Gastblog Van Ruth

Moeder zijn van een kleuter, peuter en baby

Als je me 10 jaar geleden had verteld dat mijn leven er zo uit zou zien, dan had ik je keihard uitgelachen. Ik, die altijd zei dat ik voor mijn 25e niet zou trouwen en voor mijn 30e geen kinderen wilde hebben. En als ik het zo lees, ziet het er heftiger uit dan het is. Het wordt namelijk steeds makkelijker. Sowieso vind ik de eerste drie maanden keihard bikkelen met een baby. Of het nou de eerste, tweede of derde is. Het enige verschil is wel dat ik makkelijker ben geworden. Makkelijker in de zin van, ergens naar toe gaan, buitenshuis voeden en toegeven aan het feit dat dingen soms anders gaan of gewoonweg niet kunnen. Maar niet alles is makkelijk. Als je kinderen ouder worden dan krijg je ook weer met nieuwe dingen te maken en dat zorgt ook weer voor struggles en zorgen.

Loslaten en grijze haren

Andere zorgen, zoals loslaten bijvoorbeeld. Vooral dat bezorgt me momenteel grijze haren (maar ook ècht hè! Al twee keer zwart geverfd, nee geen grap!) Lauren zit in groep twee, heeft vriendjes in de buurt en speelt het liefst buiten. Allereerst, hoera voor buitenspeelkinderen! Het eerste wat ze zegt als ze uit school komt ‘Mam, ik pak mijn fiets en ga naar de speeltuin. Doei!’ Heerlijk toch zou je denken. Wat wel een dingetje is, is dat de speeltuin achter ons huis is. Ik heb er dus geen zicht op, door de garagedeur open te laten staan kan ik makkelijk even om het hoekje kijken, maar toch. Ik vind het lastiger dan Hans, die kan dat makkelijker loslaten. Ze heeft nu een vriendje die woont tegenover de speeltuin. Zijn ouders hebben er dus wel zicht op. Telefoonnummers zijn uitgewisseld en het geeft rust dat ik weet dat ze continu ‘gezien’ wordt. Ze heeft ook vriendinetjes aan de overkant van onze straat, maar voor nu is de afspraak dat ze daar (nog) niet zelfstandig heen mag gaan om te spelen. De straat is te druk en te gevaarlijk om over te steken. Een mooi compromis dacht ik zo.

Laatst hebben we met haar gesproken over wat ze moet doen als ‘vreemde’ mensen haar aanspreken en grenzen aangeven. Ik dacht, joh dat doen we even en begon met ‘Als grote, onbekende mensen je aanspreken dan kom je naar huis’. Waarop Lauren zei: Dus als iemand ‘hallo’ zegt ofzo. Ok, poging twee. Nee, ik bedoel als grote, onbekende mensen tegen je praten en iets van je willen.

‘Je bedoelt een kinderlokker ofzo iets.’ Wanhopig, inclusief grote ogen en hartkloppingen keek ik Hans aan en besloot even niet te reageren want dat zou duidelijk als een hysterische mama beer hebben geklonken. Conclusie van het gesprek: We hebben een aantal afspraken gemaakt, tot hoe ver ze mag fietsen, waar ze mag spelen en wat ze moet doen als er iets gebeurd wat niet goed of fijn is. En dan.. loslaten. Ik vind het wel een dingetje hoor.

Alleen buiten spelen

Of het tijd is om je kind alleen buiten te laten spelen, kan uiteindelijk alleen jij als ouder(s) bepalen. Vertrouw hierbij op je gevoel, dan zit je altijd goed. Klinkt allemaal super tof allemaal, totdat ik dus achter in de tuin zat en Lauren vanuit de speeltuin keihard hoorde gillen. Dit was vlak na ons gesprekje (je weet wel, met die kinderlokker opmerking), dus ik wist niet hoe snel ik door de garage naar de speeltuin moest sprinten. Ik dacht dat mijn conditie 0 was, nou als het om je kinderen gaat kan je altijd op standje speedy gonzales geloof me. Blijkt mevrouw bovenop de glijbaan te zitten en een kever te zijn tegen gekomen. #praisethelord Je begrijpt, hier moet nog even aan gewerkt worden.

Maar dan de peuter, onze kletskous Viev. Die ziet natuurlijk dat haar grote zus van alles kan en mag en dan wil zij ook. No way, dat die zonder ons toezicht naar buiten gaat. Zij gaat dus alleen naar de speeltuin als één van ons even meegaat, mee terug krijgen is de grootste uitdaging. Maar ze moet leren en accepteren dat Lauren groter en ouder is. Het lot van een tweede. Zielig is ze niet, want daardoor heeft zij de mogelijkheid om met speelgoed te spelen van grote zus zonder dat ze op haar kop krijgt. Of samen met mama op de fiets naar de stad, haar lievelings.

En dan mijn baby, Luutje! Van een klein mannetje met een kop vol haar verandert hij in een grote beer met spekkies en kale plekken op zijn achterhoofd. Hij groeit als kool, lacht op zijn allervriendelijkst naar iedereen die tegen hem kletst en is ons zonnetje in huis. Hij is erg aanhankelijk, pakt nog steeds geen speen (gaat hij ook ècht niet meer doen) en heeft wel de pink of borst nodig om in slaap te komen. Dat brengt me op het volgende, al ruim vier maanden borstvoeding! Hard gewerkt, wij allebei, super trots op ons. Het liefst zit hij de hele dag op schoot, halleluja voor de draagdoek. #lifesaver Ik zou hem iets vaker kunnen laten huilen, minder vaak oppakken/dragen en hem in zijn eigen bed kunnen knikkeren. Maar weet je, het voelt goed om het zo te doen. Misschien wel mijn laatste baby, dus extra genieten van dit. Van hem. Ik verwen hem niet, ik geef hem de mamaliefde die hij nodig heeft en die ik geven kan. Volg je hart, dan is het goed.

Vorige week mocht ik 32! worden. 10 jaar samen met de liefde van mijn leven, waarvan 7 jaar getrouwd. Gezegend met drie prachtige, gezonde kinderen, fijne familie en de liefste vrienden. Tienduizend redenen om dankbaar te zijn. Alle dank aan Hem!

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
De cirkel is rond: op mijn 17e voor het eerst zwanger en nu 17 jaar later een tweede zwangerschap

Zeventien jaar was ik toen ik zwanger raakte van Amber. Na de eerste shock kwam er direct een oergevoel naar...

Sluiten