Blogs Koemelkallergie

Mijn baby heeft koemelkallergie, en nu?

Huilen, huilen en nog eens huilen. Dat is hoe ik de eerste maanden met mijn kleine zal omschrijven. Mijn draagdoek was me heilig, want dicht bij me sliep hij binnen een minuut. Urenlang heb ik Josia in de doek gedragen. Heerlijk vond ik het. Mijn eigen knuffelbaby. Tegelijkertijd was ik ontzettend moe. Ik was net bevallen en vijf dagen na de bevalling ook nog geopereerd aan mijn ontstoken blinde darm. Ik had dus echt tijd nodig om bij te komen, maar hoe doe je dat met een baby’tje die constant huilt? Het antwoord is simpel: niet. We dachten dat hij misschien last had van verborgen reflux, dus op naar de dokter. 

”Baby’s huilen nou eenmaal”

Vermoeid ging ik naar mijn huisarts toe, omdat ik ervan overtuigd was dat mijn kleine hummeltje van zes weken ergens last van had. De arts luisterde naar mijn verhaal en antwoordde: ”Ja, ik heb zelf ook drie kinderen. En uit eigen ervaring kan ik zeggen dat baby’s nou eenmaal huilen.” Ik kon de beste man wel wat aandoen. Ja natuurlijk huilen baby’s. Maar de mijne ontzettend veel en in ons beider belang wil ik dat het stopt.

Teleurgesteld ging ik naar huis en vertelde mijn man dat we moesten wachten totdat ons kleintje 12 weken was. Als hij dan nou zoveel zou huilen, mochten we terugkomen en zou hij medicatie krijgen. Na vier weken gaf ik het op en ging ik samen met mijn man terug naar de dokter.

Van tevoren spraken we af dat we geen genoegen zouden nemen met het argument dat baby’s nou eenmaal huilen. Want er was wat met Josia aan de hand. Hij had ergens last van en ik was ondertussen echt ontzettend moe. Gelukkig hadden we een andere arts die ons een medicijn gaf. Voor ons gevoel werd het mannetje binnen een week best wat rustiger. Hij was niet de gemakkelijkste, maar er waren in ieder geval al meer rustmomenten.

En toen was het probleem opgelost. Of toch niet?

Het was wel gek dat Jos zijn gezicht helemaal onder de rode bultjes zat. Ik dacht eerst dat ik misschien te vet at, maar ik was juist bezig met afvallen en gezond eten dus dat kon het niet zijn. Hij zag er best zielig uit, maar ik gooide het maar op vetbultjes of kinderacne. Totdat ik bij het consultatiebureau kwam en de arts toch wel vond dat Josia veel rode bultjes had en hij ook ondanks de medicatie nog best veel huilde. Ze droeg me op om een week lang geen melkproducten te nuttigen, om te kijken of dat wat zou helpen. Ik gaf namelijk in die tijd nog borstvoeding, dus wat ik at kwam ook in zijn melk terecht.

Ik stopte met de melk en ik zag dat Josia zijn huid veel rustiger werd. Hij had niet meer overal van die rode bultjes en gevoelsmatig huilde hij ook veel minder. Soms lette ik niet goed op en at ik toch een product met melk erin. Een paar uur later zat hij weer onder de bultjes en moest ik even terugdenken om er vervolgens achter te komen dat ik feta had gegeten.

Na een week belde het consultatiebureau weer op en werd ik doorverwezen naar de huisarts. Die stuurde me door naar het ziekenhuis voor een test. Nou had dat van mijn niet per se gehoeven, ik kan toch ook gewoon even zelf geen melk nuttigen? Maar als ik klaar zou zijn met de borstvoeding moest hij speciale melk en die kost ruim 30 euro per blik. Gebruik 1 blik per week en dan geef je toch best een groot bedrag uit per maand. Daarnaast wil je natuurlijk gewoon weten of het echt klopt en wat hij aankan. Dus er werd een afspraak gemaakt en twee maanden later konden we terecht in het ziekenhuis.

