Gastblog Van Anne

Over het kindje dat maar een paar weken in mijn buik zat

Zorgeloze zwangerschappen had ik, nooit geen bloedverlies, altijd snel raak en met drie gezonde baby’s als resultaat. Dit keer ging het anders. Ik had eigenlijk niet eens meteen door dat ik zwanger was. Ik dacht dat ik menstrueerde, al duurde die menstruatie wel wat lang. Dat vond ik vreemd. Ik wilde weten wat er met me aan de hand was, waren mijn hormonen totaal van slag of was er iets te vinden in mijn baarmoeder wat niet klopte? We besloten om een echo te maken en tot onze verbazing zagen we daar een vruchtzakje. Wat? Ben ik zwanger? Een kindje in mijn buik? Ik heb altijd heel graag vier kinderen gewild en nu kwam mijn wens uit! Wat een wonder wat een zegen! De volgende dag deden we voor de zekerheid een test en ja hoor de twee streepjes knalden er van af. Ik zat vol HCG! Dat verklaarde meteen waarom Jule al een tijdje ‘bah bah bah’ riep tijdens het borstvoeden, het schijnt namelijk dat de smaak van je melk anders is ten tijde van zwangerschap. Alleen dat bloedverlies, dat zat me niet lekker.

Vreugde, verbazing en dankbaar 4 kinderen voor mijn dertigste!

Er volgde een echo bij de verloskundige, ze vertelde me dat alles er voor nu goed uit zag en dat ze dacht dat ik 5 weken was. Op dat moment had er eigenlijk al een lampje moeten branden bij mij, want mijn ei-sprong is altijd keurig op tijd. Het kindje zou 6 weken moeten zijn. Maar ik gooide het op een late innesteling en hield hoop. Het bloedverlies hield aan. De volgende dag ging ik een dagje shooten voor ‘Meet the mama’ en toen het lunchtijd was viel het onze lieve Hanna op dat ik zo goed kon ruiken. Oh jee had ik de zwangerschap verraden? Er was een strijd gaande in mijn hoofd. Je kindje groeit toch? Dat heb je gezien op de echo. Vertel maar gewoon dat je zwanger bent. Laat de vreugde maar toe. Aan het eind van de zomer heb je je baby in handen. Tot ik weer bloed verloor en weer. Het was tijd voor nog een echo. Dit keer was het zenuwslopend. Ze bleef maar turen naar het scherm. Meisje zei ze, ik ga je door sturen naar de gynaecoloog het ziet er niet goed uit. Je weet op zo’n moment al dat het écht niet goed zit maar toch hoop je op een wonder en bid je dat ze het verkeerd zag. Ze belde naar het ziekenhuis met de vraag of er een spoedecho kon plaatsvinden. Ik hield mijn hart vast en belde mijn man.

Honderd tranen op de snelweg

Mijn man was de dag ervoor vertrokken om te wintersporten. Wat had ik graag een potje gehuild in zijn armen. Maar gelukkig was mijn broertje de held van de dag. Hij scheurde naar ons huis en tekenende, schilderde en las voor aan onze meisjes, zodat ik me kon begeven naar de poli gynaecologie. De gynaecoloog stelde wat vragen en toen hij de echo maakte zei hij: ‘Dit is niet goed, dit is niet goed. U kunt de miskraam dit weekend verwachten’. Ik was alleen daar en het is me gelukt om zonder tranen de auto uit de parkeergarage te halen. Op de snelweg op de rechter rijstrook met maar 80 km per uur kwamen de tranen. Gaat mij dit overkomen? Ik ben toch gezond? Ik hoor trouwens luid zingend links te rijden. Wat doe ik hier ? Een miskraam? Ik was al bang voor het woord en stuurde gedachten er over altijd weg. Wat stond me te wachten? Er kwamen krampen en honderden tranen. Twee dagen heb ik mijzelf in huis opgesloten en gerouwd om het kindje dat we hier niet gaan ontmoeten.

In een paar weken tijd tot de ontdekking komen dat je zwanger bent en dan weer niet, vergt nogal wat van je. Hormonen vliegen heen en weer en als ik ’s morgens mijn hand uit gewoonte op mijn buik leg om goedemorgen te zeggen, tegen de baby die er niet meer is, is dat een klap in je gezicht.

De wereld hier is helaas niet perfect

De wereld hier is helaas niet perfect. Er gebeuren hele verdrietige dingen en zo ook dit. Ik geloof dat mijn baby in de hemel is en dat God ook verdrietig is om dit kindje. Hoe Eline het zo mooi verwoorde toen het haar overkwam ”Ons kindje is dan niet in onze armen maar wel in die van Jezus ” Dat geeft troost. Ik besef mij des te meer dat het leven een cadeau is en ben dankbaarder dan ooit tevoren voor onze 3 gezonde meisjes. Maar ook dit kindje was zo zo welkom! Al was dit kindje misschien nog maar een centimeter, je droomt en plant en hebt in gedachten je baby al in je armen. Dus nu weet ik hoe het is, ik dacht dat ik een miskraam nooit zou overleven. Maar ik leef nog met hoop en waar hoop is, is leven.

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Meet the mama: Mathitja

De kracht van onze rubriek 'meet the mama' is dat er moeders zijn die uit hun comfortzone stappen om een...

Sluiten