Gastblog Van Ruth

Strijd, struggles en slaaptekort. Welcome to motherhood!

Strijd met je kind. Dat vindt geen enkele ouder leuk. Zo nam ik mezelf altijd voor om geen strijd met mijn kind te voeren, want daar schiet je toch niets mee op?

Ik beken.

Ik vind het moeilijk om op sommige momenten niet de strijd aan te gaan met mijn kinderen. Mijn karakter speelt daarin een grote rol, ik kan erg ongeduldig zijn en kan dingen opkroppen totdat ze er als een bommetje uit komen. Erg onhandig als je het mij vraagt. De karakters van Lauren en mijzelf botsen nogal. Ondanks dat ik een aantal dingen herken zoals temperamentvol zijn en haar enthousiasme, begrijp ik vaak niets van haar gevoeligheidsfactor en prikkelverwerking.

Strijd.

Zo is er op het moment een dingetje gaande. Het eten. De kleuter at vanaf het eerste jaar met de pot mee, lustte vrijwel alles, probeerde altijd alles en was een goede en gezellige eter. Echt een kind van mij dacht ik, want ik ben geboren om te eten. Het liefst all day long. Ook als kind at ik graag, vlot en vrijwel alles. Maar toen ineens gebeurde er wat hier thuis. De kleuter gaf aan dat ze geen groen, rood en oranje meer wilde eten want dat lustte ze niet. Pardon? Dan blijft er weinig over lieverd, dus eet maar snel je bord leeg. En dan nog maar niet te spreken over een boterham eten waar gewoon rustig 5 kwartier over gedaan kan worden. Not kidding! Uiteraard besprak ik dit met Hans en kwamen we tot de conclusie dat we geen strijd en gedoe willen aan tafel. Het werd echt een ‘ding’. Maar gewoonweg toegeven en het bord weghalen, vond ik ook geen optie. Dan zijn er nu nog 100 manieren die je kan toepassen en uitproberen en op dit moment zijn we het één en ander aan het testen en kijken we even aan welke manier het beste past bij ons.

Struggles en slaaptekort.

En dan de dreumes die nu echt een peuter is inmiddels. Even samen de stad in of een boodschap doen, is alles behalve leuk en gezellig. Dit gedrag herken ik absoluut niet van Lauren. Die kon rustig anderhalf uur in de kinderwagen zitten koekeloeren en zwaaien naar iedereen, dus ik weet op sommige momenten serieus niet wat me overkomt. De medewerkers van de plaatselijke Jumbo en Hema kennen ons inmiddels wel. Van o.a. hysterische-op-de-grond-lig-krijs-praktijken. Alsof ze vermoord wordt, maar ook écht! Sussen, afleiden, omkopen en negeren. Ik trek elke keer weer mijn trukendoos open, maar echt resultaat heeft het nog niet geboekt. En dan nog maar niet te spreken over het feit dat wij hele slechte doorslapers hebben. En dan overal van die afschuwelijke positieve berichten lezen over kinderen van 6 weken die ‘doorslapen’. Ga weg met je perfecte kind! (Grapje natuurlijk!) Ik ben gewoon hartstikke jaloers, want de oudste sliep met 22 maanden pas écht elke nacht door en de jongste wordt eigenlijk nog één keer per nacht wakker en die wordt volgende week twee. Weer van die toffe fases die ‘erbij’ horen. My ass, met je fase denk ik dan. En dan te bedenken dat nummer drie onderweg is. Hoe dan!

Pick your battles, dat is de grootste les die ik tot nu toe geleerd heb als het gaat om opvoeden. Je hoeft niet over alles te strijden. Kies ze vooral niet allemaal, want dat is vooral heel vermoeiend en laten we eerlijk zijn, echt gelukkig word je er ook niet van en je kind ook niet.

Back up.

Op de momenten dat ik het gewoon niet meer trek en voel dat ik op ontploffen, sta draag ik de boel over aan Hans als dat kan. Zo van, regel jij het even want ik ben er klaar mee. En vice versa. Dit werkt voor ons goed in elk geval. En nee natuurlijk niet bij elk dingetje, want die struggles horen er natuurlijk ook gewoon bij, maar soms is het heerlijk om na een dag ‘nee’ te roepen, het ia heerlijk om je handen er vanaf te trekken en even weg te vluchten. De douche in bijvoorbeeld of een tripje in je eentje naar de winkel. Ik ben me er ook van bewust dat er alleenstaande ouders zijn of ouders waarvan de partner veel en vaak weg is die dit niet hebben. De steun en back up van een ander. Dat lijkt me écht pittig.

Grenzen en regelmaat.

We kennen het allemaal wel en ik geloof er ook zeker wel in. Toch denk ik ook dat het bij je eigen karakter en het karakter van je kind moet passen. Zo hield ik met Lauren vaak rekening met de ‘slaapjes’ en sprak liever na die tijd af terwijl we Vieve overal mee naartoe kunnen nemen, omdat zij zowel in de auto als ergens anders makkelijk slaapt. Lauren wil altijd graag weten waar ze aan toe is, dus een beetje voorbereiding kan geen kwaad maar soms kan dat gewoon niet of hebben wij last van ‘impulsieve acties’ (deze komen regelmatig voor bij ons) en dan is het een kwestie van goed vertellen/uitleggen en zal ze het ietsje sneller moeten accepteren dan anders.

Moederpraat.

