Gastblog Van Annelies

En dan ben je moeder van twee!

Tijdens mijn zwangerschap dacht ik vaak aan hoe het zou zijn als moeder van twee. Is het echt heel anders? Is zij anders? Anders dan Scott? Kan ik daar aan wennen? Zou ik dingen deze ronde anders doen? Komende maandag is Skye al weer acht weken bij ons. Mooi momentje om eens terug te blikken op onze eerste weken als compleet gezinnetje.

Bewuster genieten

Omdat Skye ons gezinnetje compleet maakt, weet ik dat we die newborn fase niet meer zullen meemaken. Om die reden heb ik de afgelopen weken bewust extra genoten van deze fase. Ze zijn maar zo kort zo klein. We hebben lekker veel geknuffeld. Tijdens het geven van de fles laat ik me niet meer afleiden door social media of de televisie. Met Scott was het moment van de fles geven altijd zo’n moment om mijn favoriere serie te bekijken of door mijn Instagram feed te scrollen. Ik had immers toch de hele dag de tijd voor hem.

Maar nu heb ik ook een peuter(puber) rondbanjeren. Echt rustig is het dus niet altijd in huis! Dus daarom tijdens het voeden: schermverbod voor mij! En dat bevalt me erg goed. Ik geniet ervan om haar geluidjes tijdens het drinken te horen, hoe ze met haar handjes beweegt en hoe ze met een theatrale zucht stopt met drinken.

Schuldgevoel

Elke moeder die al een kind heeft, zal vast door de rollercoaster van emoties en schuldgevoelens zijn doorgegaan zoals die van mij. Ik heb in de eerste twee weken tranen gelaten. De bekende kraamtranen. Niet eens zozeer voor Skye, maar voor Scott. Door de geboorte van Skye leek hij opeens extra groot. Ik zag hem samen met zijn papa vrolijk de deur uit gaan naar het kinderdagverblijf. Vrolijk roepend: “Doei mama!”.

Door dat soort momenten besefte ik mij dat hij steeds ietsje minder van mij werd. Steeds groter en zelfstandiger. Over iets meer dan een jaartje staat de basisschool op ons te wachten. Ik voelde me schuldig dat ik hem vanaf nu niet meer mijn onvoorwaardelijke aandacht kon geven.

Maar ook waren er schuldgevoelens richting Skye. Ik zie andere moeders die compleet verliefd zijn op hun tweede of zoveelste baby. Natuurlijk hield ik meteen van haar en vond ik haar hartstikke leuk. Maar ik merkte ook dat ik voor haar (nog) niet hetzelfde voel als voor Scott. Het maakte me bang: zou dat nog goed komen? Ik probeerde geforceerd te voelen voor haar wat ik voor Scott voelde. Het is me gelukt om dat schuldgevoel los te laten. En meteen merkte ik dat mijn gevoelens voor haar sterker en sterker werden. Ik vond zo’n tweede kindje dus best even wennen. Ik moet haar nog echt door en door leren kennen.

Wat mij super goed hielp: Scott zelf. Vanaf het eerste moment is hij echt verliefd op zijn zusje. Hij kan niet van haar afblijven. Er wordt gestrooid met kusjes en knuffels. “He, zussie/moppie/meissie”, zegt ie er dan bij. Net zoals wij dat doen. Zijn liefde voor zijn zusje maakt het voor mij ook makkelijker om aan haar te wennen en haar steeds dieper lief te hebben. Dank je wel, lieve Scottiepatottie (dat mag ik nooit tegen hem zeggen want het is “gewoon Scott”!).

Handen vol

En ja. Twee kids is gewoon drukker. Da’s logisch. Er valt meer te regelen en mee te nemen als je de deur uit wilt. Ik vind het nu nog meevallen. Maar straks als ik weer aan het werk ben, zullen we moeten ontdekken wat een goede ochtendroutine is om iedereen op tijd klaar en de deur uit te hebben. Ik moet natuurlijk nog wel een beetje op tijd op kantoor komen. Ik denk dat ik de laatste week van mijn zwangerschapsverlof alvast ga oefenen 😉

Zeker als je alleen thuis bent, kan het soms pittig zijn met twee kids. Scott die precies een peuter mental break down heeft terwijl jij met je handen in de poepluiers zit bijvoorbeeld. Of wat dacht je van twee huilende kinderen? Eentje kan al zo doordringend zijn, laat staan twee tegelijk. Gelukkig zijn zulke momenten dat ze alle twee tegelijk wat van mij nodig hebben tot nu beperkt gebleven. Maar continue bezig ben je wel. En het is genieten tegelijk!

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Opgroeien zonder E-nummers, is dat mogelijk?

Al voordat ik kinderen kreeg was ik erg bezig met voeding. Met name de kunstmatige stoffen die te vinden zijn...

Sluiten