De mama's

Meet the mama: Suzanne

Suzanne, die eigenlijk door iedereen Suuz wordt genoemd. had de baan waar vele meiden van dromen. Ze was dolfijnentrainster in het Dolfinarium en was te zien tijdens de grote shows. De stralende blondine had het goed voor mekaar met een super toffe baan en een vriend. Maar op 15 januari 2011 sloeg het noodlot toe. De Amersfoortse viel tijdens een training met haar gezicht op de betonnen rand van het showbassin. Haar leven veranderde 180 graden. Ze hield hersenletsel aan het ongeval over, werd arbeidsongeschikt en haar relatie strandde. Inmiddels is ze na 7 jaren van revalidatie weer blij met zichzelf, heeft ze een nieuwe vriend en samen verwachten zij een baby! Het is bewonderenswaardig hoe positief deze mommy-to-be is en hoe ze alles een plekje heeft gegeven. Vandaag vertelt ze over haar hersenletsel en hoe ze heeft geleerd om weer van zichzelf te houden.

Leren leven met hersenletsel

De eerste maanden na het ongeluk probeerde Suuz nog wel te werken. Dat ging af en aan. Ze werkte een paar maanden en daarna zat ze weer een poosje thuis. Het was geen succes. Ze voelde aan dat er iets niet klopte, want ze herkende zichzelf niet meer terug. Na ruim twee jaar kreeg ze in de zomer te horen dat ze hersenletsel had en ze stortte in. Haar relatie strandde en Suuz voelde dat ze haar droombaan moest opgeven. Ze zou zich namelijk volledig moeten storten op haar revalidatie.

”Ik mis de dieren vreselijk, het doet mij pijn om niet meer iedere dag met mijn dolfijnenvriendjes samen te werken. Ik wil ze dit jaar weer gaan opzoeken als mijn zwangere hormonen dat toelaten. Want ik weet dat het emotioneel gaat worden. Misschien wacht ik wel tot de kleine er is en dan gaan we als gezin. Omdat ik het emotioneel niet aankon, heb ik afstand genomen. Maar dat maakt het verdriet niet minder.”

Het eerste jaar revalidatie was voornamelijk aanmodderen. Het was vallen en opstaan. Suuz werd van het kastje naar de muur gestuurd, op zoek naar de juiste artsen en hersenspecialist. Wat was er allemaal aan de hand en beschadigd in haar hoofd? Daarnaast had ze ook veel last van haar nek, rug en een gedeelte van haar schouder. Ze hield aan de klap vreselijke zenuwpijnen over. Van 2014 tot en met 2016 ging Suuz heel diep. Het waren volgens haar vreselijk, zware jaren.

”Ik was mijn zelfliefde en zelfvertrouwen compleet kwijt. Maar ik wist altijd diep in mijn hart dat ik eruit zou komen, alleen wist ik op dat moment echt niet hoe en zag ik het soms eerlijk gezegd ook niet meer zitten. Mijn hele leven stortte in en ik kon niet veel meer. Ik lag dagen op de bank, slikte kruiwagens vol medicijnen en had veel pijn. Maar in die tijd kreeg ik wel de juiste specialisten en artsen om mij heen! Maar je moet het toch zelf doen, dus ik heb alles op alles gezet en keihard gevochten!! In 2016 heb ik gigantisch grote stappen gemaakt, heb ik geleerd om te leven met hersenletsel. Ik heb er zelf voor gekozen om medicijnvrij door het leven te gaan. Omdat mijn lever ook ging protesteren. Tot nu toe gaat dat aardig goed!”

