De mama's

Meet the mama: Eline

De mama van deze week is in verwachting van haar eerste kindje. 39 weeks and counting down! Zo’n bijzondere tijd om als mama-to-be die laatste loodjes te beleven. Niet wetende wat komen gaat en al zo’n enorme liefde voelen voor je kleintje. Eline kan in ieder geval niet meer wachten!

Onvoorwaardelijke liefde

Eline is 26 jaar, getrouwd met haar high-school liefde en op 14 oktober 2017 uitgerekend van haar eerste kindje. Hier kijkt ze enorm naar uit, omdat moeder worden altijd iets is wat ze graag heeft gewild. Zelf heeft ze haar biologische moeder nooit gekend. Ze is geboren in Calcutta (India) en geadopteerd toen ze zes maanden oud was. Haar ouders die haar hebben opgevoed zijn ontzettend liefdevol en zorgzaam. Eline vertelt dat ze ondanks het feit dat ze zelf graag moeder wilde worden, nooit de behoefte heeft gehad om haar ‘roots’ op te zoeken.

‘Mensen vragen mij regelmatig, nu ik in verwachting ben, of ik terug wil naar mijn roots. Op dit moment heb ik dat nog totaal niet. Maar ik ben heel benieuwd of dit verandert wanneer ik ons kindje in mijn armen mag sluiten. Ik ben zo benieuwd naar die onvoorwaardelijke moederliefde waarover mensen het altijd hebben. Ik vraag mij dan voornamelijk af of dit invloed zal hebben op de manier waarop ik naar mijn eigen adoptie kijk.’

Zwangerschapskwaaltjes

Vanaf het eerste trimester was deze mama-to-be hartstikke misselijk. Eigenlijk is die misselijkheid nooit meer weggegaan. Waar ze eerder de intentie had om volledig healthy aan de wortelsap en groene smoothies te gaan, is ze min of meer overgegaan naar een pizza-dieet. Tijdens haar misselijke weken was koken en enorme straf. Want dan had ze uren in de keuken gestaan om vervolgens niets binnen te houden. Onder het motto ‘beter iets dan niets’ at ze iets waar ze enigszins zin in had; helaas vaak ongezond voedsel. Maar ach, daar geniet ze ook zeker van. Het vele misselijk zijn, heeft wel gemaakt dat ze eerder moest minderen met werken. Niet altijd makkelijk, omdat het voor haar als falen voelde. Achteraf wel een goede beslissing om zo genoeg energie te besparen voor haar wondertje.

‘Dat mijn zwangerschap niet helemaal vlekkeloos is verlopen, zorgde er eerlijk gezegd voor dat ik er soms echt wel klaar mee was. Desondanks ben ik ook heel dankbaar. Vanwege mijn adoptie ben ik mij er altijd bewust van geweest dat zwanger worden niet zomaar op commando gebeurt.’

Zelf heeft Eline ook ondervonden dat een zwangerschap niet vanzelfsprekend is. Na een vroege miskraam eind vorig jaar, was deze zwangerschap een blijde en super gewenste verrassing. Na 16 weken voelde ze haar kindje voor het eerst trappelen. Sindsdien is hij echt een druktemakertje in haar buik. Zelfs nu Eline hoogzwanger is, kan hij blijkbaar nog ruimte vinden om een feestje te geven. Vooral als mamalief een liedje begint te zingen, dan beweegt hij mee.

‘Hoewel hij al super aanwezig is in ons bestaan, kan ik me zo slecht een voorstelling maken bij het idee dat we binnenkort een nieuw huisgenootje hebben. Een baby waar we vanaf de eerste tel stapelverliefd op zijn en die er hélemaal bij hoort. We zien er enorm naar uit ons zoontje te ontmoeten!’

Genieten, nu het nog kan?

Wie hoort dit nou niet als hoogzwangere mama; “Geniet nog even van je nachtrust, de tijd voor jezelf en je vrijheid.” Deze adviezen zijn goed bedoeld, maar ook wel om moe van te worden. En toch is het ook wel de werkelijkheid. Als je moeder wordt verandert er een boel. Gelukkig heeft deze mooie mama niet veel tijd nodig in de ochtend. Van nature heeft ze een flinke bos krullen die ze met een stijltang in bedwang probeert te houden. Samen met een beetje mascara en af en toe wat lippenstift, duurt haar ochtendritueel zo’n 10 minuten. Het liefst trekt ze dan een onpraktisch jurkje aan met hakken. Want met haar 1.58 meter zorgen hakken ervoor dat ze zich niet als een klein meisje voelt. Of het straks praktisch gaat zijn met een kleine kan ze straks ontdekken. Voor ons als ‘mama’s op hakken’ is het juist leuk om een mama te horen zeggen dat ze vaak op hakken loopt. Confessions; de meeste mama’s lopen nou eenmaal op comfortabele sneakers, haha.

En hoe ziet Eline zichzelf over 5 jaar?

‘Over vijf jaar hoop ik stiekem dat ons gezinnetje nog iets groter gegroeid is, dat we gezellig met z’n vijfjes zijn bijvoorbeeld. Maar one step at the time en eerst de bevalling maar eens overleven samen. Verder wens ik dat we tegen die tijd nog altijd gezond mogen zijn en we samen met onze familie en vrienden mogen genieten van hoe het leven er dan uitziet. Ten slotte lijkt het mij leuk om nog wat plekjes van de wereld gezien te hebben tegen die tijd, maar echt prioriteit heeft dat nu ook weer niet. Ik hoop dat ik me vooral bewust ben van onze zegeningen en dat we tevreden zijn met wat we hebben.’

Eline heeft dus genoeg dromen en visie voor de komende tijd! Voor nu wensen wij haar liefdevolle kraamdagen toe!

Fotografie: Elisabeth Stam

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Diana
    10 oktober 2017 at 10:37

    Super mooi! Herkenbaar verhaal, ik ben zelf ook geadopteerd en ik ben moeder van 3, eerlijk gezegd nog steeds geen behoefte om mijn eigen moeder te ontmoeten. Mooi dat je je zelf accepteert en je indentiteit heb gevonden

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    De ondernemende mama: werken vanuit huis

    De dagelijkse bezigheden van mama’s kunnen enorm uiteenlopen. De één heeft een baan buiten de deur, de ander is thuisblijfmoeder...

    Sluiten