Contest

[KIM] Hartje

‘Mama, dit hartje wil ik!’ Een blij gezichtje en een wijzende vinger in het grote boek met voorbeelden voor haar afro haar. Ik verslik me in mijn thee, ik ben vergeten aan te geven uit welke bladzijdes ze een nieuwe look mag uitzoeken. Ik bekijk het kapsel, overleg in de Facebook groep voor mama’s met kroeskopjes hoe ik dit het beste kan aanpakken en een paar dagen later sta ik met zweet in de bilnaad te zwoegen op een hartje op het achterhoofd van mijn dochter: van haar eigen haren welteverstaan.

Ik had dus echt nooit gedacht dat ik dit leuk zou vinden, om wekelijks en soms een maal per twee weken een halve dag zoet te zijn met het haar van mijn dochter. Dat hadden ze er tijdens de adoptie voorbereidingscursus niet bij verteld. En, naïef als ik kan zijn, had ik er, ook na het zien van de voorstelfoto, echt geen idee van wat een zoektocht op het gebied van haarverzorging ik zou starten. Die voorstelfoto, een redelijk ernstig kijkend meisje met een Seinfeld achtige recht omhoog stekende afro, bleek trouwens een ander beeld te geven dan de realiteit toen ik Nyah voor het eerst in het echt zag: een mollige lachende boeddha met een kaal hoofd.

Een paar weken goed eten en een tondeusebeurt, want ‘she had stubborn hair’ hadden mijn meisje een metamorfose gegeven. Het kale hoofdje gaf me de kans om langzaam aan haar haren te wennen, wat eerst als harde stoppeltjes doorkwam. En na een paar weken Nigeriaanse zon hadden we zowaar een centimetertje haar, waar ik dacht wat crème in te moeten doen. De door een winkelbediende aangeraden roze met groene pot bevatte een mierzoet ruikend goedje waardoor ik een Lionel Richie in de eighties flashback kreeg qua glimmende krul gehalte. Ik schaar dit maar onder een van de vele beginnersfoutjes. Ik leerde over goede en slechte ingrediënten, natural hair versus relaxen en merkte dat ik meer van kamp natural hair ben. Inmiddels maak ik zelf een shea butter mix voor haar haren, heb ik een oefenhoofd (jawel), knipte ik haar haren zelf (scheef), heeft mijn dochter ruim 25 centimeter gezond haar en proberen we diverse kapsels uit, met meer of minder succes.


We hebben een trolley vol haarspullen, hulplijnen in de vorm van andere adoptiemama’s met dezelfde zoektocht, een beanie in elke tas want je kunt een speeltuin met zand tegenkomen. Daarnaast hebben we (kleur)boeken om zelfacceptatie te vergroten, want als enige kroeshaar hebben in de klas blijft toch een dingetje. ‘Ik ga niet meer met die plofkop naar school’ zei ze laatst toen ze uit school kwam, terwijl ze ‘s morgens vol trots met een enorme afro de deur uit was gegaan.

De zoektocht die wij hebben, moeder én dochter, ons ultieme tuttelmoment in de week, is krachtiger dan therapie als het gaat om aandacht, vertrouwen en weerbaarheid en ik zal dat blijven doen zolang ik dat van haar mag. Elke week opnieuw. Maar de volgende keer laat ik haar wel uit wat simpelere opties kiezen.


– Alle 5 de genomineerde gastblogs vind je hier

Jaaa, nog meer leuke blogs!

4 Reacties

  • Reply
    Anouk
    5 september 2018 at 21:02

    Mooi geschreven! Ooit bijna 16 jaar geleden mogen genieten van je reisverhalen…gelachen..gehuild..
    Heel veel succes! X

    • Reply
      Kim
      6 september 2018 at 10:47

      Dankjewel! Xxx

  • Reply
    Monique Dols
    6 september 2018 at 19:00

    Echt weer leuk geschreven Kim, vooral dat zweet in die bilnaad haha!! Je hebt mijn stem!
    Liefs, Monique

  • Reply
    Shell
    9 september 2018 at 21:48

    Kim

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    [STEFANIE] Een briljant idee

    We hangen naast elkaar op de bank. We zeggen niks en staren alledrie naar het schermpje voor onze neus. Dit gaat...

    Sluiten