Blogs Zwanger

Mijn bevallingsverhaal van Olivia

Door mijn hoge bloeddruk tijdens de zwangerschap ging ik er vanuit dat ik met 37 weken ingeleid zou worden. Bij de andere twee kinderen ben ik namelijk ook ingeleid. Maar toen ik met bijna 36 weken naar de gynaecoloog ging voor een controle, bleek een natuurlijke bevalling niet mogelijk. Vandaag deel ik mijn bevallingsverhaal van Olivia.

Dinsdag 10 juli 

Ik ben vandaag 36 weken zwanger. De kleine meid ligt nog steeds dwars in mijn buik. Haar hoofd links en billen rechts. Ik moet naar het ziekenhuis voor een echo om te kijken of er een reden voor deze dwarsligging is en om afspraken te maken voor het vervolg. Bij de echo blijkt dat mijn placenta bijna voor de uitgang ligt. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ze niet is gedraaid, want ze kon er dus niet langs. De gynaecoloog legt me uit dat er aantal opties zijn voor de bevalling.

De placenta ligt niet helemaal voor de uitgang dus je zou kunnen gaan voor een draaipoging en uiteindelijk dus nog een natuurlijke bevalling door middel van inleiden. Het risico is dat je met de draaipoging de placenta loshaalt en dat er een spoedkeizersnede volgt. Ook kunnen de vliezen per ongeluk breken en dat is gevaarlijk omdat de navelstreng ook onderin hangt en dan naar buiten kan komen. Ook in dat geval volgt er een spoedkeizersnee.

Al met al is er nog geen duidelijk plan van aanpak, maar omdat de voorkeur uitgaat naar een gewone bevalling maken we een afspraak voor de volgende dag. Dan gaan we kijken of een draaipoging mogelijk is,

Woensdag 11 juli

Met mijn vluchttas en maxi-cosi ga ik naar het ziekenhuis. Want een draaipoging zou zo maar eens kunnen leiden tot een bevalling. In het ziekenhuis aangekomen, maken we een echo om te bepalen hoe de kleine ligt. Ze is opeens gedraaid van een dwarsligging naar een onvolledige stuit. Tijdens de echo blijkt wel weer dat de placenta er echt niet goed voorligt en er volgt overleg tussen twee gynaecologen om te bepalen wat het plan van aanpak wordt. Al snel volgt het oordeel: het wordt een keizersnede. Dit de veiligste manier om haar ter wereld te laten komen.

Niet helemaal waar ik op had gehoopt, want mijn vorige bevallingen gingen eigenlijk best vlot en voorspoedig. Ik wilde dit nog een laatste keer meemaken en vond de geboortes van de andere twee heel intiem. Dat je je kindje op de wereld perst in een kleine setting met weinig mensen om je heen is zo ongelooflijk wonderbaarlijk en mooi.

Toch had ik er wel gelijk rust bij. Dit was het veiligst voor de kleine en met alle risico’s in mijn hoofd zou ik niet lekker een bevalling in zijn gegaan. We kregen gelijk te horen wanneer de kleine komt en het aftellen kon beginnen!

Maandag 16 juli

08.30 uur
Ik heb mijn familie en vrienden verteld dat ik ergens deze week ga bevallen via een geplande keizersnee, maar niet op welke dag. Alleen onze ouders weten het, vanwege de oppas van de andere twee kinderen. Zij weten niet het tijdstip, alleen dat het ergens in de middag is. Omdat ik niet wil dat mijn vriendinnen weten dat vandaag de dag is, breng ik zelf Eljada die ochtend naar school. Als mijn man dat zou doen,  zouden ze het gelijk weten. Ik klets nog gezellig met Jennifer op de parkeerplaats en heb dikke binnenpret omdat ze van niks weet en over een paar uur een appje krijgt dat de kleine er is!

09.30 uur
We zijn in het ziekenhuis om bloed te prikken. Dat moet een paar uur voor zo’n ingreep, Om 11.00 uur moet ik me melden voor opname dus we gaan nog even in het restaurant zitten. Daar mag ik overigens niks eten, want ik ben al nuchter sinds de avond ervoor.

11.00 uur
Ik moet me melden bij de receptie en wordt naar de verloskunde afdeling gebracht. In één van de verloskamers wordt een hartfilmpje (ctg) van de baby gemaakt, wordt mijn bloeddruk gemeten en krijg ik een operatieschort aan. Ik word klaargemaakt voor de ingreep en krijg te horen dat ik om 12.00 uur bij de OK moet zijn. Ik app nog even met mijn vriendinnen en doe alsof er niks aan de hand is. Heerlijk die voorpet.

