje in de kamer geïnstalleerd en geniet er wel van, nu ik er bij ben. Dan beginnen we met persen en dat gaat helaas niet zo vlot. Ik moet haar wel in een andere houding zetten om het kindje verder te laten komen. Ik twijfel over de baarkruk, maar zet haar er toch maar op. Hebben jullie ooit gezien hoe laag een kruk is? Ik zit op de grond voor haar en kan amper zien wat er gebeurd. Wat een ellende zo met mijn dikke buik voor die kruk. Ze moet er straks vanaf, want ik kan op deze manier niet het kindje opvangen. Toch heeft de kruk ook niet het gewenste resultaat. Mijn collega die dienst heeft, komt even later binnen en neemt de bevalling over. Lisa moet helaas naar het ziekenhuis omdat de baby zo niet lijkt te komen. Gelukkig rijdt mijn collega achter de ambulance aan, want ik weet van moeheid niet meer hoe ik het heb.

Tijdens mijn werk heb ik veel leuke gesprekken met zwangeren gehad. Je vindt toch een stukje herkenning bij elkaar als je beiden zwanger bent en in dezelfde fase zit. Ik heb ook wat last van zwangerschapsdementie en dit vergeven ze me snel. Zo vraag ik soms twee keer of ze het kindje wel goed hebben voelen bewegen. Zelfs ben ik een keer vergeten bij iemand het hartje te luisteren. Ze kwam later nog terug om het hartje nog even te horen. Gelukkig had zij dus ook last van zwangerschapsdementie, want zij had er ook niet aan gedacht. 

Net als iedere zwangere, krijg ik veel commentaar over mijn buik. “Zo jij hebt al een flinke buik” en “wat heb jij een bescheiden buikje,” zijn twee uitspraken die ik veel heb gehoord. Vooral kraamverzorgsters denken er echt een oog voor te hebben hoe mijn buik zou moeten zijn.

Ik was ongeveer 25 weken en een kraamverzorgster zei tegen mij: “nou over een paar weken zit jij er ook zo bij hè?” doelend op de kraamvrouw. Bam, weg was mijn zelfvertrouwen. “Nou, ik moet nog wel even,” is mijn antwoord. “Zeker niet de eerste,” antwoord deze kraamverzorgster. En bedankt!

Controles

Mijn eigen controles doe ik bij mijn collega’s en één van hen zal ook bij de bevalling aanwezig zijn. Ik vind het leuk om mijn collega’s eens aan het werk te zien en het voelt ook vertrouwd. Door de arboarts werd het zeer afgeraden, maar ik voel me er goed bij. Er wordt vaak aan me gevraagd of ik zelf thuis luister met de doptone naar het hartje. Dit heb ik deze zwangerschap eigenlijk geen één keer gedaan. Deze baby beweegt erg veel en ik heb die bevestiging dan niet nodig om het hartje te luisteren. Ook extra echo’s heb ik niet gedaan bij de eerste twee zwangerschappen. In deze zwangerschap mochten we wel één keer tussendoor even komen voor een echo omdat bij de twintig weken echo de baby zo lag dat er niet echt mooie foto’s gemaakt konden worden. De echoscopiste vond dat ik toch nog wel een mooie echo moest hebben en heeft een paar 3D foto’s van onze kleine gemaakt. De kinderen waren toen mee en vonden het erg interessant. 

Nu heb ik lekker verlof en ga me heerlijk voorbereiden op de komst van de kleine. Eerst is er nog een kleine verbouwing gaande boven in ons huis. Er zijn nieuwe kamers gemaakt en de bovenverdieping moet nog wat opgeleukt worden. Maar ik heb nog alle tijd, toch? Wij zijn vaak van het laatste moment, dus het past helemaal bij ons. Nog een paar weekjes door bikkelen en dan gaan we ons wondertje zien!

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Playmobil versus knutselen

Toen ik wist dat ik zwanger was van een meisje zag ik het helemaal voor me. Een klein meisje dat...

Sluiten