Gastblog Van Ruth

Over moederschap, zoektocht naar mijzelf en de keuzes die ik heb gemaakt.

Welke rol heeft moederschap in mijn leven?
‘Hoe bevalt dat nou, dat hele thuisblijfmoeder gebeuren? Of nou ja, je werkt natuurlijk ook wel, maar je snapt wel wat ik bedoel. Ik zou het niet kunnen hoor, echt respect.’ Een halve vraag en wat mij betreft een ongelukkige opmerking erachteraan. Nee, ik snap niet wat je bedoelt. Sterker nog, ik vind het ietwat disrespectvol klinken naar alle thuisblijfmoeders. Ja ik werk vanuit huis en heb dus een baan. En nee ik vind het niet erg om zelf voor mijn kinderen te zorgen, alhoewel ik ze met regelmatig achter het behang kan plakken. Het is een bewuste keus.

Van werkend stadsmeisje naar thuisblijfmoeder op de Veluwe.
Klinkt heftig en dat was het ook voor mij. Toen ik zwanger bleek van Lauren waren we dolgelukkig, maar wisten ook dat we niet konden blijven wonen in het 2-kamer appartementje in Utrecht. Omdat Hans destijds overgeplaatst zou worden naar de kazerne in Ermelo, mijn ouders in Nunspeet wonen en de huizenprijzen op de Veluwe een stuk vriendelijker waren, was de keus snel gemaakt. We zouden verhuizen. Daar zat ik dan, zonder baan, hoogzwanger in mijn eentje op de bank in Harderwijk. Doodongelukkig was ik en heb dagen gehad dat ik alleen maar gejankt heb en spijt had van onze keus. Waar was ik aan begonnen? Als je nog geen kinderen hebt, is het sociaal gezien een stuk lastiger om contact te maken in een nieuwe omgeving. Er is geen peuterspeelzaal of school waar je aanspraak hebt. Gelukkig troffen we het met twee fantastische buren waar we goed contact mee hebben vanaf het begin en kwamen we doordat we lid werden van een kerk in contact met mensen in de buurt.

Terugblik en reflectie.
Het eerste jaar van Lauren heb ik als heel heftig ervaren, toen ik er middenin zat zag ik het niet zo, maar als ik nu terugkijk denk ik wel eens dat ik oprecht tegen een (postnatale) depressie heb aangelopen. Een kind krijgen is überhaupt al heftig als je het mij vraagt. Ik wilde dolgraag borstvoeding geven, maar dat liep niet van een leien dakje. Toen Lauren 4 maanden was, kreeg ze nierbekkenontsteking en moest worden opgenomen. Ook dit hakte er wel in. Toen ze 5 maanden oud was, overleed zeer plotseling de vader van Hans. Naast het enorme verdriet worstelden we ook met vragen en onbegrip. Lauren heeft zo’n beetje de hele week bij mijn ouders doorgebracht zodat wij veel bij de familie konden zijn. Een week na de begrafenis ging Hans met het groepje militairen wat gewond is geraakt bij een raketaanval op Kamp Holland, inclusief professionele begeleiding, terug naar Afghanistan. Naar de plek waar hij in 2009 zwaargewond is geraakt en waar een naaste collega is omgekomen. Deze reis stond uiteraard al gepland voor het overlijden van zijn vader en hij twijfelde of hij nog wel moest gaan. Ik wist dat hij moest gaan, deze kans om het te kunnen verwerken kreeg hij nooit meer. Ik heb met Lauren de hele week bij mijn ouders gebivakkeerd. Hans is ontzettend blij dat hij deze reis toch heeft kunnen maken, het was goed zo.

Iedereen die met rouw te maken heeft gehad, weet dat iedereen dat op zijn of haar eigen manier verwerkt en mee omgaat. Zo ook wij. We liepen niet gelijk op en voelden en beleefden dingen anders. De kunst is om elkaar niet te verliezen in dit proces en dat is niet altijd makkelijk kan ik je vertellen.

Ik zei het niet hardop, maar zette mezelf regelmatig in de slachtofferpositie. ”Hallo, ik heb hier ook niet voor gekozen.” Ik was een gelukkige student met een groot sociaal leven in de mooiste stad van Nederland en ineens stond mijn wereld op zijn kop omdat mijn vriend (half jaar verkering) zwaargewond was geraakt. Het feit dat ik zonder enige twijfel mijn studie heb stopgezet en bij hem ingetrokken ben in het oosten van het land, deed ik uit liefde. Ik wist dat als ik dat niet zou doen onze relatie nooit stand zou houden. Het lukte, we kwamen er doorheen. En dan nu dit drama dacht ik. Hans heeft dit niet verdiend, maar ik ook niet! Gelukkig had ik veel steun aan mijn ouders die zo in de buurt waren, zij namen zorg over wanneer dat nodig was. Het geloof speelde ook een grote rol, ik voelde me alleen en in de steek gelaten en vroeg soms schreeuwend waar Hij dan was en waar we dit aan verdiend hadden. Ik kan je vertellen: Hij was er wel en Hij is er nog steeds voor ons.

Rust en regelmaat zorgt voor een fijn thuis.
Toen Lauren een jaar was, heb ik her en der wel gewerkt. Onder meer als gastouder en in de zorg. Het gaf mij niet voldoende voldoening en het liep thuis niet altijd zoals ik zou willen. We kozen ervoor om samen professionele hulp te zoeken. Naast dat Hans een individueel traject volgde, zijn we ook samen een traject in gegaan. Iets waar we ons niet voor schamen en open over durven en kunnen praten. De beste keus ever kan ik je vertellen.