Twee testdagen

Josia moest twee dagen naar het ziekenhuis voor een blinde test. Hij kreeg op één van de twee testdagen kleine hoeveelheden koemelk in zijn fles en op de andere dag zijn gewone melk. Zowel ik als de verpleegkundigen wisten niet wat er in de fles zat. Op die manier kun je je baby eerlijk observeren. Pas een week na de tweede testdag krijg je te horen op welke dag hij de koemelk heeft gehad.

De eerste dag ging eigenlijk heel goed. Josia was erg rustig en sliep lekker bij me in de draagdoek. Ook heeft hij gewoon rustig in een box gelegen en gezellig naar de zusters gekraaid. Hij kreeg wel steeds meer rode bultjes, maar niet heel heftig. We mochten in de middag weer naar huis en ik ging naar mijn broer toe die jarig was. Eenmaal daar aangekomen zat hij gezellig bij mijn vader op schoot en leek alles wel prima te gaan. Maar toen ineens kwamen er stralen vol spuug uit het kleine mannetje. En niet een beetje. Nee hij spoot het eruit met een kracht die ik niet eerder had gezien. Mijn vader schrok ervan en zat er helemaal onder. Het bleef niet bij die ene keer. Tot ’s avonds laat hield hij niks meer binnen. Hij huilde veel en wilde ook niet slapen.

Toen hij ’s avonds hartstikke vermoeid was, wilde ik hem gewoon met rust laten, maar van het artsenteam moest ik hem toch nog een aantal keer wakker maken zodat hij wel genoeg binnen zou krijgen. Om 23.00 uur hield hij eindelijk wat binnen en ging hij slapen.

Gelijk was ik ervan overtuigd dat hij koemelk had gehad die dag. En ook het ziekenhuis had dat vermoeden, maar kon dit niet bevestigen omdat ze het niet wisten. Dit krijg je dus pas na de tweede dag te horen. Dus twee weken later ben ik weer voor een testdag naar het ziekenhuis gegaan en dat ging eigenlijk heel soepel. Meneertje had nergens last van. Een week later werd ons vermoeden bevestigd: ”Hij heeft inderdaad koemelkallergie. De eerste testdag zat dat in zijn fles.”

En wat nu?

Jos krijgt nu speciale melk. Pepti heet het. Zijn huid ziet er weer super goed uit en het is echt een ontzettend rustig mannetje. Ik kan me bijna niet meer voorstellen dat hij in de eerste maanden zoveel heeft gehuild. Hij is namelijk van zichzelf zo kalm en echt een knuffelbaby (halleluja!). We zorgen ervoor dat er in zijn groente en fruithap geen melk zit en hij krijgt ook brood zonder melk. Dat werkt eigenlijk prima! Over drie maanden hebben we weer een afspraak met de kinderarts en dan gaan we een plan maken om te testen wat hij aankan. Dat mogen we gewoon thuis doen op een laagdrempelige manier. We geven hem dan bijvoorbeeld een stukje brood waar melk in zit, om te kijken hoe hij daarop reageert.

Gelukkig hebben we begrepen dat veel kindjes na een jaar over koemelkallergie heen groeien, dus we hopen dat dat bij Josia ook het geval is!

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Gerdi
    22 december 2016 at 20:27

    Huisartsen zijn inderdaad niet happig op verwijzen en medicatie geven is ook mijn ervaring.. Mijn zoontje heeft een lactose intolerantie die pas na zijn eerste verjaardag is ontdekt…terwijl hij al vanaf een paar week klachten had!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Zwanger Fit: sporten als je zwanger bent?!

    Zwangere mama’s in de polder opgelet als je ook tijdens deze bijzondere periode wil blijven sporten. Mama’s momentje biedt namelijk...

    Sluiten