De mama's

Meet the mama: Marlies

Meet Marlies uit Voorschoten. Ze is sinds drie jaar een alleenstaande moeder van drie kids. Twee stoere jongens van 7 en 5 en een kleine meid van 3,5. Ze is 31 jaar, staat sterk in haar schoenen en ervaart het moederschap als een cadeautje. Natuurlijk is het ook wel zwaar, want ze doet de opvoeding in haar eentje. Ze vertelt vandaag hoe ze omgaat met kritiek, onzekerheden en schuldgevoelens na haar scheiding. 

Een auto-immuunziekte

Marlies had drie hele verschillende bevallingen, die wel één ding met elkaar gemeen hadden. Eerst braken de vliezen en dus wist ze meteen dat het begon. De bevalling van haar oudste duurde eindeloos. Ondanks weeënopwekkers duurde het uiteindelijk 46 uur voordat de kleine man er was. Het was een klein mannetje dat in de eerste week maat 44 droeg. Een groot verschil met zijn broertje Loek die in maat 62 begon. Loek was tijdens de zwangerschap erg beweeglijk en weigerde in te dalen. Na een bevalling van 9 uur mocht er geperst worden, maar hij trok zich terug en draaide overdwars. De verloskundigen probeerden hem nog te draaien, maar daar werd Marlies zo misselijk van dat een spoed keizersnede volgde. Ze mocht na 2,5 dag naar huis maar dat was nog vrij pittig. Haar toenmalige man draaide hun eigen zaak en omdat de kraamzorg er nog maar halve dagen was, kwam er veel zorg op de net bevallen mama terecht.

”Ik viel uiteindelijk ’s middags flauw op het toilet en werd met spoed opgenomen. Ik had heel hoge koorts en een fikse baarmoederontsteking! Er bleek een deeltje van de placenta te zijn achtergebleven. En omdat ik Loek en Levi grotendeels zelf had verzorgd, gaf mijn lichaam het op! Totaal van de wereld was ik, ik heb 2 dagen liggen slapen, tussen de voedingen door. Zo naar voor Levi, die snapte er niets van. Hij bracht zijn dagen door bij de oppas. Ik voelde me daar zó schuldig over! Na 3 dagen, op nieuwjaarsdag, kwam ik thuis. Nog erg verzwakt, dus gelukkig kreeg ik nogmaals 3 halve dagen kraamzorg.”

Loek bleek een huilbaby. De draai aan het einde leek hem geen goed te hebben gedaan. Zijn heup was scheef aan één kant en daardoor had hij veel pijn. Marlies voelde zich moe en had onverklaarbare (spier)pijn. Dit werd eerst toegeschreven aan de drukte van twee kinderen en daarnaast werkte ze ook nog eens 18 uur per week of meer.

”Na onderzoeken bleek ik de ziekte van Hashimoto te hebben, een auto-immuunziekte. Mijn schildklier werkte nog maar voor 4% dus waarschijnlijk speelde dit al jaren. Dat het chronisch was, vond ik moeilijk te accepteren. Ik was altijd heel actief geweest, alles kon en niets was snel teveel. En nu voelde ik me een oud vrouwtje. De arts vroeg voorzichtig naar onze kinderwens, en glimlachend zei ik met een baby van 5 maanden op schoot dat ik blij was met mijn jongens. En ik had ook nog een stiefzoon van toen 6 jaar. Het was goed zo! De arts lichtte toe dat met deze ziekte zwanger worden namelijk niet vanzelfsprekend zou zijn, dat er vaak medische trajecten voor worden gestart. Ik was zó dankbaar dat ik mijn jongens al had!”

En toen werd ze diezelfde week gebeld door haar huisarts. Marlies vond het maar vreemd, want de assistente zou bellen over de uitslag van het bloedprikken. De arts vroeg haar of ze langs kon komen, omdat hij een verklaring voor de vermoeidheid had.

”Na het hele relaas van die week was ik opgelucht dat er een ​verklaring was voor het feit dat ik me zo verzwakt en uitgeput voelde. Maar ik bleek zwanger, al 6,5 week! De arts kon het niet verklaren. Ik gaf borstvoeding, slikte de pil alweer juist om mijn hormonen in balans te krijgen en mijn schildklier werkte nauwelijks. Ik had medisch gezien vrijwel onmogelijk zwanger kunnen zijn. Ik moest meteen door naar het ziekenhuis voor een echo. De gynaecoloog vertelde dat de kans op een miskraam erg groot was, en dat de baby door het gebrek aan schildklierhormoon waarschijnlijk ernstige ontwikkelingsproblemen zou hebben. Ik was verbijsterd. Ik had een huilbaby van 5 maanden en ik bleek ziek! Dat was al veel om te behappen, maar dan ook nog zwanger en zo’n groot risico!”

Ze ging langs de internist en begon aan medicatie. Ook kreeg ze elke week een echo om te kijken of het goed ging. Bij 16 weken bleek alles goed te zijn met de baby. Marlies huilde keihard van opluchting. Toen Lenne werd geboren kon Marlies het gezinsleven weer oppakken. Het kleine wondertje had alles tegen, maar alles is goed gekomen en Marlies dankt God elke dag dat dochterlief er is.

