Gastblog Van Jorien

Kraambed perikelen

Ik loop de kinderafdeling op in het ziekenhuis en word door een kinderarts naar een kamertje gebracht. Ik ga op kraamvisite bij mijn zus die twee weken geleden is bevallen van haar derde kindje. Een prachtig jongetje is geboren na een goede zwangerschap en bevalling. Gewapend met leuke kadootjes, chocola en tijdschriften voor mijn zus loop ik de kamer binnen. Daar ligt het prachtige jongetje. Ik als tante ben natuurlijk meteen verliefd op dit kereltje. Hij ziet er op het oog gezond uit, alleen wat geel. Maar hij ligt natuurlijk niet voor niets op de kinderafdeling. Hij heeft wat opstart problemen en er wordt gedacht aan een infectie. 

Het is een hele andere kraamweek dan we van te voren hadden bedacht. Ik zag mijn zus die vermoeid was, maar ook heel monter en dapper. Wat een teleurstelling als je kraambed zo verloopt. Bij een kraamweek denk je aan lekker in je eigen bed liggen en verwend worden (wij in ieder geval wel). Je denkt ook aan slechte nachten en veel voedingen, aambeien, hechtingen en kraamtranen. Maar ach, wat maakt dat uit als je lekker in je bed ligt als een koningin. Helaas kan het leven ook anders lopen dan je van te voren hebt bedacht. Daar zitten we dan in een ziekenhuiskamer, weg van haar man die nu bij haar andere twee kinderen is. Ook op zulke momenten maak je er het beste van. We maakten maar grappen over de fruithapjes die ze nu niet op bed kreeg. Als oplossing hiervoor vroeg ze iedereen chocola voor haar mee te nemen naar het ziekenhuis. 

Borstvoedingsdrama’s

Mijn eigen twee kraambedden zijn gelukkig heel anders verlopen. Als je zo dichtbij geconfronteerd wordt met zo’n start, ga je toch wel nadenken over je eigen kraambed. Ik hoop natuurlijk van harte dat deze anders gaat verlopen dan bij haar. Het ergste van mijn kraambedden was het jammerlijk mislukken van de borstvoeding, maar voor de rest was het een aardige roze wolk.

Voor een verloskundige is het wel, vooral de eerste keer, zeer dramatisch om te erkennen dat de borstvoeding helemaal niks wordt. Ik zal jullie nog even meenemen in mijn fijne pogingen tot het laten slagen van de voeding. 

Ik begon dapper de eerste dag met aanleggen van onze pasgeboren zoon. Ik vond dat hij al best een paar keer leuk gezogen had. Mijn kraamverzorgster zag het echter totaal anders. Zij vond dat hij na een dag nog niet goed dronk en dat ik maar beter kon beginnen met kolven. Ik vond dit zelf erg overdreven en reageerde daarom nog niet zo enthousiast. We hadden nog een onderdeeltje nodig voor de kolf en die hebben we dan ook pas de volgende dag gehaald. In die tijd had Maurits een paar keer redelijk gedronken, maar nog niet echt fantastisch. Hij vond het ook moeilijk om de borst te pakken en ik werd er toch ietwat ongeduldig van. Op de derde dag was hij ook flink afgevallen en begonnen we met bijvoeden met een spuitje. Mijn man deed dit gelukkig, hij was hier wat geduldiger voor en ik kon dan onderwijl kolven. Het kolven begon met een paar druppels, maar na een paar dagen kolven kwam er nog steeds niet meer dan 10cc. Ik ging extra vitamines slikken en tussendoor kolven.

Op een gegeven moment kolfde ik twaalf keer op een dag!! Het maximale wat ik heb gekolfd is 20cc. Na vele pogingen bleef Maurits echter slecht aanhappen en drinken. Na twee weken besloten we dat ik ging stoppen met de borst. Wat voelde dat toen als een opluchting. 

