Blogs Zwanger

Over bekkeninstabiliteit enzo.

Minder bukken, trappen vermijden, een kruik vullen met heet water, een warme douche, fysiotherapie en oefeningen. Ik heb het allemaal geprobeerd (de oefeningen misschien te weinig) en toch is mijn bekken nog steeds niet terug op het niveau van vier jaar geleden. Mijn twee zwangerschappen en bevallingen zijn een aanslag geweest op mijn bekken en eigenlijk ben ik wel klaar met die dagelijkse klachten. Niet alleen vanwege de pijn, maar ook omdat het je beperkt. Een aantal mama’s zal zich vast in deze blog herkennen en misschien kunnen we elkaar wat tips geven! 

Wat is bekkeninstabiliteit eigenlijk?

Het bekken kan het beste omschreven worden als een ring die uit drie botdelen bestaat. Deze botdelen worden onderling verbonden door gewrichten en gewrichtsbanden. De zwangerschapshormonen zorgen ervoor dat deze gewrichten en gewrichtsbanden soepeler en rekbaarder worden. Tijdens de bevalling is deze versoepeling noodzakelijk, de baby moet immers door het bekken naar buiten komen. Als de botdelen in het bekken gaan schuiven en de spieren eromheen onvoldoende sterk zijn om alles te stabiliseren kan je last krijgen van klachten. Er wordt dan gesproken over bekkeninstabiliteit. (Bron: 24baby)

Bij mij begonnen de klachten toen ik zwanger was van Eljada. Aan het begin van de zwangerschap was er nog niets aan de hand, maar rond de 15 weken merkte ik dat ik last van mijn onderrug en schaambeen kreeg. Het nam best al snel stekende vormen aan en ik kon geregeld geen fijne houding vinden. Zoals bijvoorbeeld bij het slapen. Zodra ik plat lag kreeg ik pijnlijke steken in mijn onderrug. Dan bleef ik soms maar rechtop in bed slapen. Als dat niet lukte, ging ik een uur onder de douche staan om de klachten wat te verminderen. Ook als dat om 01.00 uur ’s nachts moest. Naast de stekende pijn zakte ik bij het opstaan vanuit een stoel of tijdens het wandelen (vooral slenteren) steeds vaker door mijn bekken heen.

Rond de vier maanden kreeg ik een lijstje van de verloskundige mee met tips om deze klachten tegen te gaan. Zo moest ik minder bukken, trappen vermijden en niet met de benen over elkaar gaan zitten. Dat is namelijk een hele foute houding voor je bekken. Ook ging ik naar de fysiotherapeut. Daar leerde ik bijvoorbeeld dat ik mijn onderbuik moest aanspannen bij dagelijkse bewegingen als iets van tafel pakken, op een stoel zitten en opstaan vanuit een stoel. Hele leuke oefeningen, maar in praktijk doe je dat vaak niet omdat je gewend bent om gewoon te gaan zitten zonder even je sixpack (nouja, een onepack; want hey zwanger) aan te spannen.

De klachten werden erger naarmate de zwangerschap vorderde en met zes maanden was ik hartstikke moe. Ik werkte toen nog 36 uur per week en barste op mijn werk in huilen uit toen een collega vroeg hoe het ging. Tijd om wat te minderen. Mijn leidinggevende was ontzettend meedenkend en de laatste werkweken heb ik nog drie dagen gewerkt en kreeg ik een nieuwe stoel aangemeten voor mijn houding. De rest van de dagen deed ik het (voor mijn doen) rustig aan en sliep ik overdag ook wat als ik een houding kon vinden.

Zwanger van Eljada

Na de bevalling en daarna

Na de bevalling ging het voor mijn gevoel best goed met mijn bekken. Ik kon weer goed liggen in bed en hoefde ’s nachts niet meer onder de douche te staan. Ook sliep ik zelfs met een baby meer dan tijdens mijn zwangerschap. Na 10 weken ben ik gestart met hardlopen. Super fanatiek rende ik na een aantal weken, samen met een vriendin, 5 kilometer. Weg met die kilo’s! We waren ontzettend trots, maar ik merkte dat ik na het hardlopen vaak even tijd nodig had om van de bekkenpijn af te komen. De klachten waren weer als tijdens de zwangerschap, maar gelukkig wel alleen na een flinke inspanning en niet meer de hele dag door. Toch werd het weer erger en stopte ik snel met het hardlopen. Ik voelde me relatief goed hoor die tijd. Ik had wel pijn, maar het was niet vergelijkbaar met die van de maanden ervoor. Na ruim een jaar maakte ik een afspraak bij de huisarts. Ik wilde weten of ik nog een keer zwanger kon zijn zonder de klachten te verergeren.

Ik las op internet over vrouwen die hun plas niet meer konden inhouden of in een rolstoel zaten bij een tweede zwangerschap en wilde toch wel even van de dokter weten of ik daar ook kans op had. Want urineverlies voor mijn dertigste (of überhaupt?) : nee dankje.

