Gastblog Van Anne

Twaalf heel normale uren in mijn leven als mama

We waren het zat gisteravond. De peuter bleef hangen in een hoestbui en de dreumes dronk mij leeg. Allebei verhoging. We waren om 22:00 uur naar bed gegaan met het intense verlangen naar slaap. Om 00:00 uur was het nog niet zover, niemand sliep. Tijd voor plan B. Echtgenoot naar de logeerkamer en team no sleep bij mij in bed. Zo kom de dreumes zichzelf makkelijk aankoppelen en de hoestende peuter viel gerustgesteld als een blok in slaap naast mij. Ik neem je twaalf hele normale uren mee in mijn leven als mama.

But first..

“Mamaaa ik heb gepoept en geplast!” Zo werd ik zes en een half uur later wakker. Op deze manier wakker worden geniet niet mijn voorkeur, maar de realisatie dat het ochtend was en ik een paar uur achter elkaar had geslapen, deed mij goed. Mijn lief kwam van zolder en ging in een rechte lijn door naar het koffiezetapparaat. Zette koffie op mijn nachtkastje, gaf ons allen een kus en vertrok richting file.

Mijn twee bedgenoten waren inmiddels ook wakker en de meisjes begonnen te stoeien om een plek naast mama in bed. Een voorleesverhaal en dan is het tijd om iedereen in de kleren te krijgen.

Kledingcrisis, mama waar is..?

“Mamaaa waar is mijn gouden maillot, mamaa waar is mijn witte jurk? Mamaa nee niet die, maar de blauwe.” De verhoging bleek in ieder geval geweken. Jule de dreumes trok ondertussen de hele kledingkast van haar zus leeg en Fiene liep met twee meter wc-papier achter zich aan over de overloop. Vraag me niet waarom. Dit keer in ieder geval geen kledingcrisis en meltdowns, iedereen tevreden met de combinatie van jurkjes en maillots. Iedere ochtend is het weer een hele prestatie als iedereen aangekleed op tijd aan het ontbijt zit. Dat de chaos boven niet te overzien is, laat ik maar even. Want er moet een mango worden geschild, broodjes voor tussen de middag gesmeerd en ondertussen probeer ik mijn make-up fatsoenlijk op mijn hoofd te krijgen.

Tien voor half negen

Wat wil je in je haar? Een staart of een vlecht? Twee vlechten mama. Ehm, ik weet niet of we daar tijd voor hebben. Maar als ik haar sippe gezicht zie, ga ik toch maar snel aan de slag. Om tien voor half negen staan we met z’n vieren buiten. Ik ben elke dag weer dankbaar dat we maar 3 minuten lopen van school wonen. Het hele jas in de luizenzak gebeuren kost ook zeker 3 minuten. Zoals eigenlijk elke dag zit Sare bij de top 3. De top 3 van de laaste arrivals in de groep 1/2. Blij met de rexona die onder mijn oksels zit, glimlach ik naar een moeder die ook binnen komt stormen met haar drietal. Zij en ik, wij hebben een onuitgesproken band.

Een glimlach van de buurvrouw

Fiene is naar de peuterspeelzaal gebracht en samen met Jule kom ik weer de straat in. Daar staat ze, een moeder van 4 met inmiddels 3x zoveel kleinkinderen. Zij heeft dit alles al lang achter de rug. Ze gaat op stap met haar man en glimlacht me vriendelijk toe. Zo dat was nog maar het begin van de dag he, zegt ze. En zo is het. Er wachten nog stapels was op mij en vieze wc’s, maar op de peuterspeelzaal ochtenden als Jule slaapt gun ik mijzelf natuurlijk ook een uurtje lanterfanten.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Lente shoplog Summer

Zoals altijd is Summer’s garderobe voor het nieuwe seizoen weer eerder aangevuld dan die van mijzelf, maar ik denk dat...

Sluiten