12.00 uur
Ik word naar de pre-operatie zaal gebracht en daar volgen de laatste voorbereidingen. Ik krijg een infuus, mijn bloeddruk wordt nog eens gemeten en ik moet op een speciaal bed gaan liggen. Daar wordt ook uitgelegd wat er gaat gebeuren en mijn man krijgt een pak aan zodat hij ook meekan naar de OK. Ik moet nog even wachten en rond half 1 word ik naar de OK gereden,

12.30 uur
In de operatiekamer staat een heel team klaar, ik geloof dat het wel een stuk of 8 mensen waren. Dat is toch gelijk heel anders dan een normale bevalling. Ik krijg een ruggenprik en tijdens de ruggenprik voel ik de kleine meid nog vrolijk trappelen in mijn buik. Bizar dat ze er een half uur later zal zijn. Als de verdoving eenmaal werkt, voel ik vanaf mijn navel niets meer. Ik probeer mijn tenen te bewegen, maar er gebeurt echt niks. Best apart!

We moeten nog even wachten, want de kinderarts is nog niet gearriveerd. Die moet er bij zijn om de kleine meid na afloop te controleren. Ondertussen begin ik vrij zenuwachtig te worden. Zal ze gelijk ademen of moet ze aan de beademing zoals wel vaker gebeurt bij dwarsliggers? En zal ik er ondanks de verdoving toch wat van voelen?

Ondertussen voel ik me een aantal keren erg beroerd voelen. Door de medicatie daalt mijn bloeddruk een paar keer. Ik trok wit weg en werd enorm misselijk. Snel werd er medicatie gegeven om de bloeddruk weer omhoog te krijgen en dat werkte gelukkig iedere keer vrij vlot.

13.07 uur
De gynaecoloog meldt dat de baarmoeder vrij ligt en dat ze kan gaan beginnen. Er wordt een soort doorkijkluik geopend waar mijn man en ik doorheen kunnen kijken. Zo kunnen we de geboorte van onze dochter zien. Overigens zie je niks in de buik zelf hoor. Je kijkt tegen je bolle toeter aan en de snee wordt daaronder gezet. Dus geen enge taferelen.

13.10 uur
We zien een voet verschijnen en langzaamaan volgt daar op de kop onze kleine baby. Voor mijn gevoel duurt het ontzettend lang voor het hoofd volgt. Het is even wrikken, maar om 13.10 uur wordt Olivia Noëlle geboren. Ze begint gelijk te huilen en wat zijn we opgelucht!

De kleine meid wordt door de kinderarts nagekeken en na een minuut of 10 komt Salim met haar naar me toe. Ik leg mijn hoofd tegen het hare aan en voel de tranen van geluk over mijn wangen lopen. Ze is er! Olivia is geboren!

14.00 uur
Mjin buik is gehecht en ik ga bijkomen op de uitslaapkamer. Daar wordt Olivia op me gelegd voor het huid op huid contact en kan het genieten beginnen. Ik merk wel dat ik ontzettend duf ben. Dat gevoel blijft eigenlijk de hele dag. Ik doezel de hele dag weg en het voelt eigenlijk een beetje alsof je onder algehele narcose bent geweest.

15.00 uur
Ik word naar de kraamsuite gebracht en na een poosje is het dan eindelijk zover dat ik Eljada mag bellen dat haar zusje is geboren. Ze reageert zo puur: ”Mama, ik ben zo blij.” Het lijkt bijna alsof ze moet huilen. De schat.

19.00 uur
Die avond mag Eljada haar zusje voor het eerst zien en ook Josia komt mee. Eigenlijk vinden ze het allemaal best een beetje spannend. Eljada vindt haar gelijk heel lief, maar Josia moet niks van de baby en van mij hebben. Ook een kusje bij het weggaan zit er niet in. Gelukkig is dit inmiddels allemaal weer over en komt hij haar geregeld uit zichzelf even knuffelen!

Olivia is op maandagmiddag geboren en op woensdagmiddag mochten we weer naar huis! Toen kon de kraamweek beginnen! Daarover later meer! X

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Sandra Nienhuis
    26 juli 2018 at 17:12

    Hanna!

    Wat leuk om je updates te volgen de afgelopen tijd. Ik moet zelf nog drie weken en je verhalen zorgen ervoor dat ik beetje bij beetje voorbereid word op mijn eerste .

    Heel veel geluk en liefde met je kleine en natuurlijk met de rest van je familie! Geniet ervan

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Hoe overleef ik de zomervakantie in eigen land?

    Yaaasss, het is zomervakantie! De laatste weken waar ik de kleuter nog moe uit haar bed moest trekken zijn voorbij. Haar...

    Sluiten