Gastblog Van Jorien

Op visite op het AZC

De deur van de bungalow wordt open gedaan en de kruidenlucht komt me al tegemoet. Ik word hartelijk ontvangen door kraamverzorgster Gerda*, een vrouw met een hart van goud. Ze kraamt vaker op het asielzoekerscentrum en heeft zichtbaar plezier in de zorg hier. Ik ga een kleine slaapkamer binnen en wordt omhelst door Sara*. Sara is een paar dagen geleden bevallen van een prachtig jongetje met zwarte krulletjes. Ze komt uit Eritrea en is moederziel alleen hier. Vorige week kwam ze voor controle op de praktijk en heb ik een tijd met haar gepraat. Het was zo gevaarlijk voor haar in haar land dat ze zonder haar zoontje van 7 moest vluchten. Ze was vorige week in tranen bij mij en ik mocht haar toen een stukje troost bieden. Vandaag is ze blij en moeten we met haar huisgenoten sterke thee drinken in haar kamertje van ongeveer 3 bij 3 meter. Ik zit lekker ingeklemd tussen Sara en Gerda en Sara laat me foto’s van haar zoontje in Eritrea zien. Ook moet ik even met de baby op de foto. Er is nog een stukje levensvreugde in haar en ik ben blij om met haar te delen in haar vreugde.

De zorg voor asielzoekers is niet altijd gemakkelijk. Veel vrouwen hebben veel meegemaakt voordat ze hier komen. Velen komen uit oorlogsgebieden, sommigen zijn tijdens hun reis verkracht en bijna iedereen zit zonder familie en vrienden. Voor de zorg kan de communicatie ook nogal moeizaam zijn en cultuurverschillen zijn er natuurlijk ook. Met een Tolkentelefoon en geduld over en weer komen we altijd een heel eind. Het is ook erg leuk om er te komen. Veel zijn er gastvrij en vinden het leuk als je komt. Je krijgt eens wat andere vragen dan de standaard vragen.

Zo vroeg een Afrikaanse vrouw mij laatst wanneer haar zoontje besneden werd en waar dat zou gebeuren. Nou bleek dat zij dit niet echt wilde, maar ze dacht dat het normaal was om te doen.

Confronterend

Een stel uit Syrië kwam bij mij op intake. We hadden meteen een goede klik. Ze waren net zo oud als ik en kregen hun eerste kindje. Ze hadden allebei gestudeerd aan de universiteit en hadden in hun land een goede baan. Ze hadden een mooi huis en allebei een auto. Ze omschreven hun leven daar als goed en in mijn oren aardig westers. Totdat de oorlog kwam en het voor de man te gevaarlijk werd, omdat hij een andere mening had. 

Ik vond het erg confronterend. Ik dacht aan mijn leven hier wat ook zo op hun leven leek. Je kan denken dat je je leven goed voor elkaar hebt, maar op veel omstandigheden heb je zelf geen invloed. Ze hadden een grote klap gehad, maar waren ook gericht op de toekomst. Ze wilden hier weer aan het werk in hun vakgebied en waren al bezig met de benodigde scholingen.

De bevalling was heftig en zij moest echt bijkomen van alles. Hij vond het heftig wat er allemaal op hem afkwam met een kind. De dingen die hij moest regelen, het huilen van de baby in de nacht, zijn vrouw die amper uit bed kon komen door haar hechtingen. Kortom echt een kraamgezin die dezelfde vragen als wij heeft. Zij konden de vragen alleen niet rechtstreeks stellen aan hun ouders, familie en vrienden. Ze hadden een hele lieve kraamverzorgster die als een moeder voor ze was. En ze zeiden dat ik als een vriendin voor ze was. Wat een dankbaar werk!

De wijze uit het oosten

Een ander stel uit Syrië. ”Hoe heet de lijn op de buik van mijn vrouw?” Hij staat als een trotse man voor mijn student. We bezoeken Hossein* en Farida* in hun bungalow. De student onderzoekt Farida en Hossein houdt haar goed in de gaten. Hij geniet er vooral van om terug in zijn rol te gaan. Hij was in Syrië chirurg en staat hier als een echte arts zijn assistent te bevragen. Ze zijn een aantal maanden in Nederland en vertellen uitgebreid over de opvang hier in Nederland. Hossein spreekt vloeiend Engels en we hebben hele gesprekken onder het genot van een veel te sterke bak oosterse thee.

Wat me opvalt aan hem is dat hij zijn waardigheid niet is kwijtgeraakt door alles wat ze hebben meegemaakt. Ik zal nooit vergeten hoe hij daar in die kamer stond, wat een ontzettend mooi gezicht in deze ellendige situatie.

Één van de mooie dingen aan mijn beroep is dat je bij iedereen thuiskomt. Veel verschillende mensen, culturen en gewoontes zijn leuk om van dichtbij mee te maken. Meeleven met een lach en een traan is hoe ik de zorg op het AZC vooral zie, naast de standaard verloskundige zorg natuurlijk. Het is belangrijk om mensen in hun waarde te laten.

Ik schrijf deze blog niet om een discussie over het asielbeleid aan te zwengelen. Ik hoop dat we altijd de mens zelf voor ogen blijven houden en niet te snel zullen oordelen. Ik geniet in ieder geval erg van de vele verschillende mensen en vind het bemoedigend om mensen te zien die veel hebben meegemaakt maar hun levensvreugde en hoop niet hebben verloren. 

* om wille van de privacy zijn de namen in deze blog gefingeerd

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
4x mijn ervaringen met draagdoeken en draagzakken

Een klein hummeltje tegen je aan of een peuter op je rug. Een draagdoek niet alleen mega fijn, maar ook...

Sluiten