Blogs

Vakantieblog week 2: Een peutervakantie eindigt met een inbraak

Om onze vakantie af te sluiten gingen we in het wit gekleed naar het diner. We zaten aan een tafel langs het strand en zagen de zonsondergang. Een perfect plaatje. Alle ingrediënten voor een geweldige avond waren aanwezig. Niets was minder waar. Dochterlief werd ziek en we gingen met doggybags naar huis. Daar ontdekten wij dat iemand anders ons voor was: we werden geconfronteerd met een inbraak!

Vorige week lazen jullie in mijn blog hoe we een jetlag overwonnen, hoe we begonnen te genieten op het eiland en hoe ik mijn familie na 11 jaar weer kon knuffelen. De tweede week van deze peutervakantie beloofde goed te worden!

Peutervakantie is chillen op het strand

En die werd ook goed! We bezochten het mooie ‘Kenepa Grandi’, het strand aan de westkust van Curaçao dat bekend staat om de grote kliffen waar je van af kunt springen. Zelf sprongen we niet, maar wij bewonderden de onderwaterwereld. We zagen visjes in allerlei soorten, kleuren en maten. Het water is zo helder dat je meters vooruit kunt kijken! Echt prachtig!

De dagen op Curaçao waren heerlijk en we genoten iedere keer weer van het strand. Van een IG mama, @kaartmetmuisjes, kregen wij de tip om ‘Karaktercuraçao’ op te zoeken. Wat waren wij blij dat we dit hadden gedaan! Het was hier heel ontspannend en rustig.

image

image

image

We vonden Karakter zo mooi dat we besloten om hier ons afsluitdiner te houden! Op vakantie maak ik traditiegetrouw foto’s van ons gebruinde huid omhuld in een witte klederdracht. Oftewel; we gingen allemaal in het wit gekleed. Ze dachten zelfs dat we getrouwd waren.

image

image

Een horroravond

De avond beloofde fantastisch te worden. Maar om eerlijk te zijn ging het voor geen meter. Yas en Jay zaten totaal niet stil, waardoor wij gedwongen werden om achter hun aan te rennen. Het gezellige tafelen werd ons niet gegund door onze peuterpubers. Tot overmaat van ramp werd Yasmina ook nog eens ziek. Ze werd opeens zo heet dat ze gloeide van de koorts. Het was goed zo. We gingen naar huis en lieten het eten, wat net geserveerd werd, inpakken.

Toen ik net in de auto stapte kotste dochterlief nog over mij heen. Mijn arme schat, ze was zo zielig en ik wilde haar dolgraag een zetpil geven en in bed leggen. Yosef reed langzaam naar huis en toen we arriveerden waren wij zo opgelucht. Ik dacht alleen nog maar aan mijn meisje die zich niet lekker voelde. Mijn man liep naar de voordeur om voor ons de achterdeur te openen. Toen sloeg de paniek toe…

Yosef: ”Toen ik de voordeur naderde klopte er iets niet. De lichten stonden aan, terwijl ik wist dat ik die uit had gedaan. Met een vreemd gevoel stopte ik de sleutels in de deur en stapte naar binnen. Wat ik toen zag was onvoorstelbaar. Alle spullen lagen overhoop en er was een grote puinzooi. Mijn hart klopte in mijn keel. Zonder na te denken stapte ik naar buiten. ”Stap in de auto”, riep ik. Jennifer snapte het niet. “Stap NU in de auto.”

Toen mijn man vertelde dat ik de auto in moest stappen snapte ik er niets van. Yasmina dan? Ze moet toch slapen? Maar toen ik de ernst in zijn stem hoorde gierde de adrenaline door mijn lijf, mijn hand begon te tintelen. Ik hoorde Yosef in de auto zeggen dat er is ingebroken. Veiligheid voorop dus op hoge snelheid reden wij weg. Met een zielig hoopje in mijn armen maakten we een plan. Door mijn werk in de hulpverlening maak ik genoeg crisissen mee. Daardoor was ik heel kalm en konden we helder nadenken. ‘We gaan tanken, rijden naar mijn tante, bellen daar de politie. Ik ben dan met de kids veilig en kan voor Yasmina zorgen. Mijn man kon met de politie de woning betreden.’

Bij mijn tante werden we met open armen ontvangen. Yasmina legde ik op de bank en mijn meisje viel al snel in slaap. Ze gloeide en mijn hart brak. Maar ik moest rustig blijven. Jay speelde heel lief rond. Nietsvermoedend, zo blij als een kind. Mijn man zocht contact met de politie en samen met mijn schoonzusje reden ze terug naar het vakantiehuis.

Wachten duurt lang. Al helemaal in zo’n situatie. Ik bedacht mij al 101 scenario’s hoe we naar NL moesten vliegen zonder paspoorten. Dat die gestolen waren, was haast een feit. Net als onze tablets, maar die konden mij niet zo veel schelen.

Na een uur belde Yosef op:

“Alles ligt er nog. Ze zijn weggevlucht toen ik binnenkwam. Daardoor hebben ze alles laten staan. Maar al onze paspoorten en waardevolle spullen lagen klaar op het bed. De TV stond al in de tuin en de DVD speler op het gras. Vijftien minuten later en ze waren weggeweest.”

Wat bizar.. we hebben alles nog! En dat dankzij mijn zieke meisje. Als zij niet ziek werd, waren we nooit naar huis gegaan. En hoe dankbaar ben ik dat mijn manlief niet verder de woning betrad. Hij was ook ongedeerd gebleven!

Vol ongeloof vertelde ik het verhaal aan mijn tante. Gelukkig waren we het er allemaal over eens dat we NIET terug zouden naar dat huis. We konden bij mijn oom slapen. Die had nog twee kamers vrij.

Having family is everything

De laatste twee dagen verbleven wij bij mijn ontzettend lieve en gastvrije oom. Hij opende zijn huis en legde ons enorm in de watten! Hierdoor kon ik op bijzondere wijze mijn oom leren kennen. Dit was namelijk de tweede keer dat ik hem ontmoette. Door zijn gebaar was ik tot diep in mijn identiteit geraakt. Hij opent zijn huis omdat ik zijn familie ben. Dochter van…. Ik voelde mij welkom en ben dankbaar dat wij ondanks deze nare ervaring toch nog iets goeds hebben kunnen krijgen! Familie hebben is kostbaar, net als veiligheid.

Na een geweldige terugreis (no joke, deze reis ging super goed), genieten we nu opgelucht van de rust in NL. Curaçao was geweldig én enerverend.

image

Byebye dushi Curaçao!

Jaaa, nog meer leuke blogs!

2 Reacties

  • Reply
    Sjoukje - meergeldminderstress
    23 november 2016 at 14:31

    Wat een schrik zeg! Wel fijn dat jullie eigenlijk net op tijd waren. Toch bijzonder hoe dat soort dingen soms samenvallen.

    • Reply
      Jennifer
      23 november 2016 at 18:47

      Ja echt schrikken hoor! Ook bijzonder hoe het is gegaan! Heel dankbaar daarvoor!

    Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Meet the mama: Natalie

    Het krijgen van een kindje is best een happening! Het liefst doe je dit als je omringt bent door familie...

    Sluiten