Ik heb inmiddels aardig wat vriendinnen die ook moeder zijn, appjes, belletjes en gesprekken over struggles en opvoeding vinden regelmatig plaats. Wat voor moeder vind jij jezelf vroeg een vriendin mij laatst. Ik moest er even over nadenken en kwam tot de conclusie dat ik mezelf best een strenge moeder vond. Zelfs een beetje old school (ouderwets) zeg maar, tenminste dat gevoel krijg ik soms wel. Zo hecht ik behoorlijk wat waarde aan het feit dat onze meiden U zeggen (don’t shoot me please!) Niet zo zeer tegen mij, maar wel tegen mijn ouders of mijn oma’s bijvoorbeeld. Alstublieft en dankuwel horen ook in het rijtje. Zo stuur ik de kleuter gerust terug naar de toonbank om de kaasboer te bedanken voor het blokje kaas wat ze heeft gekregen. Vieve krijgt dit natuurlijk ook wel mee, maar die sloeg een beetje door. Die riep serieus bij alles ‘Ooh dankewel mama’. Zelfs als ik haar uit bed haalde, schone luier gaf of in een winkelwagentje zette. Dat laatste was vooral een beetje awkward in de supermarkt en voelde alle ogen van omstanders prikken in mijn rug. En dan toch even extra hard tegen Hans zeggen ‘waarom doet ze dat steeds, wat een gekkie’. Alsof ik toch even verantwoording moet afleggen. Want stel je voor dat ze echt denken dat ik een vreselijke moeder ben. Herkenbaar?

Ik besloot Lauren te vragen hoe zij erover dacht en vroeg haar tijdens het knutselen. Wat vind je van mij, ben ik een leuke moeder? Ze stopte met tekenen en dacht even na en zei ‘Je bent mijn allerbeste vriendin mama ook al zeg je soms ik ben je vriendje niet (dat zeg ik dus regelmatig als ze een grote mond geeft). En je bent lief en aardig maar soms een beetje streng’. En ging verder met tekenen.

Tevredenheid en zelfreflectie.

Ik doe het tot nu toe best prima dacht ik zo. Samen met Hans natuurlijk. We liggen goed op één lijn en vullen elkaar goed aan. Opvoeden is soms gewoon een bitch als je het mij vraagt en als ik al die moeders met oudere kinderen moet geloven is dit nog peanuts en ga je pas écht opvoeden als het tieners worden. Daar koop ik niets voor moekes en daar ben ik nu niet mee bezig. Mijn kinderen zijn peuter en kleuter en ik vind het af toe hartstikke pittig en daar schaam ik me niet voor. Maar laat ik voorop stellen dat ik enorm geniet als ik kijk dat die kleine mini babietjes met pikzwarte haartjes steeds een beetje groter mogen groeien, dat ze zich mogen ontwikkelen tot individuen met hun eigen karakters en dat ik daar een belangrijke rol in mag spelen. Toch vind ik het een bijzonder proces waar ik in zit, ik merk dat ik groei. Dat ik een jaar geleden een uitgesproken mening over iets kon hebben wat betreft de opvoeding en nu denk ‘Ach, het valt wel mee’. Ook vind ik het kletsen met andere vriendinnen die ook moeder zijn soms prettig, niet zo zeer omdat ik op zoek ben naar bevestiging of even wil laten weten hoe ik erover denk, maar omdat ik geloof dat het je ook kritisch leert kijken naar je eigen handelen. En soms is het gewoonweg heerlijk om te zien en horen dat die kinderen van jou echt niet alleen zo vreselijk kunnen zijn, toch?! Hoe dan ook, ik ben dankbaar dat mij deze rol gegeven is en net zo dankbaar dat ik soms jankend mijn eigen moeder op kan bellen en kan zeggen dat ik er klaar mee ben. Thanks mom!

Motherhood – Being a mom isn’t a easy job but it’s definitely the best job I could ever ask for.

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Dina
    6 februari 2018 at 10:55

    Oh Ruth, wat vreselijk herkenbaar weer allemaal!!!
    Ik heb dus ook élke dag diezelfde struggles,…. ik herken het allemaal!
    Het eten.. met alledrie is het elke maaltijd en elke dag een battle… over een boterham doen ze soms wel 2 uur en met 1298 opmerkingen van mijn kant verder is het dan eindelijk opgegeten.. en dan zijn we al weer bijna toe aan de volgende maaltijd.. bummer!! De grote mond die de oudste krijgt is onacceptabel voor mij en ook de huilbuien om een scheet van de middelste…
    als de jongste wakker word door geluid of iets dan is hij de hele dag niet genieten..
    de hele dag maken de meiden ruzie en indd een bezoekje aan de supermarkt is een strijd en met een tas met eten mee.. omkopen dus..
    Verdere uitjes?? Momenteel even niet ajb.. misschien wanneer ze ouder zijn want het schijnt dat wanneer ze 5/6 zijn dat ze beter handelbaar zijn!

    Dus Ruth, íedereen heeft zijn eigen dingen dus voel je ajb geen slechte moeder!
    Ik geniet zo van je columns, eindelijk een moeder die alles toegeeft en open kaart speelt in plaats alleen maar leuke dingen opnoemt alsof indd alles perfect is..

    Oh.. en hier.. slaapt er nog steeds geen 1 door 😉

    Gelukkig kunnen ze mij opvrolijken met heerlijke knuffels en kusjes 😉 daar doe je het toch allemaal voor!

    Xxx dienplus3 IG

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    En dan ben je moeder van twee!

    Tijdens mijn zwangerschap dacht ik vaak aan hoe het zou zijn als moeder van twee. Is het echt heel anders?...

    Sluiten