Gastblog Van Wietske

80 km rijden voor een ijsje? Geen probleem!

“Zullen we een ijsje halen?” vraagt mijn man. Het is 38 graden, volledig windstil en we worden opgegeten door de vliegen. We zijn er een weekendje op uit, naar een schapenboerderij in het binnenland van Australië en ieder schaap wordt vergezeld door tenminste tien dikke bromvliegen. Dit weekendje was mijn idee, eens iets anders dan het strand, de drukke stad uit, maar op deze hitte had ik niet gerekend. Een ijsje klinkt me als een droom in de oren. We stappen in de auto en zetten de airconditioning op de hoogste stand. 40 kilometer verder rijden we het dichtstbijzijnde dorp in en gelukkig is de winkel – de enige winkel – in het dorp nog open. Pas als ik tevreden met mijn Calypso op het terras zit realiseer ik me dat we 80 kilometer rijden om dit ijsje te kunnen eten. 80 kilometer over grotendeels onverharde wegen voor een Calypso… Als ik dat zo tegen mijn man zeg kijkt die me aan alsof het de normaalste zaak van de wereld is. In Australië zijn afstanden relatief. Alles is ver weg en dat is nou eenmaal zo. Daar heb je maar mee te leven.”

Traveling the world

Zo ook de vlucht naar “huis”. Mijn man vloog een paar maanden geleden voor een paar dagen naar Londen. Een week later was hij alweer thuis. Twee keer 24 uur in een vliegtuig, zonder kinderen. Vroeger hadden we ons dood verveeld. Nu heeft hij van iedere minuut genoten en was de vlucht alleen al een ongekende luxe. Helaas hebben onze kinderen deze mentaliteit nog niet helemaal opgepikt. Ondanks meerdere intercontinentale vluchten baart oefening nog geen kunst. We proberen de vluchten zoveel mogelijk rond hun dag- en nachtritme te plannen: doorgaans 1 vlucht wakker blijven en 1 vlucht slapen. Dat gaat soms goed. Soms ook niet. Wij zijn de ouders geweest met slapende engeltjes en die met de hysterische kinderen die geen oog dicht doen. Er valt kortgezegd geen pijl op te trekken. Autoritten zijn niet veel beter. Of ze slapen, of ze schreeuwen

Nu moet ik hier bij zeggen dat ik nooit zo iemand geweest ben die een “stop over” inboekt. Het gaat mij 100% om de “destination” en de journey kan me wat dat betreft gestolen worden; die wil ik zo snel mogelijk achter de rug hebben. Bovendien hebben we ook geen eindeloze vakantie dagen en besteed ik mijn vrije tijd liever met mijn familie dan ergens in een hotelkamer op een vliegveld. Dat het een pijnlijke 24 uur wordt, dat accepteer ik dus maar.

Tips voor lange vliegreizen met kids

Gelukkig zijn er wel manieren om dit soort reizen ietsje gemakkelijker te maken. En nu we over een maandje de veertig uur lange reis terug naar Terschelling gaan wagen ben ik me nu al mentaal aan het voorbereiden. Bij dezen mijn tips om lange vliegreizen te doorstaan om op je vakantiebestemming te komen:

