Blogs

Omgaan met veranderingen: voor het eerst naar de basisschool!

Eindelijk was het dan zo ver; de dag waar ze al maanden op zat te wachten. Haar eerste echte schooldag op de basisschool. De dag ervoor klaagde ze de hele tijd over buikpijn en moest ze wel honderd keer naar de wc, toch een beetje last van spanning?

Zie je me wel!?

Daar ging ze, met haar rugtas op en haar nieuwe schoenen aan. “Misschien zijn de juffen van de peuterspeelzaal er ook wel mam”, zei ze terwijl ze mijn hand vasthield. “Nee lieverd, je krijgt nieuwe juffen en nieuwe kindjes in de klas, maar ze zijn vast net zo lief.” Eenmaal aangekomen in de klas, liep ze regelrecht op de juf af en gaf haar een hand. “Ik ben Lauren Treffers Hannah (altijd in deze volgorde) en ik ben net vier geworden”, zei ze trots. De juf nam voor elk kindje de tijd en gaf zo de aandacht die ze nodig hadden. Zo fijn, want Lauren wil graag altijd even ‘gezien’ worden. Ze vond haar stoeltje met haar naam, ging zitten en zwaaide mij uit. Ik kon nog net een kus krijgen. Toen ik terugliep naar huis had ik een weeïg gevoel. Mijn kind, wat vanaf haar geboorte bij mij was geweest, gaat nu naar school. Ondanks dat we er allemaal aan toe zijn, ga ik haar beslist thuis missen.

Wennen op de basisschool kost tijd

Toen ik haar ’s middags ophaalde van school zag ik al aan haar snoet dat ze zich niet zo oké voelde. Ze was wat bozig, wilde naar huis en toen ik vroeg of ze het fijn had gehad zei ze “een beetje.”

Iedereen weet dat ze even tijd nodig hebben om te moeten wennen, maar echt leuk is het niet. De eerste week verliep rustig en goed, maar elke dag kwamen er vragen:
– Moet ik de hele dag naar school?
– Wanneer ga ik bij oma spelen?
– Op welke dag mag ik mijn gymschoenen aan?
– Mag ik uit school een spelletje op de tablet doen?

Duidelijkheid voor je kind

Weten waar ze aan toe is. Dat heeft ze nodig en ik wist dat ik een planbord voor haar wilde maken. De borden en pictogrammen ken ik nog van de periode dat ik op een kindercentrum heb gewerkt. Dit waren kinderen met een beperking en/of ontwikkelingsstoornis en ze hadden deze borden écht nodig. Maar niet alleen deze kinderen hebben hier baat bij, want duidelijkheid is voor elk kind toch fijn?

Ik wilde er in eerste instantie zelf eentje maken, maar al snel kwam ik via internet bij de webshop van ‘Olifantastisch’ terecht die ontzettend leuke magneetjes en magneetborden verkopen. Er worden setjes verkocht die kant-en-klaar zijn, maar je kan ze ook allemaal los bestellen of zelf samenstellen. Daarnaast kun je kiezen tussen een dag of weekplanner. Ik koos ervoor om elke dag te laten zien, zodat ze in één oogopslag kan zien wat er gaat gebeuren.

Aansluiten als sleutelwoord

Niet alleen voor Lauren is het nieuw, voor mij ook. Ik probeer zo goed mogelijk te luisteren en helpen waar ik kan. Dit zit ‘m niet altijd in grote dingen. Zo vertelde ze ineens dat we het deksel van haar broodtrommel niet zo strak moesten doen. Ik snapte er niets van maar uiteindelijk bleek dat ze deze er zelf niet makkelijk af kon halen en dat de juf dan moest helpen en dat vond ze niet leuk. We hebben dus samen geoefend om deze open en dicht te maken.

Ook let ik op welke kleding ze aanheeft. Tuinbroeken en onesies zijn te gek, maar beroerd voor kleuters als ze naar het toilet moeten. Die trek ik haar dus niet aan op schooldagen. Na de eerste weken school, heeft ze een enorme terugval wat betreft zindelijkheid. Niet alleen op school gebeuren er ongelukjes, maar ook overdag thuis en ’s nachts.

Ergens weet je dat het door de grote veranderingen komt, maar toch fijn om bevestiging te krijgen en support van andere moeders die dit ook ervaren hebben. We hopen dat deze fase snel weer voorbij is. Het allerbelangrijkste is dat ze met plezier naar school gaat, zich veilig voelt bij haar nieuwe juffen en geniet van de nieuwe dingen die ze mag doen. Gym, muziek maken en spelen ‘in de huishoek’ zijn favoriet. En als ze thuiskomt ben ik er voor haar en geniet ik als ze weer eens bij mij op de bank kruipt. Die moeheid is niet altijd even leuk, maar stiekem koester ik onze knuffelmomentjes en besef dan ineens dat ik moeder ben van een kleuter. Zo cliché… maar wat vliegt de tijd.

– Let me love you a little bit more, before you’re not little anymore!

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Disneyland Parijs met peuters: wel of niet doen?

Afgelopen zomer bezochten wij Disneyland Parijs met onze twee peuters. Om hun alvast voor te bereiden op dit uitje, heb...

Sluiten