Gastblog Van Marianne

Ode aan mijn moeder

Nu de kerst weer dichterbij komt, merk ik dat ik altijd iets weemoediger word. Ik sta meer stil bij wat er echt toe doet in het leven, neem me (zoals ieder jaar) voor om zaken te veranderen en besef me dat we van geluk mogen spreken dat we alle ouders nog in ons midden hebben. Vandaag een ode aan mijn eigen lieve mama. Want nu ik zelf moeder ben, waardeer ik haar nog meer! 

Mijn moeders beslissing

Toen ik klein was en nog niet naar school moest, ging ik naar een gastouder en vanaf mijn 2,5 jaar ging ik naar het naastliggende (Belgisch) dorp, waar kindjes vanaf die leeftijd naar een peuterschooltje gaan. Mijn moeder werkte op dat moment 4 dagen per week. Ze was werkzaam in de financiële sector op een kantoor in Antwerpen. Ik ben opgegroeid in Zeeuws-Vlaanderen, dus voor ons was Antwerpen echt maar een half uurtje rijden. Dat ging altijd goed, tot ik naar de basisschool ging. Op een gegeven moment gaven mijn juffies het signaal dat het toch niet zo goed met me ging op school en dat ze het vermoeden hadden dat dit kwam door het gemis van mijn moeder. Per direct hakte mijn ouders de knoop door dat mijn moeder minder ging werken; van 4 hele dagen, naar 4 halve dagen. Vanaf dat moment werd ik een ander kind.

Ik kan me deze momenten ook nog heel goed herinneren. Ik weet dat ik dagelijks huilde bij het afscheid nemen in de ochtend. En niet een beetje, maar veel! Nu ik zelf moeder ben, besef ik me pas hoe zwaar dit geweest moet zijn voor mijn vader, die thuis met mij achterbleef. Maar ook voor mijn moeder, die iedere ochtend een krijsend kind achterliet en voor dag en dauw vertrok naar Antwerpen.  

Eenmaal op de middelbare school was deze situatie ideaal! Iedere middag als ik thuiskwam, was mama thuis en zat ze op me te wachten met een glas limonade en een koekje of een snoepje. Was ik compleet doorweekt van de regen op de terugweg, dan stond ze al klaar met een handdoek en droge kleren. En als het lekker weer was, dan stond de achterdeur al open en hoorde ik als ik het tuinpad op fietste haar kleine radiootje al, dat steevast – nog steeds – op dezelfde plaats in de keuken stond. 

Ik vond dit altijd doodnormaal, maar weet nu dat dat helemaal niet zo is. Het is niet vanzelfsprekend dat je er altijd bent als je kind – jong of oud – klaar is met school. Je krijgt het niet altijd geregeld met je werk. Het kan simpelweg niet altijd en ik ben mijn moeder dankbaar dat zij naar een oplossing heeft gezocht waardoor zij er wel altijd was… 

Loslaten

Na mijn middelbare school ging ik studeren. Als klein meisje riep ik altijd: “Als ik later groot ben, wil ik in Breda wonen”. Toch werd het Wageningen! 177 hele kilometers van mijn ouders vandaan. Ik was net een maandje 17 jaar. Ze moesten me wel loslaten, ik ging op kamers. Op mijn eigen benen staan! 

Tijdens mijn studie kreeg ik regelmatig verzoekjes van mijn vader of ik mama wat vaker wilde bellen. Mama wilde me niet tot last zijn, maar had natuurlijk wel de behoefte om me af en toe te spreken! Ik begreep nooit zo goed waarom, ik kwam toch altijd in het weekend naar huis? Ik kan mezelf nu wel voor mijn kop slaan dat ik niet wat vaker naar huis heb gebeld, want als Lauren me later hetzelfde flikt, dan ga ik haar hoogstpersoonlijk opzoeken! Sorry lieve mama….  

Iets dichterbij

Na mijn studie ging ik werken en na nog een paar verhuizingen (naar Den Haag en Utrecht), ontmoette ik Roland en gingen we al vrij snel samenwonen. Ik huurde in Utrecht en Roland had net een appartementje gekocht in Breda. De keuze was snel gemaakt ☺. Het feit dat Breda (nog) maar een uurtje van Zeeuws-Vlaanderen ligt, was natuurlijk een heel fijne bijkomstigheid. Ik had nog nooit zo dicht bij mijn moeder gewoond. 

Ik vind het best gek hoe zo’n proces kan lopen. Van thuis wonen en heel veel contact, naar uit huis wonen en een stuk minder contact. Maar geen moment is onze band daardoor slechter geworden. Ze gaf me de ruimte om me te ontwikkelen en op mijn eigen benen te staan. Om mijn eigen lessen te leren. Ze was er altijd voor me wanneer ik daar behoefte aan had en stond dag en nacht voor me klaar. 

De rol van oma

Toen ik zwanger was van Lauren veranderde alles. Mama werd mijn vraagbaak en naast mijn vriendinnen, mijn allergrootste steun en toeverlaat. Ik overlegde alles met haar en het was een bijzondere fase. Ik groeide in mijn rol van moeder en mama groeide in haar rol van oma. 

Vanaf dat moment zijn we twee handen op één buik. Samen genoten we van alle voorbereidingen. Ze gaf me advies in alles, haakte een prachtig dekentje, schafte voor bij haar thuis alles aan en kocht voor Lauren haar eerste knuffeltje dat nu, 4,5 jaar later, nog iedere nacht bij haar in bed ligt. 

Vanaf mijn allereerste verlofweek komt ze iedere week trouw naar ons toe en er wordt bijna nooit overgeslagen. In het begin kwam ze alleen, omdat mijn vader destijds nog werkte, inmiddels komen ze samen. Mama helpt me waar ze kan. Ze kent mijn huis op haar duimpje en weet praktisch alles te liggen. Ze strijkt zo een berg was weg, ze repareert alles wat stuk is, ze krijgt vlekken uit kledingstukken die ik allang afgeschreven heb en als we thuiskomen van werk, heeft ze gekookt voor mijn gezin en eten we gezellig met zijn allen samen! Maar naast dat ze dit allemaal voor me doet, is het allerbelangrijkste voor haar, Lauren. De liefde die ik zie bij mijn moeder naar Lauren toe en andersom is met geen pen te beschrijven. De maandagen zijn heilig. Voor mama, voor Lauren en voor mij! 

En de andere dagen? Dan bel ik haar even kort, gewoon omdat ik haar even wil horen, omdat ik haar iets kleins wil vertellen. Maar bovenal omdat ik, ook al ben ik inmiddels 36 jaar en zelf moeder, nog steeds bij haar dat kleine en onzekere meisje kan én mag zijn….. 


Jaaa, nog meer leuke blogs!

2 Reacties

  • Reply
    Cindy
    16 december 2018 at 11:20

    Heel herkenbaar (gelukkig), wat een mooie blog!

    • Reply
      marianne
      18 december 2018 at 11:03

      Dank je wel voor je lieve reactie! Gelukkig heb jij ook zo’n fijne band met je moeder!

    Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Deze dingen doe ik in de opvoeding anders dan mijn moeder

    Allereerst moet ik gelijk wat verzachtende woorden uitspreken naar mijn moeder toe. Ik waardeer en respecteer mijn moeder enorm! Ik...

    Sluiten