Gastblog Van Jorien

Onrust in de nacht

Aaargh, ik slaap net en word weer wakker door een doordringend geluid. Is er nu alweer drie uur voorbij? Hup, wakker worden, luier verschonen en kind aan de borst. Het lukt helaas niet. Dan maar kolven en voeding geven met een spuitje. Na het hele gebeuren loopt mijn man nog naar beneden om de kolf attributen schoon te maken en daarna kunnen we hopelijk weer twee uur slapen voordat hetzelfde ritueel van vooraf aan begint. Vannacht was zelfs een betere nacht dan die nacht ervoor. Toen huilde de kleine ook nog tussen de voedingen door en hadden we amper slaap. Ik troost mezelf met de gedachte dat we niet de enige zijn en dat ik overdag niks moet, behalve dit ritueel om de drie uur. 

Nachtelijke avonturen

Wat hebben jonge kinderen toch met de nacht? Nachtelijke avonturen en baby’s zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De meeste bevallingen beginnen ‘s nachts. De voedingen met een pasgeboren baby zijn zeker nodig in de nacht en zo zie je als ouders veel tijd voorbij tikken waarin je ook graag had geslapen. Veel baby’s hebben in het begin nog een omgekeerd dag- en nachtritme. Hoe vaak horen wij wel niet dat het kindje overdag zo lekker tevreden is en veel slaapt, maar in de nacht heel onrustig is geweest. Ook al weet je van te voren dat je gebroken nachten zult krijgen, er echt op voorbereid zijn en eraan wennen doe je volgens mij nooit.

Het is 1 uur in de nacht als mijn telefoon gaat. Ik heb dienst dus ik neem snel op. Het is vader Gert*, zijn kindje is 3 dagen geleden geboren. Hij zegt dat hij even niet weet wat hij moet. Zijn baby is al een paar uur aan het huilen. Ze hebben de baby verschoond, de borst gegeven, bij zich gehouden en rond gelopen. Nu weten ze het echt niet meer.

Het blijkt dat de voedingen nog niet echt optimaal gaan en de baby ook wat afgevallen was de afgelopen dag. Het klinkt alsof het kindje nog wat honger heeft en ik stel dan ook voor dat hij wat voeding bij mij thuis mag komen ophalen. Hij vindt het goed en ik geef mijn adres.

Als ik me aankleed, gaat opnieuw de telefoon. Het is nu een andere vader, namelijk Chris*. Zijn vrouw Paula* heeft iedere vijf minuten een wee en ze willen graag dat ik langskom. Ik spreek met ze af dat ik zo hun kant op kom. Ondertussen wacht ik beneden op mijn bank op Gert. Het is inmiddels half twee en Gert is er nog niet. Het wordt kwart voor twee en ik moet moeite doen om niet in slaap te vallen, Gert is er nog steeds niet.

Ik word een beetje geïrriteerd. Christopher en Paula wachten op mij en Gert lijkt niet te komen. Ik probeer hem te bellen, maar krijg hem niet te pakken. Ik besluit uiteindelijk dat ik niet meer op hem kan wachten en ga naar Paula. 

Even een stukkie omrijden

Als ik aan komt is Christopher blij dat ik er ben. Hij is erg zenuwachtig voor de bevalling en loopt onrustig heen en weer. Paula is rustig haar weeën aan het opvangen. Ze heeft regelmatig weeën die haar echt pijn doen. Ik onderzoek haar en ze heeft 2 cm ontsluiting. Ze wil heel graag een ruggenprik. Dit hebben we ook uitgebreid besproken met haar op het spreekuur en ze had van te voren al aangegeven dat ze dit graag zou willen. Omdat haar weeën toenemen in kracht, draag ik haar over aan het ziekenhuis waar ze een ruggenprik krijgt. 

Als ik bij Paula wegrijd, denk ik dat ik ook wel even langs Gert met zijn baby kan rijden om wat babyvoeding te brengen. Het is een klein stukje om, maar ik ben nu toch al wakker en in de auto. Als ik bij Gert voor de deur sta, zie ik dat het licht brandt en zie wat schaduwen bewegen. Jammer dat ze nog steeds in de weer zijn! Ik durf nu wel aan te bellen, maar niemand komt de deur opendoen. Ik wacht nog even en probeer het nog een keer met mijn telefoon. Maar nee hoor, geen reactie. Dan maar naar huis, terug naar mijn bed. Zo maar weer bijkomen van de onrust in de nacht.

Hoe wanhopig was Gert eigenlijk vraag ik me af als ik terug rijd. Misschien lukte de voeding na het telefoontje wel. Ik heb geen idee. Wel jammer dat hij niet gewoon heeft gezegd dat hij niet komt, maar het zo nog wel probeert. Mijn collega heeft de volgende dag er nog naar gevraagd, maar het antwoord was niet duidelijk. Zal wel iets te maken hebben met een tekort aan slaap…

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Ode aan mijn moeder

Nu de kerst weer dichterbij komt, merk ik dat ik altijd iets weemoediger word. Ik sta meer stil bij wat...

Sluiten