De huisarts stelde dat het twee kanten op kon gaan: of de klachten zouden erger worden of mijn bekken zou juist stabiliseren door de hormonen. Dat laatste leek de eerste vier maanden van mijn tweede zwangerschap het geval. Ik voelde me beter als toen ik niet-zwanger was en kon eigenlijk best veel doen. Maar al snel kwamen de klachten terug. Gelukkig niet in de mate als tijdens mijn eerste zwangerschap en daardoor vond ik het best dragelijk. Dat hield nog steeds in dat ik sliep met een warme kruik in mijn rug en dat er pijnlijke momenten waren, maar dat neem je gewoon voor lief. Na de zwangerschap bleven de klachten aanhouden en besloot ik op een gegeven moment te stoppen met volleybal. Ik vond het het niet meer waard om te sporten en om vervolgens een uur onder de douche te moeten staan om de klachten te gaan.

Zwanger van Josia

Hoe gaat het nu?

Zoals ik in de inleiding al schreef ben ik best klaar met de klachten. Want die zijn er nog steeds. Vooral als ik een inspanning doe zoals het huis schoonmaken. Ik zou willen dat mijn bekken geen beperking vormde voor mijn dagelijks leven, maar in praktijk is dat soms wel zo.

Mijn man en ik waren deze week een nachtje samen weg en we maakten gebruik van een sauna bij het hotel. Ik lag 10 minuten lang op zo’n houten bankje en toen ik op probeerde te staan, merkte ik dat mijn bekken instabiel was. Ik zakte er doorheen en even later was het omdraaien in bed zelfs pijnlijk.

Ik heb me er inmiddels op ingesteld dat ik even niet meer volleybal en dat ik na een dag winkelen pijn heb. Maar ik heb ook de hoop dat het beter wordt. Ik neem me dan ook, na het schrijven van deze blog, voor om de oefeningen van de fysio wat trouwer te volgen en hoop dat dat effect heeft.  Ik vroeg mijn fysiotherapeut onlangs nog of ik ooit nog wel een derde zou kunnen krijgen. Ze antwoordde: ”Zou de pijn die je zou hebben je tegenhouden om een derde te krijgen?”. Ik denk het niet. Ik heb dat er wel voorover, want die wens is er. Maar nu nog even niet. Ik geniet nog lekker van mijn twee schatten en probeer nog niet te denken aan de pijn die een derde zwangerschap met zich mee kan brengen. Ik stel het gewoon nog lekker even uit!

Herken jij je in het verhaal? Ik ben benieuwd naar je gouden tips! 

Jaaa, nog meer leuke blogs!

3 Reacties

  • Reply
    Jolanda
    4 mei 2017 at 08:26

    Ik herken me er volledig in! Bij m’n eerste ook erge bekkenklachten, al vroeg in de zwangerschap tot erna. Ik kon nog niet eens 10 minuten lopen. Ook alles geprobeerd en het ging niet weg en werd zelfs niet minder. Na een tijd ben ik een revalidatietraject in gegaan. Dat was erg zwaar (3 tot 4 keer per week een paar uurtjes per dag en soms wel 8 uur per dag) en was een combinatie van sporten, fysio en gesprekken. Het is namelijk niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Je moet er deels mee leren omgaan. Dit duurde vijf maanden en heeft me ontzettend goed geholpen! Ben ik er van af? Nee. Heb ik minder pijn? Ja. Ook kan ik alles weer doen wat ik eerst niet kon, alleen dan met mate en mijn leefstijl heb ik iets moeten aanpassen. Ik raad het in ieder geval iedereen aan met bekkenproblemen. Mocht je meer willen weten kun je me altijd mailen of een berichtje sturen via mijn blog

  • Reply
    Marloes
    5 mei 2017 at 09:58

    Oooh ja ik herken het!!
    Nu inmiddels moeder van de drie, de derde zwangerschap was het zwaarst, maar wat je zegt, je legt je bij de pijn neer.. Onze derde is nu 6 maanden, dus ik zit nog middenin het revalideren.. Pijn, frustratie en genieten wisselen elkaar af.. Onze oudste is 5 jaar een de tweede 4 jaar, ik weet dat het beter kan worden, maar met een gezin is er gewoon niet altijd de tijd om goed te kunnen revalideren en kost het dus langer tijd.. Hier ook fysio, probeer de oefeningen trouw te doen, ik hoop eigenlijk dat er iets is waardoor het revalideren sneller gaat, maar ik weet nu inmiddels ook wel dat je lichaam de tijd echt nodig heeft en wat Jolanda hier boven zegt, je geestelijke gesteldheid heeft er ook alles mee te maken. Geef jezelf de tijd en ruimte, maar ik begrijp ook héél goed je frustratie hoor.

  • Reply
    Stella
    8 mei 2017 at 21:05

    Heftig verhaal! Respect voor jou en wat je ondergaan hebt. Bedoel, zoveel mensen zeggen als dat je zegt dat het niet mee valt dat ‘je maar moet blij zijn vanwege je kindje’. Nou, soms is dat gewoon niet zo! Lekker janken en dan danken.

    Ik had geen last van mijn bekken tijdens de zwangerschap, wel erna. Nu nog, pijn vaak en moet heel erg letten op mijn onderrug en zithouding. Daarnaast nog ongewenst urineverlies. Ik weet niet of dit een voorbode is van eventueel een doorloop bij eventueel een volgende zwangerschap maar ja … Welke oefeningen kan jij aanraden?

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Het kastje van Juultje

    Vandaag zien wij het kastje van Juultje van zeven jaar oud. We vonden het leuk om naast de kastjes van baby's en peuters...

    Sluiten