Als je met deze doorzetter praat, merk je niets anders aan haar. Maar zelf omschrijft ze haar hoofd als een digitale fotocamera die niet meer scherp kan stellen. Haar hersenen proberen dat wel constant en dat is ontzettend vermoeiend voor haar. Suuz kan daardoor slecht tegen prikkels, impulsen, drukte en veranderingen. Als alles maar in rust gaat en met een duidelijke structuur, kan ze het in haar hoofd op een rijtje krijgen en gaat het prima. Maar je weet natuurlijk niet altijd van tevoren hoe de dagen verlopen. Afspraken maakt ze altijd ‘in optie’ en daar is gelukkig inmiddels begrip voor. Niet iedereen heeft begrip voor haar situatie. Dan gaat het niet om de mensen die dichtbij haar staan, maar wat verderaf.

”Mensen zien een in hun ogen ‘gezonde’ blonde meid voor zich staan, maar kunnen van de buitenkant niet zien dat mijn koppie van binnen enorm beschadigd is. Het is ook amper te begrijpen voor een buitenstaander. Dat besef ik mij heel goed. Mensen zien mij natuurlijk als ik mij ‘redelijk goed voel’ want dan ga ik de deur uit om iets te ondernemen. Maar niemand ziet mij als ik dagen op de bank doorbreng, of nachten wakker lig omdat ik enorme slaapproblemen heb. Of dat ik met letselhoofdpijn plat lig. Ook zien zij niet hoe het soms er aan toe gaat in mijn huishouden of dagelijkse dingen, alles van de hak op de tak en ontzettend veel vergeten.”


Ook positieve veranderingen

Suuz heeft er 7 jaren van revalidatie opzitten met enorm veel ups en downs en ze is zichzelf wel 300 keer tegengekomen. Zo heeft ze zichzelf enorm goed leren kennen en daar is ze enorm dankbaar voor. Ze is nu de Suuz die ze wil zijn; ze begrijpt de intentie van het leven en waar ze echt gelukkig van wordt.

”Waar draait het leven nou echt om, wie zijn mijn echte vrienden en wat doe ik het allerliefst in het dagelijks leven? Ook heb ik de liefde van mijn leven ontmoet, die mijn hersenletsel met open armen ontvangt. Hij zegt altijd; ‘Jouw hersenletsel en ik zijn vriendjes.’ Dat is het mooiste geschenk wat hij mij kan geven. Toen ik die jaren alleen leefde zei ik vaak, ach ik blijf wel vrijgezel, wie wilt er nou een meisje met hersenletsel? Maar zo zie je maar, ineens loop je onverwachts (op het plein achter mijn huis, hij was mijn bovenbuurman!) de ware liefde tegen het lijf! Wij hebben het geweldig samen, iedere dag genieten we weer. Van de kleinste dingen!”

De mom-to-be noemt zichzelf ontzettend rijk door alles wat ze heeft meegemaakt en ze hoopt andere mensen te helpen en te inspireren. Bijvoorbeeld met gesprekken of door haar Instagram @suuz2505. Ze heeft alles inmiddels een plekje kunnen geven. Het is zoals het is en ze omarmt het. De positiveling houdt weer van zichzelf en is dankbaar voor alles wat ze nog wel kan. Volgens haar is lachen en positief denken de sleutel tot een gelukkiger leven. Het is hoe je met de situatie omgaat, dat bepaalt een hoop.

”Ik ben nu het meest gelukkigste persoon op deze aarde en sterker dan ooit! Dit is mijn favoriete uitspraak; “De mooiste mensen zijn degenen die bekend zijn met nederlaag, lijden, strijd en verlies, en die hun weg vonden uit de diepte. Deze mensen hebben waardering, gevoeligheid en een goed begrip van het leven, waardoor ze vervuld zijn met mededogen, zachtheid en een diepe liefdevolle zorg. Mooie mensen ontstaan niet zomaar. “ Elke dag gezond wakker worden is niet vanzelfsprekend. Net als het hebben van familie, vrienden, een thuis… ” Begin de dag door te waarderen wat je hebt en sluit de dag af met een ‘dankjewel’ voor wat je is overkomen. Van het opstaan wordt je net zo’n krachtig persoon als van het vallen. Zie dit laatste niet als een faal, maar als een kans om te leren. A thankful heart is a happy heart. “I believe every single event in life happens in an opportunity to choose love over fear.”

