Gastblog Van Ruth

Over verschillende zwangerschappen, bevallingen en de laatste loodjes!

37 weken zwanger. Vanaf afgelopen vrijdag mag onze baby thuis geboren worden. Iets wat ik zelf heel graag wil. Ik heb heel even een medische indicatie gehad, wat zou betekenen dat ik in het ziekenhuis zou moeten bevallen, maar inmiddels is daar geen sprake meer van dus de keus ligt bij mij. Lauren heeft bij oma inmiddels een aftelkalender gemaakt en zet iedere dag trouw een kruisje. Best lastig als je vier bent en ze hebben het er steeds over dat de baby ‘bijna’ komt!

Terugblik.

Ik heb twee thuisbevallingen gehad. Bij Lauren ging ik er blanco in en heb de opties bekeken en afgewogen. Al vrij snel zei ik, als het kan gewoon thuis in mijn eigen vertrouwde omgeving. Het was een prima zwangerschap, met weinig tot geen klachten. De dag voor de bevalling was het officieel een hittegolf en zocht ik verkoeling door mijn hoofd in een vriesvak in de Jumbo te stoppen. Waggelend in mijn zomerjurkje en op mijn birckies kwam ik daar mijn verloskundige tegen die zei ‘het gaat dit weekend gebeuren’. Dat klopte, de dag erna 40 weken en 3 dagen zwanger op zaterdagmiddag om 16u werd ons eerste kindje geboren. Een wolk van een dochter, Lauren Hannah!

De zwangerschap en bevalling van Vieve heb ik heel anders ervaren. Ik had enorm last van bekkeninstabiliteit. Op het laatst was het zo heftig dat ik de zorg van Lauren niet meer op mij kon nemen en moest Hans zelfs zorgverlof opnemen. Dat was een flinke domper, maar goed, je roeit met de riemen die je hebt. Wat ik niet zag aankomen was dat die bekkenklachten ook invloed hadden op de bevalling zelf. Ik heb echt heel veel pijn gehad, kon tijdens de bevalling amper omdraaien, in en uit bed komen of een andere houding aannemen. Daarnaast ging het erg vlot en dan druk ik dat zachtjes uit.

Op een gegeven moment kon ik amper ademhalen tussen de weeën door waardoor ik af en toe de controle kwijt was en flink in paniek raakte. Na drie uurtjes was ze daar. Onze tweede dochter, Vieve Salomé! Blij dat de klus geklaard was maar het herstel duurde best een tijd.

Opties en pijnbestrijding.

Ondanks de laatste ervaring en een bepaalde angst voor weer die snelheid en pijn wist ik vrij snel dat ik wel weer thuis wil bevallen. Ik vertrouw mijn eigen lijf en mensen om me heen. Wel heb ik me verdiept in opties en mogelijkheden. De bekkenklachten zijn deze zwangerschap een stuk minder aanwezig en goed onder controle. Over de snelheid deze keer valt nog weinig te zeggen, maar na twee keer gebruik gemaakt te hebben van de baarkruk, wat vaak ook wat vlotter verloopt en wetend dat liggend (op bed) vrijwel geen optie is voor mij ben ik me gaan verdiepen over bevallen in bad. Toen ik las over een verzachtende en ontspannende werking van water en natuurlijke pijnbestrijding wist ik meteen dat ik hiervoor wil gaan. Of het een succes is weet ik nog niet. Misschien eindig ik toch nog op de ‘vertrouwde’ baarkruk haha, maar voor nu volg ik mijn eigen gevoel en kies ik bewust voor een badbevalling in eigen omgeving.

Support.

Hans heeft altijd positief tegenover een thuisbevalling gestaan. Als ik zou kiezen voor het geboortehuis/ziekenhuis, zou hij me net zo supporten uiteraard. De keus is aan mij. Het scheelt misschien ook iets dat hij medisch wel wat onderlegd is en het liefst zelf de baby aan zou willen pakken. Dit laatste is er tot nu toe nog niet van gekomen omdat hij tijdens de bevallingen achter mij zat. Het zou tof zijn als het deze keer wel zou kunnen. Who knows! En dan mijn lieve mams.

