Gastblog Van Ruth

(Huids)kleur bekennen

Onlangs postte ik op social media dat ik een minder leuke ervaring had in een winkel. Een winkel waar ik al zes jaar lang bijna dagelijks kom. Het kwam erop neer dat ik aangesproken werd, mij iets opgedragen werd en ik er een naar gevoel aan over hield. Ik was boos de winkel uitgelopen en fietste met de peuter achterop naar huis. Ik vond dat ik te maken had gehad met etnisch profileren. Ik was aangesproken omdat ik een andere huidskleur had en dat deed iets met me.

De twijfels slaan toe.

Toen ik thuis kwam, besprak ik het voorval meteen met Hans. Ik begon oprecht te twijfelen aan mezelf. Stelde ik me aan? Zag of voelde ik onterecht iets? Hans bevestigde mijn gevoel en dacht er hetzelfde over. Ok, ik ben niet gek dus. Het zat me niet lekker, dus ik besloot om de desbetreffende winkel een bericht te sturen. Binnen no time kreeg ik een bericht terug. Of ik vrijdagmiddag tijd had en langs wilde komen voor een gesprek met de leidinggevende, want ze vonden het erg vervelend wat mij overkomen was.

Throwback.

In de tussentijd heb ik er veel over nagedacht. Het was niet de eerste keer dat ik geconfronteerd werd met het hebben van een donkere huidskleur. Als tiener ben ik regelmatig nageroepen en heb ik wel eens een confrontatie gehad in een kroeg omdat ik uitgescholden werd. In die tijd ging ik er anders mee om, schold terug en deinsde er niet voor terug om de confrontatie aan te gaan. Klein, maar dapper en soms gewoon heel dom en onverstandig. Toen ik verhuisde van een dorp op de Veluwe naar de grote stad (Utrecht), ging er een wereld voor me open. Het voelde meteen als thuis voor mij. Een omgeving waar ik met mijn donkere huidskleur niet opviel. Een omgeving waar ik mij veel prettiger voelde.

Niet alleen negatief.

Het hebben van een andere huidskleur werkte ook in mijn voordeel. Zo had ik altijd al snel feeling met mensen die een andere afkomst hadden. Dit leverde in mijn werk met o.a. jongeren vaak snel een vertrouwensband op. Natuurlijk niet alleen om mijn kleurtje, maar het heeft vaak ook een rol gespeeld in het geheel. Vaak zijn mensen ook verrast als ze mij na telefonisch of mailcontact voor het eerst zien. De naam Ruth Treffers (en voordat ik getrouwd was Harms) doet ze meestal niet meteen denken aan een donker persoon blijkbaar 😉

Één van ons!

Een uitspraak die ik in het verleden ontzettend vaak heb gehoord. Door blanke mensen die dan iets negatiefs te melden hadden over anders gekleurden waar ik bij stond en daaraan toevoegden.. Ja jij niet hoor Ruth, jij bent één van ons! Of één van de jongeren met een donker kleurtje waar ik mee gewerkt heb, die zei.. Jij bent anders dan die blanke collega’s van je, je weet wel. Je bent één van ons! Hoe dan ook, ik vond dat altijd wat ongemakkelijk om te horen en zelfs een beetje ingewikkeld. Ik bedoel, als je al geen identiteitscrisis hebt dan krijg je die wel door dat soort opmerkingen. Op deze manier werd ik steeds geconfronteerd met mijn huidskleur. Iets wat ik niet fijn vond en vind.

(Zwarte) piet enzo.

Zelfs nu nog heb ik er mee te maken. De pietendiscussie bijvoorbeeld, iets wat nu weer aardig begint op te spelen rond deze tijd van het jaar. Iedereen heeft er een mening over en dat mag, maar er wordt mij regelmatig gevraagd hoe ik daar dan over denk. Hoezo? Wil je bevestigd worden in jouw gevoel door iemand met een ‘pieten’ kleurtje? Of wil je gewoon een discussie voeren mocht ik er anders over denken? Ik heb vorig jaar al besloten om mij daar niet meer continu over uit te laten. Gewoonweg omdat ik daar geen behoefte aan heb.

Heb ik er dan geen mening over? Uiteraard heb ik daar wel een mening over. Net als jij, maar ik heb ècht nul behoefte om die continu te verkondigen om vervolgens schouderklopjes in ontvangst te nemen of eindeloze discussies te moeten voeren en me te moeten verantwoorden. Het enige wat ik hoop is dat ik ongestoord sinterklaas kan vieren met mijn kinderen.

Even terug naar het winkel incident.

Ik heb vrijdagmiddag een gesprek gehad met de leidinggevende. Ik werd hartelijk ontvangen en kreeg een welgemeend excuus. Er zat geen ‘maar’ aan vast. Gewoon een oprecht excuus. Het had nooit mogen gebeuren, aldus de leidinggevende. Het was een fijn en open gesprek en ik kreeg naast het excuus ook een mooie bos bloemen. Het is goed zo. Een les voor beiden. Ik heb geleerd dat het goed is om er niet mee te blijven zitten, maar het bespreekbaar te maken.

Beschermen en in een doosje doen.

Je weet wel, van die dingen in de grote, boze wereld waar onze kinderen op een dag ook mee te maken krijgen. Iets wat me soms wel bang maakt. Ik kan nou wel heel hard roepen dat ik dat niet wil, maar ik moet er vanuit gaan dat het wel gaat gebeuren. Mijn kinderen hebben een moeder met een kleurtje en zelf hebben ze een tintje. Ik kan ze niet beschermen tegen harteloze en hatelijke opmerkingen. Ik kan ze wel meegeven dat iedereen uniek is, dat ze prachtig zijn hoe ze zijn en dat ze geen enkele vorm van discriminatie hoeven te tolereren. Met de kanttekening dat de confrontatie aangaan niet altijd voldoening geeft en dat ze hun weg daarin zullen moeten zoeken.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Zwangerschapsupdate – 6 maanden

Terugkijkend op de afgelopen vier weken kan ik concluderen dat dit de beste weken van mijn zwangerschap zijn tot nu toe....

Sluiten