Blogs Reviews

Kim adopteerde een dochter en schreef een prachtig boek

Onze trouwe lezers kunnen zich misschien bovenstaande moeder nog wel herinneren. Ze deed vorig jaar januari mee aan Meet the mama. Kim van Schie adopteerde een dochtertje uit Nigeria en ze vertelde open over dat proces. Toen liet ze al vallen dat ze van plan was om een boek te schrijven. ‘Al is het alleen maar voor mezelf om nooit te vergeten wat ik allemaal heb meegemaakt de afgelopen tijd.’ Nu, ruim een jaar later, is het boek er gekomen en ik kan hem je aanraden. Wat een open, eerlijk en tranentrekkend boek. 

Hallo Lieverd

Ik kijk omhoog en herken de tralies. Ze zijn ook te zien op de enige foto die ik tot nu toe van mijn kind kreeg: een klein meisje in een lange gang. Ze heeft te grote kleren en schoenen aan, een kortgeschoren koppie en kijkt met grote waterige ogen en gefronste wenkbrauwen in de lens. Haar mondhoeken naar beneden. Dit is Pauline. Wat een ogen, wat een toet. Maar is ze verdrietig? Ik heb wel honderd vragen. Nu ga ik haar eindelijk in levende lijve zien. Een non in een wit met blauw gekleurde habijt komt ons tegemoet. Ik versta maar weinig van de conversatie tussen haar en Dada (red: advocaat). Ze praten snel en mijn hersenen werken te langzaam. ‘Het kind is hier niet.’

Dit is een van de eerste fragmenten in het boek van Kim. En het typeert hoe de adoptie van de prachtige Pauline verder zal verlopen. Het gaat in Nigeria een stuk anders dan hier in Nederland en Kim en haar man Menno komen voor de gekste situaties te staan. Ik denk dat de meeste mensen, inclusief ikzelf, niet weten wat er allemaal bij een adoptie komt kijken. Het is wel eens goed om zo wat meer te leren over dit proces en om ook eens bij vraagstukken stil te staan. Want Kim is daar heel open over. Ze legt uit welke vragen ze kreeg van andere mensen en ook vragen die ze zichzelf stelde: ‘Doe ik er wel goed aan om een kind uit haar eigen land weg te halen?’

Met kleine stapjes loopt ze langs ons heen achter een non aan. Haar grote ogen blijven de hele tijd op ons gericht. Het haar kortgeschoren en nog geen centimeter op het hoofd. Maar ik zie toch meteen haar meisjesachtige schoonheid. De zachte trekken in haar gezicht, de lange wimpers, de bolle wangetjes. Ik beheers me en blijf zitten. Ik wil me niet opdringen. ‘Hello Pauline, how are you?’ zeg ik met een glimlach. Haar gezicht blijft neutraal. Ze bekijkt ons van boven naar beneden en weer terug. Ze zegt niets en legt haar rugtasje weg. De verzorgsters vertellen haar dat wij haar papa en mama zijn en dat ze naar ons toe moet lopen. We blijven zitten en durven geen grote bewegingen te maken. Alsof we een hertje in het bos zien en het niet willen laten schrikken. ‘Hallo lieverd.’

Fotografie: Karin Bunschoten

Fotografie: Karin Bunschoten

Een achtbaan vol emoties

Ik heb een aantal jaar met Kim samengewerkt en heb daardoor het adoptieproces van dichtbij gezien. De emoties die daarbij kwamen kijken; twijfel, hoop, teleurstelling en verwachting. Ik herken daardoor veel van de momenten in het boek, maar kan me nu pas echt een voorstelling maken van de gevoelens die door haar heen zijn gegaan. Niet omdat ik het helemaal kan begrijpen, maar omdat ze het zo duidelijk beschrijft.

Ze vertelt het verhaal vanaf het prille begin, vanaf het moment dat zij en haar man besloten een kind te willen adopteren. En het lange wachten dat daarop volgt. Want het is niet zo dat je een beslissing maakt om een kind te krijgen en je negen maanden later hem of haar al in je armen kunt sluiten. Nee er volgde een periode van onzekerheid en wachten. Wachten op dat ene telefoontje. En als Kim dan eindelijk te horen heeft gekregen dat ze een dochter krijgt, begint er een nieuwe periode van onzekerheid.