Van kleins af aan wist ik al dat als ik ooit zou bevallen dat zij er bij zou zijn. Bij Lauren was ze er dan ook bij. Zo bijzonder, intiem en emotioneel om dat met haar te mogen delen. Bij Vieve koos ik er bewust voor om het ‘samen’ met Hans te doen. En nu deze keer voel ik sterk dat ik het fijn zou vinden als ze er weer bij zou zijn. Gelukkig durft ze het nog een keer aan. Afhankelijk van de dag en het tijdstip, want misschien is het nodig dat zij de meiden op moet vangen. We zullen het zien.​

Nesteldrang.

Het duurde even voordat de nesteldrang begon. Zo waren we bij de eerste al vlot klaar met alle voorbereidingen, duurde het bij de tweede ietsje langer en waren we deze zwangerschap helemaal traag. Zo was de babykamer met week 35 zo goed als klaar. Moet ik nu nog de laatste wasjes draaien en wil ik graag dat er een toverfee komt die nog even door het hele huis gaat. Met veel warme dagen waarop de meiden alleen maar buiten spelen zag ons huis er afgelopen weken uit als de Sahara, maar het lukt me aardig goed om dat los te laten. We hebben nou eenmaal een gezin wat doorgaat en waar lekker geleefd mag worden. Daarbij komt kijken dat ik er eigenlijk helemaal geen puf voor heb om me over dit soort dingen druk te maken haha. Ik kijk nu elke ochtend even om het hoekje van de babykamer, nog even!

Ervaring wordt overschat.

Je zou zeggen, appeltje eitje. Al twee keer bevallen, je weet wat je te wachten staat. Toch voelt het niet zo. Natuurlijk als alles goed verloopt weet ik wat me te wachten staat en hoe de ‘échte’ weeën voelen. Toch ga ik na de laatste bevalling er niet geheel onbevangen in. Ook heb ik deze hele zwangerschap veel meer last van mijn hormonen gehad en een heel ander gevoel ten opzichte van de baby.

Beter gezegd: het ontbrak nogal aan gevoel. Iets wat ik niet goed kon en kan plaatsen. Door de vele lichamelijke klachten heb ik het veel en vaak als last ervaren en vond ik ‘genieten’ maar moeilijk. Maar ja, dan dat stemmetje wat zei dat ik niet moest zeuren en vooral dankbaar moest zijn. Ik praatte en praat er niet graag over, zelfs niet met Hans. Het is een gevoel wat ik lastig vind om onder woorden te brengen. Er speelt ook een stukje angst mee. Wat als zij of hij daar straks is. Hou ik daar dan wel meteen van? Ik voel nu al weinig tot niets, dat had ik bij de meiden helemaal niet. Daar kon ik nog wel genieten van de bewegingen en het getrappel in mijn buik, nu niet. Fijn dat de verloskundige hier ook alert op is en het goed wist te benoemen. Ik weet dat de hormonen deze keer een grote rol spelen en heb er vertrouwen in dat het goed komt als het zo ver is maar toch. Het voelt anders deze keer. Alles. Het belangrijkste voor nu is dat ik vertrouwen in mijn eigen lichaam heb en dat ik er niet alleen voor sta. Ik kan dit!

– I replace fear with faith. I trust in my body’s ability to birth beautifully.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

2 Reacties

  • Reply
    Kavita
    14 mei 2018 at 08:19

    Heel mooi om te lezen!
    Ik zelf had ook niks met mn laatste zwangerschap, totaal geen gevoel er bij. Wat ik wel heel erg vond maar had er geen controle over.
    Nu afgelopen vrijdag bevallen en gelukkig was er gelijk die onvoorwaardelijke liefde voor de baby:)

  • Reply
    Marijke
    14 mei 2018 at 08:43

    Een tip als je nog tijd hebt: ga aan de slag met materiaal van Goed Geweven!… je kunt een cursus volgen bij Maartje, individuele sessie, maar er staan ook een aantal blogs op de site met praktische tips om je voor te bereiden.
    Sterkte, succes, you can do it!!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Hoe gaat het met de meest gelezen mama’s van afgelopen jaar?

    Elke dinsdag portretteren we een mama in de rubriek 'meet the mama'. We brengen verhalen die mooi zijn, maar ook...

    Sluiten