De mama's

Meet the mama: Carine

De mama die ik vandaag aan jullie voor mag stellen, woont samen met haar man en twee kinderen in Sierra Leone. Carine van 31 is daar het medisch hoofd van een ziekenhuis met 150 bedden en ruim 100 man personeel in een heel klein dorpje. Een land met hoge kindersterfte cijfers en ook een land dat op nummer 1 staat qua aantal moeders dat rondom de bevalling overlijdt. Carine doet als arts haar best om haar steentje bij te dragen. Ze doet dit samen met haar man Pim, die ook arts is. Naast deze drukke, verantwoordelijke taak is ze ook nog eens mama van twee dochtertjes. Sophie van 3 en de bijna 2-jarige Isabeau. Wat bewonderenswaardig! 

Werken in een ontwikkelingsland

De brunette is geboren in Amsterdam, maar verhuisde op jonge leeftijd naar Zimbabwe omdat haar ouders daar als arts gingen werken. Ze heeft het dus niet van een vreemde! Toen Carine naar de middelbare school moest, kwam het gezin terug naar Nederland. Carine slaagde en besloot geneeskunde te studeren. Ze wist al jong dat ze dokter wilde worden en dit was de manier om die droom waar te maken. Daarom deed ze na geneeskunde ook ervaring op bij kindergeneeskunde en gynaecologie en volgde ze de Nederlandse Tropencursus. Bij dat laatste leer je om als arts in het buitenland te werken, waar je niet altijd de faciliteiten hebt zoals in Nederland. Ook leer je veel over tropische ziektes. In de tijd dat ze al deze kennis opdeed, werd ze moeder van de twee meisjes. Ongelooflijk druk, maar vanwege een afwijkende baarmoeder was het voor haar geen goed idee om te bevallen in een ontwikkelingsland. Daarom kozen zij en Pim ervoor om niet te denken aan wat handig is qua ‘planning’, maar er gewoon voor te gaan.

”Bijna vier maanden na de geboorte van onze tweede dochter Isabeau zijn we naar Gambia verhuisd. Het initiële plan was om daar voor twee jaar in een kleine kliniek te gaan werken. Echter waren wij na 10 maanden toe aan een nieuwe uitdaging. Deze vonden we in het zuiden van Sierra Leone. In december vorig jaar zijn we daarom met onze eigen auto, onze twee dochters en onze spullen naar onze nieuwe werkplek gereden. Het was een tocht van bijna twee weken, ruim 70 uur in de auto, en 4 Afrikaanse grensovergangen met vele belevenissen.”

En dat is waar het gezin nu nog steeds woont, op het terrein van het ziekenhuis. De lokale artsen die nauwelijks universitair zijn opgeleid en Duitse artsen die vrijwillig zes weken komen helpen, werken onder haar medisch toezicht. Dat betekent dat deze ambitieuze mama overal de eindbeslissing over neemt. In principe ziet ze zelf geen patenten, tenzij er gaten in het rooster met vrijwilligers zijn. Naast deze taak is ze ook de persoon die ervoor probeert te zorgen dat er geen grote intellectuele problemen ontstaan tussen de vrijwilligers en het lokale personeel. Ze schrijft hiervoor richtlijnen en is ook bezig met het verbeteren van de zorg voor kinderen met ondervoeding en de verbetering van zorg voor zwangeren en kinderen onder de vijf jaar. Het is druk, maar ze is ontzettend blij dat ze deze stap gemaakt heeft.

”Het was al jaren de planning om voor een paar jaar in het buitenland te gaan wonen. Mijn vervolgcarrière na het behalen van mijn basisartsdiploma was daar ook volledig op gericht. We zijn heel blij dat het niet alleen bij plannen is gebleven, Dat we uiteindelijk de stap hebben kunnen zetten om naar Gambia te gaan en nogmaals de stap hebben durven zetten om opnieuw naar een andere plek op zoek te gaan. Gelukkig hebben we nu een plek gevonden die veel beter bij ons past en waar ik echt mijn ei kwijt kan.”

Zo ziet een werkdag van Carine eruit

Om acht uur start de dag met een ochtendoverdracht. Daarbij laten de vrijwilligers weten welke patiënten zijn opgenomen en welke behandeling zij hebben gekregen. Ook is er op dit moment ruimte voor de vrijwilligers en lokale artsen om vragen te stellen en patiënten te bediscussiëren en wordt besproken welke operaties gepland staan. Daarna gaat iedereen naar zijn eigen afdeling om visites te lopen. De afdelingen zijn: chirurgie/gynaecologie, interne geneeskunde, de verloskunde afdeling, pasgeboren afdeling, de algemene kinderafdeling en de kinderen high care.