  1. Met stip op 1, vraag om de voorste rij stoelen (de zogenaamde bulk head seats). Dit zijn de plekken waar extra ruimte is voor baby wiegjes.
  2. Probeer de vluchten zo goed als mogelijk te timen rond slaapschema’s en dag- en nachtritmes. Wij hebben vluchten naar Europa gehad die makkelijker waren dan de vier uur lange vliegreis die we recent naar Fiji hebben gemaakt, simpelweg omdat de timing van die vlucht volkomen clashte met het slaapschema van de kinderen.
  3. De meningen zijn verdeeld over het voordeel van als eerste instappen. Sommige mensen vinden dat hun kinderen al lang genoeg stil moeten zitten en wachten tot het laatste moment. Maar in mijn beleving loop je dan het risico dat de bagageruimtes vol zijn en je tassen met luiers, speelgoed en extra kleding ineens drie rijen verder ergens worden bij gestouwd, wat niet handig is als je NU een luier/ babydoekje/ speen/ fles (…vul maar in) nodig hebt. Om die reden zijn wij dan ook altijd haantje de voorste.
  4. Over handbagage gesproken, hope for the best, plan for the worst, en dat betekent tenminste dubbel de hoeveelheid luiers/ babydoekjes/ luierzakjes/ extra kleding die je doorgaans nodig denkt te hebben. Driedubbel als het past (en vergeet de extra outfit voor jezelf niet). Hoe langer de vlucht, hoe meer vertraging je kunt oplopen – op onze laatste vlucht was dat wel 12 uur – en op zo’n moment wil je echt niet zonder luiers komen te zitten. Bovendien kunnen kinderen ziek worden, wordt er doorgaans flink gemorst en 24 uur in een outfit die plakt van de appelsap is echt geen grap. Paracetamol is ook altijd handig, maar zorg wel dat het minder dan 100ml is en vergeet vooral de snacks niet.
  5. Over eten gesproken; kinderen onder de 2 jaar vliegen met korting, maar krijgen doorgaans geen maaltijden dus voor die leeftijdscategorie is het extra belangrijk dat je eten en drinken meeneemt (voorverpakt en denk aan de regels omtrent vloeistof). Tijdens het opstijgen en landen hebben sommige kinderen last van hun oren. De makkelijkste oplossing is om ze dan te laten drinken, dus als je die voeding kunt timen is dat ideaal. Drinkt je kind uit een fles, zorg dan dat die fles klaar staat voor het vliegtuig ook daadwerkelijk vertrekt en het lampje stoelriemen vast aan is. Lukt dat niet dan werkt een speen ook vaak goed. Slapende baby’s hebben overigens nergens last van dus maak ze vooral niet wakker. En als het eten wordt geserveerd, vraag dan of een van de ouders tegelijk met de kinderen kan eten, zodat niet twee ouders tegelijk met een bord voor zich volkomen immobiel zijn.
  6. Technologie. Normaal gesproken mijn “pet hate” maar voor dit soort reizen maak ik met liefde een uitzondering. De Ipad staat vol video’s. Inflight entertainment is onze grote vriend en als ze vierentwintig uur lang naar Sesamstraat willen kijken dan moeten ze dat vooral doen. Daarnaast pak ik ook een tas met kleine cadeautjes die ze op “lastige momenten” uit kunnen pakken. Zo proberen we er een feestje van te maken. Of we dit jaar de Ipad ook mee kunnen nemen als handbagage valt nog te bezien (op bepaalde vluchten via het Midden Oosten moet alle technologische apparatuur dat groter is dan een telefoon momenteel worden ingecheckt) maar anders zet ik Frozen op mijn telefoon. 24 uur naar Anna en Elsa luisteren is nog altijd beter dan 24 uur gejammer.
  7. Mijn kinderen hebben inmiddels een eigen stoel, maar voor kinderen van 0-2 loont het ook om een baby bjorn mee te nemen, of althans een draagdoek waarin je kind zowel naar voren kan kijken als tegen je aan kan liggen. Vooral met mobielere peuters tussen de 1 en 2 jaar oud is het heel fijn om je handen vrij te hebben als je ze lange tijd op schoot moet hebben. Daarentegen neem ik nooit een kinderwagen mee. We hebben al genoeg te slepen.
  8. En als je het echt even helemaal niet meer ziet zitten, bedenk je dan; ook aan deze reis komt een einde. Een heel mooi einde, want wat is er nou mooier dan met het hele gezin op vakantie te gaan. Ik kan nu al niet wachten!

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
MOEDERDAGSPECIAL: Hoe gaat het nu met de meest gelezen mama’s?

In een jaar tijd kan er ontzettend veel veranderen. Zeker als je een mama bent met een jong gezin. Daarom...

Sluiten