De mama's

Meet the mama: Nicole

Vandaag hebben we weer een moedige mama die haar verhaal met ons deelt. We vinden het altijd mooi en knap als een moeder vertelt wat zich achter de voordeur afspeelt. Door verhalen te delen, kunnen we met elkaar tot de ontdekking komen dat we dezelfde momenten koesteren of dezelfde strijd te strijden hebben. Nicole deelt haar verhaal over het moeizaam in verwachting raken:

Meet the mama: Nicole

Nicole is 28 jaar oud, getrouwd met Tim en sinds maart 2017 mama van Aaron. Ze was nog net 26 jaar toen ze moeder werd. Aaron is namelijk iets minder dan drie weken voor haar verjaardag geboren! Een vervroegd en oh zo prachtig verjaardagscadeau. Nicole is docent Engels en is graag creatief bezig. Zo is ze dol op fotografie en maakt allerlei heerlijke bakcreaties. Dit laatste is alleen volgens haar niet altijd even goed voor een post-pregnancy  body, ‘but hey’ het is wel heel lekker!

Het moederschap vindt Nicole fantastisch! Je leven verandert natuurlijk wel een beetje, maar wat dat betreft scheelt het dat deze mama ‘laid back’ is. Ze heeft 15 minuten nodig in de ochtend om goed voor de dag te komen. Ze zit lekkerder in haar vel met een beetje make-up; ze gaat vaak voor een basic make-upje met een leuke kleur op haar lippen. Iets wat deze mama vaker zou willen dragen zijn hakken. Ze daagt zichzelf uit om dit vaker ‘erbij’ te pakken omdat ze zich op hakken zelfverzekerder en vrouwelijker voelt.

“Tijd nemen voor jezelf als mama is belangrijk. Zelf doe ik dat te weinig. Maar zo nu en dan laat ik mijn nagels doen bij een schoonheidsspecialiste. Heerlijk!”

‘Let them be little’

Tijd voor jezelf voelt misschien voor een moeder wat onbelangrijker in combinatie met het besef dat de tijd al snel genoeg gaat. Voordat je het weet, groeit je baby van maat 56 naar maat 62. Moeten ze ‘opeens’ een ander maat luier en beginnen ze met kruipen. Na het kruipen volgen de brabbels en de vele ontdekkingen die je kleine spruit doet. Het is en blijft bijzondere om je kindje te zien ontwikkelen. Nicole ziet dit ook gebeuren bij haar oh zo kleine en tegelijkertijd grote mannetje. Ze herinnert zichzelf er regelmatig aan dat ze van deze tijd ‘bewust’ moet genieten:

“Let them be little!” Cliché, maar zo waar: de tijd vliegt voorbij. Ze zijn maar even klein. Ik betrap mezelf er wel eens op dat ik meteen zijn stoel schoonmaak als hij knoeit, maar hoe knap is het dat hij zelf eet? Met een vork, een lepel of soms met zijn handjes. Laat het gaan en geniet van de vele ontwikkelingen die je kindje op zo’n jonge leeftijd mee maakt!

Het bewust genieten is voor Nicole ook belangrijk aangezien haar zwangerschap niet vanzelfsprekend was. Het in verwachting raken duurde namelijk bijna 1,5 jaar. Ze gingen er van te voren vanuit dat het maximaal één jaar kon duren, dan kon het alleen maar meevallen. Het werd iets langer en daarmee kwam ook veel frustratie. Want waarom lukte het niet? De uitslagen bij de huisarts waren goed en toch had ze iedere maand een negatieve zwangerschapstest in haar hand. Met iedere test die ze deed nam een sprankje hoop af. En dan beland je zo in een rollercoaster van allerlei emoties die op je af komen.

”Men zegt tegen je: “Je moet er niet zo mee bezig zijn, dan komt het vanzelf.” Nee. Dat was dus niet zo. En hoe goed bedoelt ook, wat een rotopmerking is dit als je zó graag een kindje wilt krijgen.”

