Gastblog Van Anne

Over prikkels en waarom ik er soms écht even tussen uit moet

Toen ik jonger was, zag ik het helemaal voor me. Een tafel vol lachende kindertjes die allemaal keurig hun bord leeg eten. Nooit geen geruzie en geschreeuw, want dát zouden mijn kinderen natuurlijk nooit doen. Ik, die mijzelf door allerlei pedagogische studieboeken heen heeft geworsteld, zou best weten hoe je moet opvoeden toch? Kinderen die wel gillen en krijsen? Dat lag vast aan de opvoeding van die ouders. Mij zou dat niet gebeuren. Dat het er in de realiteit natuurlijk anders aan toe ging, was mij al snel duidelijk. Want peuterbillen afvegen terwijl je je baby aan het voeden bent? Onmogelijk. Een duplo kasteel bouwen en de vaatwasser uitpakken? Nauwelijks met volle aandacht te doen. Gehuil, frustratie en gemopper als resultaat. Prikkels zijn er sinds wij een gezin zijn bijna constant. Dat kinderen herrie en rommel maken én enorme geuren kunnen produceren, weet ik inmiddels ook. 

Prikkels en hoe ik daar mee om ga.

Er zijn dagen dat ik alles onder controle heb. Dat iedereen blij is en niemand ziek. Dat we samen lachen en dansen. Maar er zijn ook dagen dat ik de uren tot bedtijd tel en me ernstig afvraag waarom mijn zorgvuldig bedachte planning voor onze dagen totaal in de soep loopt. Als mama sta je constant op ‘aan’ en er is geen nooduitgang of stopknop. Het laatste uurtje van de dag vind ik de grootste uitdaging. Een hongerige peuter aan je been of voor de honderdste keer mamaaaa in je oor terwijl je een courgette probeert te snijden is nou niet bepaald rustgevend.

Ik ben eigenlijk best wel een introvert persoon. Gevoelig voor prikkels en ik ben iemand die even de tijd nodig heeft om dingen te verwerken.

Als je steeds bezig bent met je kinderen heb je daar helemaal geen tijd voor. Bij mij resulteert dat in een mopperende ‘kortlontige’ vrouw. En die versie van mijzelf vind ik helemaal niet leuk. Van Maria, een moeder die ik volg op Instagram leerde ik om midden op de dag een uurtje stilte in te plannen. Niet alleen voor jezelf als mama, maar juist ook voor je kinderen. Je kinderen mogen zich in dat uur even zelf vermaken. Er is in ieder geval even niemand beschikbaar (wel bij levensgevaarlijke situaties uiteraard) en dit lijkt me fantastisch voor de zelfredzaamheid van je kinderen. Ondertussen heb jij als mama even de tijd om op te laden, win win dus.

Oppas inschakelen omdat je zelf even bij wilt tanken

Omdat ik niet werk ben ik meestal bij de kinderen. Maar omdat ik niet werk ben ik dus ook veel thuis en niet zoveel alleen. Ik heb gemerkt dat ik dat wel zo af en toe nodig heb. De eerste keer dat ik onze oppas vroeg om overdag op te passen ging ik mij bijna schamen. Er stond namelijk helemaal geen 10-minuten gesprek of iets anders nuttigs op de planning. Nee, ik had toch zoveel zin om door het tuincentrum te slenteren en een nieuwe kamerplant uit te zoeken. Dat korte uitje voelde als een ware vakantie voor mij. Ik was weer opgeladen en kon weer fris achter het fornuis gaan staan;).

Hoe gaan jullie om met teveel prikkels ? Kan je er ook minder goed tegen sinds je moeder bent of kan het niet gek genoeg?

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Kim
    5 mei 2018 at 07:03

    Zo enorm herkenbaar!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    10 keer leuke kraamcadeautjes onder de 30 euro

    Ben je op zoek naar een leuk kraamcadeautje, maar heb je geen idee wat je moet halen? Vandaag zet ik...

    Sluiten