Zwanger zijn, een wonder!

Inmiddels is Suuz 21 weken zwanger. En dat was niet vanzelfsprekend. Door haar ongeluk is haar hypofysie beschadigd en deze stuurt veel hormonen aan. Na haar ongeluk heeft ze 5,5 jaar lang niet gemenstrueerd. In 2016 begon het weer, maar wel onregelmatig. Door middel van verschillende onderzoeken kwam ze erachter dat ze ondanks die menstruatie geen natuurlijke eisprong had. Als ze een kinderwens zou krijgen, moest ze maar bellen. Maar dan zou het een medisch traject worden met medicijnen, injecties en uiteindelijk misschien IVF. Dat is niet niks en ze moest er lang over nadenken of ze dat wel wilde nu ze inmiddels medicatievrij is.

”Maar mijn kinderwens is zo groot! Ik had het eigenlijk een paar jaar geleden al naast mij neergelegd. Totdat ik de liefde van mijn leven tegenkwam en het onderwerp kinderen natuurlijk ter sprake kwam! Mijn vriend en ik hebben er heel veel gesprekken over gehad. Moeder worden met hersenletsel is wel iets waar je serieus over na moet denken. Maar als het mij überhaupt gegeven is, dan heb ik er 100% vertrouwen in. We doen het samen zegt mijn vriend altijd! En daarnaast hebben we hele lieve familie en vrienden om ons heen!”

Uiteindelijk was het direct de eerste maand raak. Wat een rijkdom en wat ze zijn ze dankbaar! Ze konden het geluk niet op toen ze de test in handen hadden. Ook beseften ze zich dat het nog steeds geen garantie is en is het nog steeds soms onwerkelijk.

Inmiddels is de blondine alweer over de helft en gaat het goed met haar.

”Ik ben super dankbaar dat de 20 weken echo helemaal in orde was! Ik was toch echt wel heel zenuwachtig. Maar gelukkig is ons meisje helemaal goedgekeurd voor zover ze kunnen zien nu :-). Mijn zwangerschap verloopt naar mijn idee soepel! Ik kan nog lekker 3x per week naar yoga en wandel dagelijks minimaal een uur! Natuurlijk ben ik einde van de middag en ‘s avonds veel vermoeider en dan duik ik ook lekker op de bank en vroeg mijn bedje in. Ik geniet iedere dag intens van het wondertje in mijn buik. Ik voel haar dagelijks lekker bewegen, wat een magisch gevoel! Onbeschrijfelijk!”
Suuz is ook dolgelukkig dat het een meisje wordt. Ze dacht eigenlijk dat het een jongen zou zijn, maar was verrast toen het een meisje bleek. Een mini-me zegt ze, een meisje waar ze hopelijk later mee kan lunchen, shoppen, naar de sauna etc.

Dank voor het delen van je verhaal Suuz! Wat knap dat je zo positief bent! 

Foto’s met dolfijnen: Ingo Cali
De andere foto’s zijn gemaakt door Hanna van Mama’s op hakken – in Amersfoort 

Jaaa, nog meer leuke blogs!

2 Reacties

  • Reply
    Herbarefootisland
    13 februari 2018 at 07:50

    Suuz wat ben je toch een sterke madam! Je straalt en binnekort heb je je eigen kleinste vriendinnetje in je armen, allemaal super leuke vooruitzichten. Vele groetjes

  • Reply
    Herbarefootisland
    13 februari 2018 at 07:50

    Suuz wat ben je toch een sterke madam! Je straalt en binnenkort heb je je eigen kleinste vriendinnetje in je armen, allemaal super leuke vooruitzichten. Vele groetjes

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Zwangerschapsupdate: 7 maanden zwanger

    Ik ben nu 29 weken zwanger, wat betekend dat ik nog maar (ongeveer, je weet het nooit) 11 weken te...

    Sluiten