Gastblog van Zoë

Een persoonlijke brief voor mijn dochter

Met een beetje een zwaar hart schrijf ik deze blog, de laatste van de reeks over mijn zwangerschap. Als deze blog verschijnt ben ik 39 weken zwanger en zit ik met smart op onze uk te wachten. Wat heb ik genoten van de afgelopen periode en wat vond ik het bij vlagen pittig en overweldigend! Vandaag rond ik met jullie af doormiddel van het delen van een brief. Een brief aan ons meisje waar we zo naar verlangen.

Een brief voor mijn dochter

Lief mooi klein meisje in mijn buik,

Wat ben je toch een wonderlijk wezentje. Iedere week zie ik je tijdens de controles in het ziekenhuis en iedere week ben ik weer verbaasd en onder de indruk van hoe fantastisch je al bent. Hoe prachtig het is om te zien dat je zo gevormd bent in mijn buik. Je begon voor ons als gummybeertje, maar inmiddels ben je een volgroeit mens en mogen we je welkom gaan heten op de wereld.

Ik heb het heerlijk gevonden om jou in mij te dragen. Om je overal waar ik ging mee naar toe te nemen. Natuurlijk met het besef dat ik dat straks waarschijnlijk ook zal doen, maar dan met een hele berg aan spullen erbij. Nu ben je nog zo lekker compact en kunnen we, na een extra wc bezoek, direct de deur uit. Ik heb zo genoten van het gevoel dat jouw aanwezigheid sterker werd. De eerste keer dat ik je voelde wist ik niet zeker of jij het wel was. Je papa was zo slim om gebruik te maken van warmte, omdat de wekelijkse app ons had geleerd dat je hier al op reageerde. Dus maakte hij eerst mijn buik koud en daarna warm én tada ik voelde jouw plopjes! Die plopjes werden steeds sterker en uiteindelijk konden we zelfs voelen vanaf de buitenkant hoe om je in mijn buik ligt. Als ik ’s nachts met m’n buik tegen je vader aanlig dan nestel jij je tegen zijn warmte aan. Je hebt geen idee hoeveel vreugde je ons nu al hebt gegeven door gewoon te zijn. Je hoeft niet te presteren om ons totaal verliefd op jou te laten zijn.

Nu het einde van de zwangerschap nadert voel ik dat ik je emotioneel een beetje mag gaan loslaten. Ik merk dat je rustiger in mijn buik wordt, omdat je minder ruimte hebt. Jij bereidt je voor om op deze wereld te komen en ik doe hetzelfde. Ik besef mij dat dit de aller veiligste plek is die ik je kan bieden, mijn buik het dichtste bij mijn hart dat je ooit kan komen. Een heerlijk gevoel dat er momenten zijn die alleen van ons zijn, omdat niemand anders het kan voelen. Toch groeit ook bij mij het verlangen om je meer te kunnen delen. Dat ik dit samen met je fantastische vader kan doen. Bovenal komt er steeds meer het besef dat je niet ‘van mij’ bent. Ik geloof in een God die jou gemaakt heeft en jou zo wonderlijk in mijn buik heeft laten groeien. Ik geloof dat Hij jou in ons leven brengt, maar dat hij een nieuw plan heeft met jou als mens. Niet als dochter ‘van ons’, want uiteindelijk kom je steeds losser van ons te staan. Natuurlijk we zullen altijd met elkaar verbonden zijn, maar toch ben ik zo benieuwd wie jij wordt als je steeds meer zelf mag ontdekken wie jij bent. De eerste dingen die we van je zullen leren zijn of je een ochtend- of avondmens bent, wat je lekker vindt, van wat voor speelgoed je houdt. Misschien ga je heel makkelijk contact aan met anderen of ben je hier helemaal niet in op je gemak. Zou je behulpzaam zijn? Sportief of muzikaal? We zijn nieuwsgierig welke eigenschappen van onszelf in jou verweven zitten, maar nog veel meer kijken we er naar uit om te weten waarin jij anders bent. Waarin jij ‘jij’ bent en alleen maar zal verrijken.

Lief mooi wonder, wat verlangen we naar jou. Wat verlang ik ernaar om je snuitje te zien en al je vingertjes te tellen. Wat verlang ik ernaar om je kleine bolletje te overladen met kusjes. Het belangrijkste is dat jij mag bepalen, neem je tijd. Wij wachten op jou en als jij er aan toe bent sluiten we je in onze armen. (Tenzij je langer dan 42 weken wil hoor dan is mijn geduld echt op hihi. )

Heel veel licht en liefde!

Dit was dus mijn laatste blog voor Mama’s op Hakken. Ik heb met heel erg veel plezier geschreven over het zoeken van mijn weg naar deze nieuwe fase. Heel erg bedankt dat jullie hierin met mij mee hebben gelezen en met zoveel enthousiasme steeds reageerden. Helemaal klaar is het nu nog niet, want natuurlijk verschijnt er wel nog een bericht als onze kleine meid geboren is!

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Oeps! Ik sloot mijn baby op in de auto!

Een tranenvloed die vergelijkbaar is met de Niagara Falls, horrorscenario's over kinderen die in auto's stikken en sleutels die me...

Sluiten