Blogs Tweeling

Terugblik: mijn bevalling van een tweeling

Op vakantie las ik een tijdschrift van ‘Ouders van nu’ met daarin alleen maar aandacht voor bevallingen. Ik las en ik las en ik werd weer meegenomen naar mijn eigen bevalling van de tweeling. Het is nu inmiddels 3,5 jaar geleden en de herinnering aan die dag is wat vervaagd. Totdat ik weer al die andere verhalen las. Door al deze stories dacht ik aan mijn eigen bevalling.

Mijn bevalling:

Ik weet niet of ik nog ga bevallen, maar als dat zo is dan lijkt het mij aan de ene kant prettig dat je weet wat je te wachten staat. Aan de andere kant weet je ook welk pijn erbij komt kijken. En als ik één ding niet vergeten kan, is het wel de intense pijn. 

Desondanks had ik een droombevalling. Met 38 weken en 4 dagen zwangerschap kreeg ik een CTG. De baby’s deden het toen heel goed en ook ik voelde mij prima.  Ach ja prima? Ik had al een tijdje harde buiken en slapen ging haast niet meer met mijn ronde buik. Ik keek enorm uit naar hoe onze kindjes eruit zouden zien. Zouden ze op mij lijken of toch op hun papa? 

Na de CTG scan wilde de gynaecoloog toch nog even met mij in gesprek. Helaas moest ik voor deze afspraak bijna een uur zitten in de wachtkamer. Dit was zo verschrikkelijk. Maar goed, alles voor het goede doel. Toen ik eenmaal aan de beurt was, vertelde ik kalm dat het prima met mij ging. De beste man wilde toch nog even kijken of ik ontsluiting had. Vooruit dan maar. 

“Mevrouw, u hebt 5cm ontsluiting. U gaat niet meer naar huis.” Stomverbaasd verwerkte ik dit nieuws. 5cm ontsluiting, hoe is dat mogelijk zonder iets te voelen? Wat een cadeau! Ik kreeg te horen dat ik in het ziekenhuis moest blijven om te kijken of de bevalling spontaan zou beginnen. Als dat niet het geval was, werd ik de volgende dag ingeleid.

Die avond en nacht bleef het heel rustig. Diep van binnen wist ik dat de bevalling niet vanzelf zou beginnen. Het is zo’n gek idee als je weet dat je de volgende dag gewoon mama gaat worden. Om 10 uur mocht ik mij gaan melden. En tot die tijd stond ik bekend als de tweelingmama to be met 5cm ontsluiting zonder weeën. 

De volgende dag:

De zenuwen waren erg aanwezig. Wat stond mij te wachten en kon ik het wel aan? Om 10 uur werden mijn vliezen gebroken en dat was voldoende om de bevalling op gang te brengen. Want toen begon het. Direct. De pijn was binnen vijf minuten niet meer te houden. Ik belandde eigenlijk direct in een weeënstorm. En ik vroeg mij af waar de beloofde rust tussen de weeën bleef. Want rustpauzes waren er niet. Dit bleef twee uur doorgaan.

Na twee uur begon ik persweeën te krijgen. Ik merkte direct een verschil tussen deze weeën. Na een kwartier persen werd Yasmina geboren en kon ik haar één minuut knuffelen.

Daarna werd ze in een couveuse gelegd. En daar lag ze; mijn kleine meisje met een ongelofelijke bos haar. De wereld te bewonderen in de kalmte. Mijn hart brak een beetje toen ik haar aanschouwde. Want als oudste van een tweeling kon ze niet langer bij mama blijven. Ik moest mij namelijk weer focussen op klus nummer twee.

Ze zeggen dat de tweede er vaak zo uitfloept. In mijn geval was dat anders. De hartslag van Jayson konden ze niet meer volgen en hij bleek nog erg hoog te liggen. Ook verdwenen de weeën na de geboorte van Yasmina. Het eerste wat werd gedaan, was het breken van de vliezen. Daarna hielpen de  weeënopwekkers mee om de boel weer op gang te brengen. Na drie kwartier moedig weeën opvangen en persen, werd dan uiteindelijk Jayson geboren. Al snel werden mijn twee pareltjes op mij gelegd en voelde ik mij de gelukkigste vrouw van de hele wereld.

De pijn vergeet je niet en de herinneringen zullen altijd blijven. Als ik het nu over moest doen, had ik een aantal dingen anders gedaan. Vragen om een baarkruk bijvoorbeeld of een douche tijdens de weeënstorm.

Tegelijkertijd zat ik zo in mijn eigen wereldje dat ik het misschien zou vergeten te vragen. Ook had ik graag foto’s willen hebben tijdens de bevalling. Hoe bijzonder om een foto te hebben van het moment dat je je kindje voor het eerst ontmoet.

Sinds de zwangerschap en bevalling heb ik overigens zoveel vertrouwen in mijn lichaam gekregen. Mijn lichaam kan gewoon bijna 39 weken lang een tweeling dragen. Blijkbaar kunnen wij mensen ook prima tegen slapeloze nachten. Want met newborn twins was slaap ver te zoeken. Er waren nachten dat ik om de 1,5 uur een baby aan de borst had. Mijn lichaam kan dat en dat geeft zoveel zelfvertouwen dat het moederschap mij als vrouw zo krachtig maakt. Ja, ik kijk met veel positiviteit terug op de bevalling. En voor Hanna die bijna moet bevallen; je kan het chicka. You’ve been there and done that!

Hoe kijken jullie terug op je bevalling

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
34 weken zwanger – update #22

Sinds vorige week doet mijn weegschaal het weer. Haha eigenlijk had ik er geen nieuwe batterijen in moeten doen, maar...

Sluiten