Uiteindelijk werden ze doorgestuurd naar het ziekenhuis om te kijken waarom het maar niet lukte. Daar moesten de ouders zich begin juli melden, maar die maand had ze het gevoel dat het ‘raak’ was. Hoe gek dat ook klinkt, dat had Nicole nog niet eerder gehad. Haar man ging ‘s avonds naar de bioscoop en snel deed ze een test, gewoon omdat ze niet meer kon wachten.

”Ondertussen ging ik even de was doen. Ik liep na een paar minuten terug en keek vluchtig naar de test. Twee streepjes… WAT?! Ik riep mijn man die op het punt stond weg te gaan. Hij zag het ook, was het dan toch gelukt? Twee dagen later deed ik een Clearblue test met indicator en ja hoor: Zwanger 1-2. Ik geloofde het niet, maar durfde ook niet meer te testen de dagen erna. Bang dat het mis zou gaan of dat ik een valse test had gehad. Toch besloot ik de week erna nog een test te doen en ja hoor, het tweede streepje was direct zichtbaar. Ik was zwanger, écht zwanger!”

Uitkijken naar hun wonder

Nadat Nicole in blijde verwachting was, kreeg ze tot haar schrik met 6 weken een bloeding. In paniek belde ze de verloskundig op en die vertelde dat het een miskraam kon zijn. Later die week konden ze langskomen voor een echo. De dagen leken eeuwen te duren en Nicole werd steeds zenuwachtiger. Met lood in haar schoenen ging ze naar de afspraak en werd er een echo gemaakt.

“Kijk eens aan, daar is jullie baby!” zei de echoscopiste. Ik barstte in tranen uit. Ik had me ingesteld op slecht nieuws, maar alles was goed. We kregen zelfs het hartje al te horen.”

De rest van de zwangerschap heeft Nicole enorm genoten. Ze had geen last van kwaaltjes en was erg trots op haar mooie zwangere buik. Tot 38 weken zwangerschap heeft Nicole een fijne zwangerschap gehad. Tegen het einde aan kreeg ze een te hoge bloeddruk, waardoor er meer controles kwamen. Men was bang voor zwangerschapsvergiftiging. Gelukkig bleek na allerlei controles alles goed te zijn. Wel bleef die bloedruk erg hoog. Daarom werd er besloten om geen risico te nemen en de bevalling in te leiden. De dag van haar bevalling was natuurlijk een dag om nooit te vergeten.

“Op ‘the day’ mocht ik me om 08:30 melden en werd ik om 09:30 gecontroleerd voor ontsluiting. Ik bleek al op 3 cm te zitten en hoefde niet ingeleid te worden. Om 10:00 braken ze mijn vliezen en kreeg ik weeënopwekkers. Wat een hel was dat! Ik kwam in een weeënstorm terecht en wist niet meer hoe ik het had. Kom maar op met die ruggenprik want dit trek ik niet langer, zeker omdat bleek dat ik na 4 uur nog steeds op 3 cm zat. Na het zetten van de ruggenprik ging het allemaal te snel voor mij om bij te houden. Door de ontspanning die mijn lichaam had van de prik ging ik binnen no-time van 3 naar 8 cm en kreeg ik persdrang. Of ik het even tegen wilde houden en vooral niet gaan persen… Hoe dan?!”

Na een klein halfuur mocht Nicole persen en na 20 minuten was Aaron er. En wat ze toen voelde is wat vele mama’s volledig gemeen hebben: ultiem geluk en een hart dat overstroomde van liefde en trots.

Fotografie door: Jamilla van Salted Photography

Kleine mededeling: In juli nemen we even vakantie van de rubriek ‘Meet the mama’. In augustus delen we weer mooie verhalen met jullie! 

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Mama’s gezocht voor ‘meet the mama’!

Elke dinsdag plaatsen wij om 06.00 uur het verhaal van een mama in onze rubriek Meet the Mama. Dit zijn...

Sluiten