En dan volgt een scheiding..

”Mijn scheiding was ontzettend verdrietig. Voor iedereen. Wat een tijdelijke periode van rust en nadenken had moeten zijn, liep uit op een scheiding. Dat had ik niet verwacht! Het was ontzettend heftig. Omdat de kinderen nog zo klein waren (7 maanden, 2 en 4) kwamen zij op de eerste plaats. Er moest ontzettend veel geregeld worden en daarmee kon ik praktisch aan de slag. Dat leidde enorm af van alle emoties. Omdat ik met de kids een tijdelijk onderkomen had in een totaal nieuwe omgeving, vonden zij het eigenlijk vooral één groot avontuur. Na 4 maanden op een kamertje van 16m2 te hebben geleefd kreeg ik uiteindelijk een flat toegewezen in Voorschoten. Ik kende er niets of niemand. Het is echt dankzij de kinderen dat ik weer ben opgekrabbeld. Bij de pakken neerzitten zat er niet in. Daar had ik geen ruimte voor.”

De kinderen waren volgens Marlies nog te jong om te beseffen wat er gebeurde. Maar ze maakte zich ontzettend veel zorgen en viel zelf 12 kilo af. Hulp kreeg ze vooral van professionele kant en familie en vrienden hielpen met klussen en de verhuizing.

”Toch kwam er ook veel kritiek. Soms van mensen van wie je graag support zou hebben gekregen. Sommige vrienden zijn geen hechte vrienden meer, en ook vanuit de familie kwamen harde woorden! Er was veel onbegrip, want je kunt niet achter de voordeur kijken. Sommigen hadden totaal niet gezien wat er zich had afgespeeld. Ik ben daar heel onzeker over geweest. Anderzijds, dat ik de kinderen zo zag opbloeien, gaf me heel veel kracht! De situatie was onhoudbaar geworden, en daar hebben we een oplossing voor moeten vinden. Het is verdrietig dat dit de uitkomst is, maar momenteel kan ik alleen maar zeggen dat het ons “gered” heeft. We staan als ouders nu op vriendschappelijke voet met elkaar en de kinderen hebben nu een meer betrokken vader dan hij anders ooit had kunnen zijn! En dat maakt veel goed.”

De kinderen wonen nu volledig bij de alleenstaande mama. Hun vader zien ze eens in de paar weken. Het gaat volgens Marlies goed tussen haar en haar ex en ze kunnen het samen goed regelen. Zo wordt papa wel eens opgehaald om iets leuks te doen en de ouders proberen verjaardagen ook samen te vieren door bijvoorbeeld samen te eten.

Trots op haar kinderen

Marlies is ontzettend trots op de veerkrachtigheid van haar kinderen, op hoe hecht ze zijn geworden en hoe ze zich hebben weten te redden met z’n vieren. Mama’s die dit ook meemaken, geeft ze de tip om goed naar je kind te kijken. De feedback die ze je geven, zegt volgens haar ook iets over hoe je het doet. De stralende mama zag haar kinderen opbloeien na de scheiding en dat hielp haar om het schuldgevoel in te dammen en de onzekerheid door kritiek te verminderen.

” Zorg dat je tijd neemt om te voelen wat je voelt! Ik heb maandenlang mijn emoties verdrongen omdat ik zoveel moest doen. Huisvesting regelen, inkomen regelen, school regelen, netwerk opbouwen… Ik kwam niet toe aan mijn verdriet en boosheid. Dat brak mij op in het 2e jaar. Het is goed om daar tijd voor te maken. En verwacht geen wonderen van jezelf, elke overwinning is er één. Vergeet geen hulp te vragen aan de mensen om je heen. En als je kinderen al wat groter zijn: leer ze zelfstandigheid. Mijn kids leggen zelf hun vuile was op de trap, brengen hun bord naar de keuken en stoppen hun schoenen in de schoenenkast, Ook mijn dochter van 3!”

Hoewel Marlies lange tijd niet ver vooruit kon kijken, heeft ze nu een redelijk plan van aanpak voor zichzelf. Haar jongste gaat in april naar de basisschool en dat biedt haar een aantal perspectieven. Ze wil proberen een studie op te pakken en dan kijken of er kansen zijn op werk. Verder hoopt ze vooral dat haar gezondheid stabiel blijft en dat de kids het net zo goed blijven doen als nu.

Fotografie – Door gastblogger Anne Hendrikse – in Den Haag

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Else
    2 januari 2018 at 10:24

    Zit hier met een brok in mijn keel, wat ben je een onzettend dappere mama!! Wat kunnen je kinderen trots zijn op hun mama!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Dit waren de meest gelezen blogs van 2017!

    Allereerst willen we jullie natuurlijk allemaal via deze weg een gelukkig 2018 wensen! Vol mooie momenten met jullie gezinnen, familie...

    Sluiten