Gastblog Van Anne

Verhuizen met kinderen, van de stad naar een dorp.

Toen mijn man en ik bijna getrouwd waren, kochten we een prachtig appartement in Utrecht-stad. Met een parel van en dakterras én op 10 minuten fietsen van de Oudegracht. Allebei hebben we onze puberteit doorgemaakt in de Noordoostpolder en nu waren we wel klaar voor een nieuw avontuur in the big city. Dat avontuur kwam er, want na een jaar getrouwd te zijn kondigde zich een baby aan. Een baby in een appartement van 62m2. En eigenlijk ging dat best prima. Ik ben een enorme draagdoek-fan en laat dat nou heel praktisch zijn in de stad. Bus in bus uit, mijn leven ging gewoon door en koffie nippend maakte ik wandelingetjes door het park en ging ik langs mijn geliefde H&M en Zara. Verhuizen? Nee daar dachten we niet aan.

Met twee kinderen op 62m2

Ook met de komst van Fiene, onze tweede, bleven wij tevreden wonen in ons appartement. Dat appartement bevond zich trouwens op twee hoog. Eerst een peuter omhoog tillen, dan een baby, dan de inmiddels aangeschafte duo-wagen inklappen zodat de buren niet zouden struikelen en vervolgens twee boodschappentassen. Dit was enorm goed voor mijn billen. Naarmate de meisjes ouder werden, kreeg ik zelf steeds meer last van de herrie. Studenten die dronken langs fietsten ’s nachts, sirenes, geschreeuw en constant gezoem van auto’s was heel normaal. Ik had hier eerder nooit echt op gelet, maar misschien begon ik door het moederschap toch te verlangen naar wat meer rust. Naar net zoals ik zelf opgegroeid ben. Met een schommel, skelter,zandbak en fluitende vogels in de tuin was ik een heel gelukkig kind.

Voor onze dagelijkse boodschappen moesten we eerst langs de coffeeshop en daarna langs de sexshop. Dat soort winkels kun je vinden in een stad, i know maar liever niet voor de oogjes van mijn kinderen. Ons appartement ging in de verkoop en ondertussen hield ik mijn derde positieve test vast. Woohoo maar ook wow? Hoe gaan we dit doen? Die 62m2 werd krapjes. Zullen we ons appartement wel snel verkopen en waar willen we dan naartoe verhuizen?

We zochten en zochten maar eigenlijk vonden we niet echt iets waar we beiden heel blij van werden. Wonen in een eengezinswoning in de stad is nou eenmaal behoorlijk duur en niet makkelijk te vinden. En dan wil je ook nog een leuke wijk, groen en rust..

Uiteindelijk werd het verhuizen naar een dorpje vlak bij Utrecht. Een dorp waar iedereen elkaar kent en ik soms de koeien hoor baren. Waar ik wakker word van de vogels. Ik praatjes maak met alle buren en ik mijn kinderen alleen kan laten spelen in de speeltuin. En we hebben een tuin met een zandbak.

En eerlijk gezegd ben ik heel tevreden. Ik geniet van de rust, van het sociale gebeuren dat een dorp kent en van de praatjes op straat met de oudere mensen. Van de wandelingetjes naar de enige bakker van het dorp. En natuurlijk mis ik de stad wel eens of zijn het meer de mensen die daar wonen? Of de voorzieningen die een stad heeft. Voor de Hema en haar rompers moet ik nu een kwartier fietsen. Hoe zit dat met jullie ? Werden de woonwensen anders toen je kinderen kreeg? Zijn jullie stadsmensen? Of ben je juist gebleven in het dorp waar je bent opgegroeid ? Ging je terug naar je roots of bleef je wonen in de stad waar je studeerde? Ik ben benieuwd 🙂

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Slilo
    20 november 2017 at 22:06

    Wij wonen dan niet in het centrum, maar op Zuilen. Toch zijn wij ook (nu we twee kinderen hebben) op zoek naar een huis buiten de stad, zodat de kinderen fijn op straat kunnen spelen of de speeltuin om de hoek. Ik moet alleen zelf een knop omzetten om buiten Utrecht te gaan wonen, want daar heb ik nog wat moeite mee.

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Welke verjaardagcadeautjes zijn top en welke eerder een flop?

    Eind november is het zo ver. Dan zijn mijn peuters jarig en worden ze alweer drie jaar oud. Wat een...

    Sluiten