Gastblog Van Marianne

Playmobil versus knutselen


Toen ik wist dat ik zwanger was van een meisje zag ik het helemaal voor me. Een klein meisje dat uren kan spelen met barbies, Playmobil of poppen. Op de grond zittend met alles om haar heen! Inmiddels is Lauren 4,5 jaar oud en weet ik dat je soms je ‘beeld’ moet bijstellen. Momenteel geeft ze namelijk (nog) helemaal niks om die barbies of Playmobil en zijn alleen knutselen, tekenen en kleuren belangrijk! 

Beeld bijstellen 

Ik zeg bijstellen, maar uiteraard klinkt dat veel zwaarder dan het is. Ik moet er alleen om lachen hoe ik een beeld in mijn hoofd had en eerlijk, soms nog steeds heb. Iedere keer trap ik erin en denk ik dat het moment is aangebroken dat ze er nu echt mee gaat spelen, maar elke keer krijg ik opnieuw het deksel op mijn eigenwijze neus! 

Lauren is niet een enorm grote held in ‘alleen’ spelen. Tenminste, niet wat betreft fantasiespel. Soms zie ik vriendinnetjes van haar rustig uren in een speelgoedkeukentje spelen met hele fantasieverhalen erbij of zie ik ze in de weer met poppen die op bed gelegd worden, aangekleed worden en weer opnieuw verschoond moeten worden. Hier komt dit weleens voor, maar ik denk echt voor maximaal 10 minuten. Daarna kruipt ze weer snel achter haar bureautje of gaat ze op haar plekje aan de grote tafel zitten om te knutselen. 

Voor iedereen worden er tekeningen en knutsels gemaakt en daarna vakkundig ingepakt. Dichtgeplakt met stickers en nu we in de letterfase zijn aangekomen, worden daarna de namen er ook zelf op geschreven. 

Schoolknutsels 

Wanneer ze uit school komt en ze heeft geknutseld, zie je dat ook meteen aan haar gezicht en op het moment dat de knutsels mee naar huis mogen worden genomen, is ze helemaal in haar nopjes! 

En weer trap ik erin

Toch merk ik, wanneer we bij vriendinnetjes zijn, dat ze daar wel steeds vaker met ‘speelgoed’ speelt. Ze kan daar rustig zitten spelen met poppen, in een keukentje staan koken of een dorp bouwen van Playmobil. En iedere keer trap ik er dan gewoon met open ogen in. Thuiskomend zeg ik dan: “Zie je wel dat ze het leuk vindt” of “Ik denk dat ze het nu écht leuk begint te vinden”. En zo gebeurde het dus dat er afgelopen Sinterklaas tóch weer een Playmobil setje werd aangeschaft om in de zak te stoppen. 

Maar jullie snappen ook, bij het uitpakken is het leuk. Daarna wordt het opzij gelegd omdat er een nieuw pakket stiften in zicht komt, een nieuw stickerboek of haar laatste nieuwe ontdekking; een nieuwe doos Aquabeads. 

Gelukkig leer ik ook van dit proces en zo heb ik afgelopen Sinterklaas de cadeautjes waar ze de dagen erna niet naar omkeek vakkundig laten ‘verdwijnen’ en zijn deze boven op zolder in de kast beland. Ze heeft er nooit meer naar gevraagd. 

Bevestiging, of toch niet? 

Afgelopen weekend was één van haar vriendinnetjes jarig en in overleg met de mama van de jarige besloot ik om de prinsessenset van Playmobil – wat Lauren van ons voor Sinterklaas had gekregen– cadeau te geven. Het werd dus boven uit de kast gehaald en voor Lauren haar ogen ingepakt als zijnde het cadeau voor haar vriendinnetje. Ze gaf geen kick en had geen idee! Dat was voor mij de bevestiging. 

Totdat we daar waren en in een Playmobil walhalla kwamen. En mijn kind de hele ochtend met haar eigen Sinterklaascadeautje heeft zitten spelen….. 

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
De blunders van een kersverse papa (deel 2)

Voor ik ga beginnen met mijn tweede blog van mijn papa blunders. Even een korte inleiding voor degene die mijn...

Sluiten