De mama's

Meet the mama: Stephanie

Wie ‘Chefstef’ kent op Instagram, kent haar voornamelijk van haar mooie heldere foto’s die ze als fotografe maakt. Het liefst zet ze anderen op de foto en daar is ze dan ook heel goed in. Voor ons draaide ze de rollen om en verscheen ze zelf voor de camera. Voor ons extra leuk om de vrouw achter ‘Chefstef-fotografie’ beter te leren kennen:

Meet the mama: Stephanie

Stephanie is nu echt een meisjesmama van twee dochters, vrouw van Nick, 31 jaar en ze heeft van een passie haar beroep kunnen maken. Zichzelf omschrijven in drie woorden is voor haar een uitdaging. Want drie woorden zijn best weinig :-). Als ze toch iets moet kiezen, dan gaat ze voor spontaan, zelfverzekerd en gepassioneerd. Die passie kan ze goed gebruiken voor haar eigen onderneming:

“Fotografie combineerde ik eerst met een parttime baan in loondienst. Mijn eigen onderneming kwam vorig jaar op z’n hoogtepunt. Het werd lastiger om alle ballen hoog te houden. Een paar maanden geleden hakte ik de knoop door: nu ben ik dus fulltime fotograaf en girlboss van Chefstef Fotografie.”

Voordat Stephanie voor een eigen onderneming ging, heeft ze jarenlang als merchandiser voor een uitgeverij in Zuidland gewerkt. Dit was leuk werk met veel vrijheden. Altijd onderweg. Heerlijk! Toch heeft ze geen spijt dat ze haar baan heeft opgezegd. Chefstef loopt als een trein en ze kan haar werk nu beter combineren met het gezinsleven. Er blijft wel altijd een valkuil wat ondernemen betreft: je bent altijd met je eigen bedrijf bezig. Gelukkig is ze zich hier wel bewust van en zorgen zij en haar man ervoor dat de nodige vakanties ingepland worden.

Naast haar baan heeft Stephanie meer dan genoeg genietmomentjes die ervoor zorgen dat ze zich soms echt even geen mama voelt. Dan is ze gewoon Stef:

“Ik houd mijn kappersbezoekjes nauwkeurig bij, shop graag naar nieuwe kleding en lak om de dag mijn nagels. In deze tuttebelmomentjes vind ik mijn rust. Daarnaast probeer ik 2 á 3 keer per week te sporten. Verder heb ik vriendinnen waar ik al 15 jaar bevriend mee ben en waarmee ik regelmatig afspreek. Wijntjes drinken en lachen om flauwe grapjes, maar ook diepe gesprekken voeren over waar we tegenaan lopen in ons leven. Na zo’n avond kan ik weer fris en vol energie thuiskomen bij mijn gezin.”

Stef over het moederschap

Van jongs af aan wist Stephanie het al: ‘ik ben een échte mama’.  Ze speelde met poppen en kinderwagens, net zoals haar dochter dat nu doet. Nick en Stephanie zijn vanaf hun 20ste bij elkaar. Vrij jong en na vier jaar besloten ze het voor het ouderschap te gaan. Ze zat nog aan de prikpil dus het afbouwen van de hormonen was nog een uitdaging, want wanneer zou die eerste cyclus komen? Na negen maanden werd ze weer voor het eerst ongesteld. Maar de verwachtingsvolle ouders hadden nog geen haast. Het komt wanneer het komt. Toch deden ze wel alles wat ‘het boekje’ hun voorschreef: de cyclus in de gaten houden, om de dag vrijen en vooral in de vruchtbare weken vlammen.

“Maar na een jaar proberen, werd ik onzeker. Geen enkel teken van een zwangerschap. De gynaecoloog vertelde dat het proces bespoedigd kon worden door mijn eileiders te laten spoelen. Dit kon mijn eitjes helpen goed naar mijn buik toe te schieten. Ik onderging de operatie en een maand daarna was het raak. Ik was zwanger! Blij en gelukkig. Het was gelukt! Maar na een paar weken ging het mis. Een bloeding. Ik had het vruchtje verloren. Ik was er best rustig onder. We wisten in ieder geval dat Nick en ik een match waren.”

Desondanks werd het zwanger worden een obsessie voor Stephanie. Als ze na een cyclus ongesteld werd, was ze intens verdrietig. Mensen om haar heen zeiden dan goedbedoeld dat ze het echt wat meer moest loslaten. Dat was moeilijker gezegd dan gedaan. Maar toen kwam in januari 2014 toch nog een verlossend bericht: haar lichaam deed ‘raar’ en de test was overduidelijk: twee duidelijke streepjes!! Van deze zwangerschap kon Stephanie gerust en intens genieten; alles ging heel voorspoedig.