Tweemaal per week loopt Carine mee en legt ze aan de artsen onderwerpen uit als ondervoeding bij kinderen. Zo kan ze zien of alles goed loopt en of er verbeterpunten zijn. Daarna gaat ze naar haar eigen kantoor om te kijken of ze nog mails heeft ontvangen en schrijft ze ziekenhuisrichtlijnen. Verder is ze samen met een Zwitserse kinderarts bezig om te kijken of ze een driejarige specialisatie voor de artsen kan opstarten in kindergeneeskunde.

”Tussen de kantoor werkzaamheden door superviseer ik het poliklinische moeder- en kindcentrum. Hier komen alle zwangeren voor hun controles en alle kinderen onder de vijf jaar voor vaccinaties en als ze ziek zijn. De meer ervaren MBO dokters kunnen zelf patiënten zien. De onervaren MBO dokters, of de studenten, overleggen alle patiënten die ze zien met mij of mijn man. Ook ben ik de hele dag (en nacht) bereikbaar voor het bespreken van complexe patiënten en vragen van de vrijwillige artsen. Ook al zijn het specialisten op hun vakgebied, veel dingen gaan hier toch anders dan in Europa.”

Rond een uur of vijf/zes gaan Carine en haar man weer richting huis, maar ze blijven wel telefonisch bereikbaar voor vragen over complexe patiënten. Soms betekent dat dat ze opeens naar het ziekenhuis moeten rennen. In het weekend is het stel in principe vrij, maar staan er alsnog vaak meetings of bijeenkomsten gepland. Ook arriveren er vaak vrijwillige artsen en is het Carine haar taak om ze welkom te heten of rond te leiden.

”Tijdens hun verblijf is het ook onze taak om te kijken of ze het geestelijk nog wel volhouden. Het werk is zwaar en confronterend want er overlijden veel patiënten, met name op de kinderafdeling. Stiekem zijn we dus ook een soort psycholoog en coach.”

Het is pittig werk en volgens Carine is het allerzwaarste als er een kind onder haar handen overlijdt. Kinderen sterven daar elke 1 à 2 dagen. Soms niet en soms ineens meerdere per dag. Het is volgens Carine vooral moeilijk als je het niet ziet aankomen en het kind plots verslechterd en overlijdt. De twijfel die dan toeslaat is pittig.

”Had ik iets anders moeten doen? Heb ik iets over het hoofd gezien? Maar ook als je niets meer kan doen. Vaak komen ouders heel laat of hebben ze traditionele kruiden gegeven die in hoge dosering giftig zijn. De machteloosheid en niets meer kunnen doen is zwaar. En het geweeklaag van de moeder en de rest van de familie als het kind zijn laatste adem heeft uitgeblazen gaat door merg en been. Je moet een manier vinden om door te gaan. Niet teveel erbij stil staan. Hoe gek ook. Ik knuffel mijn kinderen nog een keer extra en ga door.”

Het combineren van werk en kinderen

De kinderen van Carine en haar man Pim worden opgevangen door twee vrouwen. De vrouwen maken ook schoon en koken voor het gezin. Dat is nodig vanwege de vele uren die het stel werkt.

”Het lijkt ideaal en het is ook heerlijk dat je niet ’s morgens hoeft te haasten om de kinderen op een kinderdagverblijf af te zetten. Dat we niet zelf hoeven te koken. Maar je merkt ook wel dat er veel cultuurverschillen zijn. Dingen die wij reuze normaal vinden: dat je alles hoger dan de vloer schoonmaakt en afneemt, je niet met dezelfde borstel de badkamer en de afwas doet, voorzichtig doet met stenen borden en glazen en dat er niet drie bouillonblokjes per persoon in het warme eten gaan. En ook qua opvoeding van de kinderen zijn er grote verschillen.”

De twee meiden zijn gelukkig blij met de hulp. Maar voor Carine is het wel eens lastig. Het scheelt dat ze woont op haar werkplek en zo wel eens op rustige momenten met de kinderen kan spelen of thuis kan lunchen. Tegelijkertijd heeft haar woonplek ook een nadeel, want ze is altijd bereikbaar. Maar ze doet haar best om tussen vijf en zeven uur ’s avonds niets te plannen zodat ze samen met de kinderen kan eten en ze naar bed kan brengen. In het weekend gaan de meiden af en toe mee naar het ziekenhuis, lekker knuffelen met pasgeboren baby’s.

Het is een opoffering, maar wat ontzettend bewonderenswaardig dat dit gezin dit doet. Ze blijven overigens niet voor altijd in Afrika. In het voorjaar van 2019 komen ze weer terug naar Nederland. Daar wil de ambitieuze mama de huisartsenopleiding gaan doen. Die duurt drie jaar fulltime, maar zij hoopt het in vijf jaar te doen. Maar dat is volgens Carine afhankelijk van hoeveel kinderen ze nog aan haar gezin toe mag voegen. 😉 Veel succes met alles wat je doet Carine!! 

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Het eerste kinderfeestje van je kind

Dat je kind op de basisschool zit, is een mijlpaal op zich, maar als ze dan ook haar eerste kinderfeestje...

Sluiten