Ik ben ervan overtuigd dat als je bereid bent om te leren, met jezelf aan de slag te gaan en open staat voor kritiek/feedback een bewuste keus maakt. Namelijk, we gaan ervoor. We kozen ervoor om samen voor te vechten, elkaar te zoeken en niet kwijt te raken. Ook al moesten we daarvoor soms iets inleveren.

Dat was intensief en vermoeiend. Ik koos ervoor om thuis te zijn, voor Lauren te zorgen en op deze manier een stabiele factor te kunnen zijn voor ons allemaal. Wel wist ik dat ik op zoek moest gaan naar iets wat me voldoening zou geven, want alleen thuis zijn daar werd ik ook niet gelukkig van. Ik werd onder meer een tijdje vrijwilliger voor MIM (moeders informeren moeders) en ik werd gekoppeld aan een moeder die hier als vluchtelinge gekomen was en mocht haar wekelijks begeleiden. Leuk om op deze manier toch iets van mijn opleiding terug te laten komen. Hans maakte ook grote stappen, zo zag hij in dat hij tegen persoonlijke dingen aanliep tijdens het werk als militair verpleegkundige en dat was confronterend en gaf onrust. Hij heeft in overleg met Defensie besloten dat hij een ander traject in zou gaan en koos ervoor om de opleiding fysiotherapie te gaan volgen. Dit werd een deeltijd opleiding met daarin ruimte en tijd voor hulp en ons als gezin. Iets wat niet vanzelfsprekend is, maar waar we erg dankbaar voor zijn. Het belangrijkste in deze periode was dat er rust kwam, niet alleen in ons hoofd maar ook in huis. En dat lukte.

Wie ben ik? Wat wil ik?
Toen werd ik zwanger van Vieve en had een pittige zwangerschap. Gelukkig kon ik mijn gedachten verzetten en ontspannen om zelf dingen te maken voor de nieuwe babykamer. We maakten zelf houten wandhaakjes. Dit was het begin voor Dippies. Inmiddels zijn we uitgegroeid tot een volwaardig bedrijf, iets waar we erg trots op zijn.

Ik ben gaan nadenken over de toekomst, mijn toekomst. Wie ben ik? Wat wil ik doen naast het moeder zijn? Wat maakt mij gelukkig?

Maar niet alleen dat, ook financieel is het nodig dat er wat extra’s binnen komt. Het studeren van Hans betekent namelijk ook een flinke hap uit het inkomen wat er eerst wel binnen kwam. Dat is niet erg, maar betekent wel dat we soms creatief moesten zijn. Gelukkig werd ons bedrijfje een volwaardig bedrijf en een tweede inkomen. Dit zette me aan het denken, is dit wat ik wil? We zijn nu ruim een jaar verder en ik kan volmondig ‘ja’ zeggen. Sterker nog, ik heb besloten om uit te breiden. Een nieuwe stap, een nieuwe onbekende weg, spannend maar leerzaam. Ik ben momenteel leuke samenwerkingen aangegaan en er staan mooie dingen op de planning. Ik heb gekozen om rustig mijn eigen weg te volgen, niets te overhaasten en dichtbij mijzelf te blijven. Ik ben van nature geen ondernemer volgens mij, maar geloof oprecht in mezelf (al heb ik soms wel een peptalk nodig hoor!) en weet het zeker. Dit wil ik, naast het moeder zijn. Mijn eigen bedrijf.

Ik zeg bewust bedrijf en geen bedrijfje. Het begin om mezelf serieus te nemen.

Lauren blijft nu één dag per week over op school en Vieve gaat een dag naar mijn moeder en de baby straks ook. Als het nodig is worden het twee dagen en eventuele andere opvang erbij. Wie ben ik? Ik ben Ruth, moeder van bijna 3 kinderen en nog zoveel meer!

Jaaa, nog meer leuke blogs!

3 Reacties

  • Reply
    Rachelle
    5 maart 2018 at 07:45

    een traan over mn wang ruth. wat een (deels herkenbaar) verhaal en zo mooi verwoord. mooi mens en mooi gezin zijn jullie! veel zegen voor jou xx

  • Reply
    Maria
    5 maart 2018 at 10:39

    Mooi geschreven! En ook wat herkenning, ik ben met mijn studie gestopt omdat ik vanwege fertiliteitsproblemen tegen een burn-out aanzat, ik ben nu ‘thuisblijfmoeder’ en voor nu is dat goed, maar ik weet dat ik meer kan en wil. Mijn man doet nu ook een opleiding naast zijn fulltime baan, maar als hij klaar is, ben ik aan de beurt en ik kan niet wachten! Ik vindt je een prachtige en inspirerende vrouw en ik vindt het zo tof dat Dippies zo’n succes is, dat heb je goed gedaan!!

  • Reply
    Sanne
    5 maart 2018 at 14:23

    Wat mooi en oprecht geschreven!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    moederschap
    Van die typische moeder dingen

    Naast moeder ben je nog zoveel meer: partner, vriendin, werknemer of zelfs ondernemer.. om maar iets te noemen. Maar moeder...

    Sluiten