Nadat we te horen hadden gekregen dat Pauline onze dochter zou worden (ze was toen nog geen twee jaar oud) werd het moment van ons vertrek naar Nigeria steeds maar uitgesteld vanwege de onveilige situatie daar. Zeven maanden hebben we met half ingepakte koffers moeten wachten. Dat vond ik erg zwaar. Pauline was wat ons betreft vanaf moment één onze dochter, maar we wisten niet hoe het met haar ging of waar ze precies zat. Die informatie zouden we pas krijgen vlak voordat we het vliegtuig in zouden stappen. Bij ieder nieuwsbericht over terreuraanslagen kromp  mijn maag ineen. In andere Afrikaanse landen werden de grenzen gesloten en adoptieprocedures stilgelegd. Soms was ik bang dat we haar nooit op zouden mogen halen.

Uiteindelijk is daar toch het moment dat het stel mag afreizen om hun dochter te ontmoeten. Wat volgde is een maandenlange periode in Afrika. Als ze hun kindje eenmaal ontmoet hebben, moet er namelijk nog van alles geregeld worden. En dat is best een uitdaging in een land vol corruptie. Daarnaast kreeg de kersverse mama twee keer malaria, een bacteriële infectie en een voedselvergiftiging. Terwijl ze ook nog een kleine meid moet verzorgen met verlatingsangst. Een meisje dat zich alleen maar aan haar moeder vastklampt en in paniek raakt van teveel prikkels. Een heftige periode waar het stel zich super knap doorheen heeft geslagen!

Fotografie: Karin Bunschoten

Mijn mening

Doordat ik Kim ken is mijn mening een beetje gekleurd, maar ik vind ‘Hallo Lieverd’ echt een prachtig boek. Ik las het zo uit en op sommige momenten had ik de tranen in mijn ogen staan. Ik vind het ontzettend mooi dat Kim haar gevoelens zo eerlijk opschrijft en dat doet ze soms heerlijk direct, zoals ze dat in het dagelijks leven ook zou doen. Kim omschrijft ook heel goed wat voor gevoelens Pauline had en hoe zij daar als moeder mee omging. Want er kwam bij haar ook angst en onzekerheid naar boven en ze omschrijft die strijd met haarzelf. Door haar openheid zal je de gevoelens met haar meebeleven; de woede over de zaken in Nigeria, de gevoelens die ze heeft als ze Pauline voor het eerst ziet, de onzekerheid van een kersverse moeder en de liefde die zich steeds verder ontwikkelt voor haar kind. Tegelijkertijd moest ik soms ook lachen om de uitspraken die ze doet, omdat ik het haar zo hoor zeggen. Zoals bijvoorbeeld hier, als ze naar de dokter gaat omdat ze super ziek is:

Een jonge vent met de uitstraling van Brad Pitt. In gedachten noem ik hem al dokter ‘McDreamy’ naar een personage uit mijn favoriete kwijlserie Grey’s Anatomy. Hij hoort mijn verhaal aan terwijl hij nonchalant achteroverleunt. Toch een beetje gênant om de knappe dokter te vertellen dat de ontlasting continu dun door mijn broek loopt.

Haha dit is typisch Kim. Ze is goed in het vertellen van verhalen, gebruikt daar leuke woorden bij en dat maakt het boek goed leesbaar. Ik kan het mensen die met adoptie te maken hebben aanraden, maar ook zeker anderen. Het is natuurlijk niet zo dat dit boek een voorbeeld is van hoe adopties altijd gaan, maar het leert je wel veel over de gevoelens die daar bij komen komen.

Overigens nog leuk om te vermelden: een deel van de opbrengst van het boek gaat naar het tehuis waar Pauline vandaan komt. Samen met de Van der Vinne Foundation wordt daar een keuken gebouwd. Want hoewel het tehuis zo’n 150 kinderen verzorgt, is er nog geen keuken. Geïnteresseerd in ‘Hallo Lieverd’? Je bestelt hem hier!

Hallo Lieverd

– Deze blog is tot stand gekomen in samenwerking met Uitgeverij de Brouwerij – Brainbooks –

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Waarom celebrities geen striae hebben en ik wel?!

Celebrities zien er over het algemeen prachtig uit. Haartjes on fleek, mooie huid, zachte benen en een buik waar je...

Sluiten