De tweede keer was ik niet zo gemotiveerd voor de borstvoeding, maar wilde het toch nog wel proberen. Ik dacht dat het niet lukken misschien ook wel kwam omdat ik het te hard probeerde en teveel deed. Ik was toen zo moe, waardoor misschien de productie niet verder op gang kwam. Ook zou ik misschien wat eerder gaan kolven, alhoewel ik dit niet teveel wilde doen zoals de eerste keer. Ik had een paar dingen bedacht hoe ik het deze keer anders wilde doen. Zo wilde ik niet gaan bijvoeden met een spuitje. Maar je raad het al na twee dagen zaten we weer te voeden met een spuitje op advies van de kraamverzorgster en was ik weer aan het kolven. Na vier dagen zat hij op volledige kunstvoeding omdat er weer praktisch geen voeding uit mijn borsten kwam. Ik heb toen vlot besloten om te stoppen.

Schaamte

Soms had ik er wel wat schaamte over dat ik geen borstvoeding gaf. Maar ik vond dat ik het in ieder geval had geprobeerd. Nu mijn derde kraambed nadert heb ik er weer veel over nagedacht. Heb ik het de vorige keren toch niet verkeerd aangepakt? Zal ik nu borstvoeding gaan geven of niet? Met mijn verstand weet ik natuurlijk de vele voordelen van borstvoeding. Ook heb ik veel goede voorbeelden in mijn omgeving waar ik ook nog aan gevraagd heb wat ze zo mooi aan de borstvoeding vonden. Maar voor mijn eigen gevoel zijn de nadelen voor mij veel sterker.

Ik voel me best egoïstisch als ik bedenk waarom ik het niet zou willen proberen. Maar aan de andere kant is de kans op slagen denk ik zeer klein. Als ik bedenk dat het nu zou slagen na wat werk ervoor, is het gevoel anders dan je denkt dat je weer veel werk voor niks levert.

En nu heb ik er wel twee kleine jongetjes bij. Ik ben nog niet 100% zeker, maar ik denk dat ik nu toch echt voor mijn rust ga kiezen en voor flesvoeding ga. Na deze bekentenissen weten jullie ook dat ik niet van de borstvoedingsmaffia ben. En als ik je dat gevoel in je kraambed wel heb gegeven, vergeef me. Nu weet je dat ik het echt begrijp als je wilt stoppen met de borstvoeding of flesvoeding geeft.

Voor de rest lijkt me de kraamweek weer heerlijk. Ik vind het dus fantastisch om lekker op bed te liggen en fruithapjes, ontbijt en van alles te krijgen. Heerlijk verwend worden met leuk bezoek en kadootjes, ik ga er hopelijk weer van genieten. Arme kraamhulp die bij ons komt en voor deze prinses op de erwt moet zorgen. Ik zal beloven om verder erg aardig te zijn. En trouwens Jannie onze stofzuigrobot neemt weer wat ander werk uit handen ;).

Laatste blog

Zoals het kraambed vaak de afsluiter is van de verloskundige zorg, zo is dit alweer de laatste blog die ik schrijf voor Mama’s op hakken. Ik heb er van genoten om voor jullie te bloggen. Ik heb ook veel leuke reacties van jullie gehad, wat voor mij natuurlijk erg motiverend werkte. Ik denk er over na om misschien te blijven schrijven over mijn verloskundige avonturen. Misschien ga ik dit doen voor onze eigen verloskundigenpraktijk website of wat er elders op mijn pad komt. Ik neem in ieder geval eerst even verlof, ook van het schrijven. Als je nieuwsgierig bent naar onze derde baby en hoe ik verder ga met schrijven, houd dan de Facebook pagina van Verloskundigepraktijk nop/Lemsterland in de gaten of volg me via Instagram @jorientenh. Bedankt allemaal voor het lezen van mijn blogs en Hanna en Jennifer bedankt voor het bieden van deze mogelijkheid!

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Dank jullie wel!

Afgelopen zomer zag ik de oproep staan van Hanna en Jennifer, waarin ze een bloggerscontest uitschreven om zo een nieuwe...

Sluiten