Mae was een heel makkelijke baby. Rustig, sliep door en dronk goed. Het had een tijdje geduurd voordat Stephanie zwanger was van Mae. Ze waren nu dan ook niet meer ‘voorzichtig’ met anticonceptie. In juli 2015 begon ze zich toch weer anders te voelen. Ze ging er niet vanuit dat ze zwanger was, maar haalde voor de zekerheid toch een test. En ja hoor, het was weer raak! Ze maakte een filmpje met de test en stuurde het door naar Nick. “Nee, Stef! Echt? Dit meen je niet?!”

”Ok, we moesten enorm aan het idee wennen. We hadden tenslotte een baby in huis die nog maar net kon zitten. Maar goed, dat wennen maakte snel plaats voor blijdschap. Zo’n wondertje erbij, wow! Super leuk!”

Ups & downs en komt er nog een derde?

Na de geboorte van hun tweede dochter ‘Loïs’ leek alles koek en ei. Het gezinnetje van vier ging vooral op zoek naar een nieuwe balans. Toch werd die balans verstoord door de gezondheid van Loïs:

“Een écht down moment beleefde ik in het najaar van 2017. Loïs was al weken huilerig en futloos. Het huilen begon vooral ’s nachts en bij het wakker worden. De dokter stuurde Nick en mij meerdere keren weg: het was vast een virusje dat ze opgelopen had.”

Na 7 weken was de maat vol. Loïs werd nog steeds huilend wakker, maar nu kon ze ook niet meer goed op haar beentjes staan. Het staan ging een aantal uur goed, totdat ze scheef begon te lopen. Toen ze naar de huisarts gingen, leek er niets aan de hand. Maar aan haar gedrag zagen de bezorgde ouders dat ze zichzelf niet was. Normaal is Loïs een stuiterbal met enorm veel pit. Ze deinst voor niets of niemand terug. Maar die Loïs zagen ze niet. Ze besloten haar een paar dagen te filmen en merkten nul verbetering op. Terug bij de huisarts – met beeldmateriaal – werden Stef en Nick met spoed doorverwezen naar het ziekenhuis in Dirksland. Daar maakten ze foto’s van haar heupen, rug en namen ze bloed af.

“Ik kan je vertellen: dit was een HEL. Mijn moederhart brak. Zelfs de verpleegsters stonden met tranen in hun ogen hun werk te doen. Loïs’ gegil ging namelijk door merg en been. Na vele onderzoeken moest Loïs voor verder onderzoek een MRI scan ondergaan.”

Er werd niets ernstig gevonden, maar na een tijdje van rust begonnen de klachten weer terug te komen. De dag van de MRI waren Nick en Stephanie verschrikkelijk nerveus. Om een goede scan te maken moest Loïs volledig onder narcose. Maar na alle onderzoeken was ze angstig geworden voor mensen in witte pakken. Ze zeggen toch: Wanneer je rustig de narcose ingaat, kom je er ook rustig uit? Loïs viel krijsend van angst in slaap. Stephanie had de verpleging op het hart gedrukt om haar zo snel mogelijk naar haar toe te brengen zodra ze wakker werd. Maar ze was te laat… Toen ze aankwam, trof ze haar kleine meisje volledig in paniek aan. Tranen van woede sprongen in haar ogen. Ze had het nog tegen ze gezegd! Als ze hieraan terugdenkt, kan Stephanie weer boos worden. Ze wilde alleen aan haar bedje zitten op het moment dat ze wakker zou worden.

Na alle hectiek van de MRI bleek er gelukkig niets ernstig zichtbaar te zijn op de scan. Onverklaarbaar herstelde Loïs voorspoedig en is het gezinnetje er weer bovenop gekomen. We hopen dat die rust mag blijven…  Al helemaal met het recente nieuws dat de derde spruit op komst is. Wat zal het worden dit keer? Blijft Stephanie een meisjesmama of is er een zoon op komst? We zijn benieuwd!

De mooie foto’s zijn gemaakt door Nick/ Chefstef fotografie

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Sara
    14 augustus 2018 at 21:18

    Super mooi verhaal lieve vriendin ❤️

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Wij gaan een nieuwe fase in

    Nog drie weken en dan gaat Summer naar de basisschool. We gaan daarmee een nieuwe fase in en het voelt...

    Sluiten