Gastblog Van Annelies

Twee bevallingen, twee keer zo anders!

bevallingsverhaal bevallingen

Iedere vrouw die meer dan één kindje op de wereld heeft gezet, zal het vast ook be-amen: wat kunnen zwangerschappen en bevallingen toch enorm verschillen! Mijn zwangerschappen liepen redelijk gelijk op, maar die bevallingen daarentegen… Ik ben genezen; voor mij geen derde meer!

Scott’s geboorte

13 maart 2015, 07:00.

Wij meldden ons bij het ziekenhuis in Amsterdam Noord. Ik was bijna 42 weken zwanger en werd die dag ingeleid. Of zoals Hans over de inleiding zei: “Eigenlijk is het een soort van omgekeerde euthanasie. Je weet dat je vandaag met een kindje naar huis gaat.” Dus. Maar zo gezegd, zo gedaan. Na alle checks bij mij en de baby, werd rond een uur of elf de medicatie om de weeën op te wekken aangezet. Het kwam niet meteen op gang en uiteindelijk kreeg ik de volle dosis. Het was toen aan, maar dan ook echt meteen aan! Een storm van weeën en geen moment rust. De ontsluiting kwam ook nog eens langzaam op gang: na 1 uur nog maar amper 1 cm ontsluiting. Ik stelde mij in op een lange bevalling. Bij één van de volgende checks was het nog geen 3 cm. De pijnen werden natuurlijk alleen maar heviger. Op een gegeven moment had ik een punt bereikt dat ik het ‘pompje’ wilde. Al gauw hielp die verlichting al niet meer. Ik vroeg om een ruggenprik. In de veronderstelling dat ik nog zeker zeven uur te gaan zou hebben en ik die hevigheid echt niet zo lang meer zou trekken. De verloskundige zei nog “Weet je het zeker? Je doet het zo goed?” En de verpleegkundige liet wel enigszins merken dat ik me aanstelde en het in dit stadium nog lang niet zo erg kon zijn.

Natuurlijk hield ik voet bij stuk. Omdat in dit ziekenhuis dé prik niet op de verloskamer werd geplaatst, werd ik naar de anesthesist gereden. Daar lag ik dan te creperen van de pijn tussen andere mensen die bijvoorbeeld een prik kregen voordat ze een operatie ondergingen aan een nieuwe heup. Vreemde gewaarwording dus. Maar ik was ondertussen al lang alle gêne voorbij en heb daar op dat moment helemaal geen erg in gehad.

Ik sloeg de dekens van mijn lijf en lag daar min of meer ook in mijn blote kont (er waren wel van die gordijntjes tussen hoor, maar toch). Hans kreeg ook een operatieschort en zo’n petje op. Vond hij grappig en het leek hem wel een leuk moment voor een selfie. Hoe verzin je het! Hij had geluk dat ik niet bij ‘em kon, anders had ie een slag voor zijn harses gekregen! De anesthesist liet op zich wachten en ondertussen lag ik zowat in shock op dat bed. Ik riep: “Oh god, nu heb ik ook nog het bed vol gescheten!”. Dat waren mijn vliezen, wist ik veel! Het bleek dat ik terwijl ik op de ruggenprik lag te wachten volledige ontsluiting had bereikt. Niemand had dat meer gecheckt. In een uur tijd was ik dus van 3cm naar volledige ontsluiting gegaan. Als ik dat had geweten…

De prik werd nog wel gezet, maar echt baat heb ik er niet meer bij gehad tijdens het persen. Ik werd haastig teruggereden naar de verloskamer. Eén van de andere patiënten die we passeerden wenste me nog even “succes meissie!”. Op de verloskamer werd het gevoel dat ik moest persen echt overweldigend. Toch moest ik van de verloskundige nog even wachten met persen. Echt lang duurde dat niet. Al snel zei ik “Sorry hoor maar dit gaat niet meer!” Ik mocht beginnen en ging er helemaal voor! Ik voelde me gefocust en het voelde alsof mijn lijf als vanzelf wist wat moest gebeuren. Scott werd goed gemonitord vanwege de inleiding. Op een gegeven moment had de verloskundige een collega van haar erbij gehaald. Die ging naast mijn bed op een krukje staan. Tegen mij zei de verloskundige:  “Met deze perswee moet hij eruit!”. Haar collega die naast me stond, maakte terwijl ik begon te persen een soort van ‘kickbox duik’ op mijn buik en gaf Scott zo een flinke zet. Hij was eruit! Meteen werd er gezegd: “Zo, dat is een flinke!” Scott woog 4655 gram bij zijn geboorte en was 53 cm lang. De bevalling heeft zo’n 4 uur geduurd, met 15 minuten persen. Niet slecht, toch?

Skye’s geboorte

December 2017

7 december was ik uitgerekend van Skye. In de week van Sinterklaas dus. Ik had gehoopt op een bevalling van ongeveer een week ervoor, of erna. Toen eenmaal de tijd verstreek en een week ervoor niet meer haalbaar was, had ik mijn zinnen gezet op een week erna. Het heeft geholpen. Skye is op 11 december om 01:08 geboren. Het was die zondag waarop de sneeuw het land met een dikke witte laag bedekte. Op vrijdagavond en de avond ervoor had ik in de avond steeds een beetje van de menstruatie-achtige pijnen. Ik wist dus dat het niet heel lang meer zou gaan duren voordat ik aan de beurt was. Manlief ging onder deze weersomstandigheden naar een afspraak (want hey, je bent ondernemer of niet… hoe verzin je het..). Maar ik had er zelf wel ook mee ingestemd. Het was maar even voorbij Schiphol en de afspraak zou maar een uurtje duren. Door de sneeuw was hij uiteindelijk pas rond vier uur thuis. Scott had met smart op hem zitten wachten zodat hij samen met hem buiten in de sneeuw kon spelen. Rond een uurtje of vijf waren ze weer binnen om op te warmen. De kerstboom stond al een paar dagen en het huis was volop in kerstsfeer. Scott had de hele dag met mij en de babybuik gekroeld, alsof hij ook voelde dat het niet lang meer kon duren. Het was een hele knusse, gezellige dag. Tot die ene wee.

Het was echt meteen een wee ‘from hell’. Kneiter, maar dan ook kneiterhard. Ik kon me ook niet herinneren dat ik met Scott zo’n hevige wee had gehad. Ik had op basis van verhalen van anderen een wat romantischer beeld van een natuurlijke bevalling. Dat het rustig aan begon en je thuis nog wel even wat kon aanrommelen in het begin. Dat beeld viel meteen uitéén in duizend stukjes. Als het zo al begon, wat stond me dan nog meer te wachten? Ik raakte in paniek en zei huilend tegen Hans dat ik dit niet kon. Waarom was ik er in hemelsnaam opnieuw aan begonnen?? Het bleef bij die wee. De volgende wee zou pas weer om 21:00 komen. Ook maar heel kort en enorm hevig. Daarna niks meer. Tot een uur of elf die menstruatieachtige pijn weer begon. Om half twaalf ging het los. Maar dan ook echt los. Ik had aan een stuk door hevige weeën.

Bij de eerste wee had ik tegen Hans gezegd dat hij de standaard belinstructies moest negeren en de verloskundige moest bellen zodra ik dat zei. Om tien over half twaalf belde hij. Gezien de vlotte bevalling van Scott, hoe ik er nu aan toe was en al die sneeuw, zei de verloskundige dat het verstandig was om alvast naar het ziekenhuis te gaan en ze ons daar wel zou zien. Ze zou nog wel even het ziekenhuis bellen of er plek was. Ja.. in Amsterdam is het topdrukte met bevallingen. De ziekenhuizen kunnen het niet aan en het gebeurt regelmatig dat je wordt doorgestuurd. Een paar weken voor mijn bevalling was nog in het nieuws dat iemand op de afrit van de A10 was bevallen.

Maar ik had ook gehoord dat mensen moesten uitwijken naar Amstelveen, Almere of Zaandam. No way. In het paspoort van mijn kindje zou Amsterdam komen te staan. Dan liever de A10.

Voor ons was geen plek in Amsterdam Noord. We moesten door naar Oost. Zo’n 15 minuten rijden. De langste minuten van mijn leven. Vanuit de parkeergarage moesten we met de lift naar boven voor het ziekenhuis. Natuurlijk moesten we aanbellen en wachten tot de nachtreceptionist antwoordde. Op zijn vraag waar we moesten zijn, wist Hans even geen antwoord te geven. “Naar de f&#^ng kraamafdeling!” riep ik, en de deuren van de lift gingen open. Om vervolgens in de langste hal ooit uit te komen. But, we made it! Niet lang na ons kwam ook mijn verloskundige binnen. Uit de controle bleek dat ik bijna volledige ontsluiting had. Dus geen tijd meer voor controles voor eventuele pijnbestrijding. Dat was even een domper.

Niet dat ik per se pijnbestrijding wilde. Maar het idee dat het mogelijk is, vond ik erg fijn. Die verwachting, net als die van een romantische natuurlijke bevalling, moest ik dus even bijstellen. Dat lukte niet. Sinds die eerste wee die dag was ik compleet in paniek geraakt en dat was nog helemaal niet weggeëbd.

Protesterend ben ik begonnen aan die bevalling. Meerdere malen heb ik gezegd: “Waarom wilde ik dit?”, “Ik wil dit niet, ik kan dit niet”! Maar een weg terug was er niet meer natuurlijk. Ik kon mijn lijf deze keer niet onder controle krijgen, ik kon niet gefocust persen zoals ik bij Scott deed. Het leek wel alsof alles wat ik deed juist contra was. En toch was ze er al 40 minuten nadat we in het ziekenhuis aankwamen. In totaal heeft het 1,5 uur geduurd en met drie keer persen in zo’n 8 minuten was Skye er.

Skye woog 3605 gram bij de geboorte en was 51 cm lang. Iedereen zegt dat het zo fijn is dat ik er snel vanaf was. Ik zelf vind van niet. Het ging mij te snel. Ik heb dat echt even moeten verwerken later. Ik zou de bevalling van Scott 100x liever willen overdoen dan deze. Dit nooit meer!

Haar navelstreng zat om haar nekje en bleek erg dun te zijn. Toen de verloskundige de navelstreng bij haar nekje weghaalde, scheurde deze. Het werd een extra bloederig tafereel dus. Omdat de bevalling voor Skye zelf waarschijnlijk ook wat te snel was gegaan, had ze wat moeite met ademen. Ze heeft even aan het zuurstof gelegen. Ook was het niet duidelijk of mijn vliezen al op die vrijdag waren gebroken of op die dag zelf. We moesten een nachtje blijven. Hans kon deze keer wel bij ons blijven slapen. Die nacht en ochtend deden de verpleegkundigen standaard checks bij Skye: temperatuur, saturatie van het bloed, hartslag. Dat was steeds goed.  We konden voor de sneeuwbuien en code rood naar huis. Eenmaal thuis ging het los; we zagen de tuin in no time wit worden. Een beetje sprookjesachtig was het wel!

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
5 tips bij het kopen van een eerste kinderfietsje

Het kerstfeest is voorbij en de kinderen zijn flink verwend met cadeautjes onder de boom. Jayson kreeg wel een heel...

Sluiten