Gastblog Van Jaap

Je kindje gehecht aan een knuffel: doen of niet?

Zoals veel van mijn blogs beginnen had ik ook nu een goed doordacht plan tijdens de zwangerschap van Jesse. Een plan dat ervoor zou zorgen dat ons kind zonder problemen zou slapen als hij zijn knuffel een keer niet bij zich had. Namelijk, hij krijgt gewoon geen knuffel.

Dit kwam vooral door de wilde verhalen van ouders die kilometers met de auto gereden hadden om de vergeten knuffel van hun kindje op te halen, omdat hun kleine droppie anders niet kon slapen. Of ouders die als laatste redmiddel op Facebook een opsporingsbericht plaatsen om hun vermiste ‘Tommie het knuffel konijn’ dat ergens tussen Utrecht en Rotterdam in de trein is blijven liggen op te sporen. En van oproepjes in moeder whatsapp-groepen “of mensen een exacte kopie van het verloren knuffeltje van hun kroost in huis hebben” tot ouders die (dit gebeurt echt!) zes dezelfde knuffels kopen zodat de knuffels met elkaar in ploegdiensten klaar konden staan voor meneer of mevrouw baby als de anderen in de was zaten of kwijtraakten. Ik kan nog wel even door gaan met voorbeelden maar ik denk dat jullie de boodschap wel snappen. Daar had ik niet zoveel zin in.

Dus vol goede moed begonnen wij aan de voorbereiding op de knuffelloze opvoeding van Jesse. Nog voor de zwangerschap werd ons plan echter al bruut verstoord door een nietsvermoedende oma die een knuffel had gekocht voor de toekomstige uitbreiding van ons gezin. Nou hoor ik je denken, gelukkig was Jesse nog niet geboren en kon je de knuffel gewoon buiten het gezichtsveld van hem ergens in zijn slaapkamer neerzetten. Dat ging niet zo makkelijk. Oma had namelijk zonder dat ze het wist een geheim ‘chantage’ wapen ingezet…

Eerst nog wat uitleg

Ik ben namelijk ook ooit een klein mannetje geweest. We woonden dicht bij de binnenstad van Gouda waar mijn moeder dan ook regelmatig met ons heen ging. Tijdens één van deze uitstapjes liep mijn moeder met mij in de kinderwagen door een winkel. Terwijl zij nietsvermoedend haar boodschappen aan het doen was, had ik ondertussen mijn zinnen gezet op een aap die voor mij – op ooghoogte – in het schap lag. Voordat mijn moeder het doorhad had ik de knuffel te pakken en liet ik hem niet meer los.

Volgens mijn moeder ging ik KEIHARD gillen toen de knuffel door haar werd afgepakt en weer terug in het schap werd gezet. Omdat ze hem stiekem ook best wel leuk vond en ik rustig werd als ik hem vast hield, kreeg ik uiteindelijk mijn zin en ging de knuffel aap samen met mij mee naar huis. Vervolgens ging hij overal mee naar toe en we werden de beste vriendjes. Onafscheidelijk.

Mijn ouders zijn ruim anderhalf jaar geleden gescheiden. Eén van de praktische gevolgen was dat wij als kinderen de zolder met al ons oude speelgoed en schoolspullen in ons ouderlijk huis hebben uitgezocht en verdeeld. En wie kwam ik daar tegen? Mijn lieve aap! Op zijn hoofd een flinke brandwond van die ene keer dat wij samen stonden te kijken naar de koekjes die mama aan het bakken was en hij iets te dicht bij de oven stond. 

Terug naar het cadeau van oma.

Toen ik de knuffel die oma had gegeven uit zijn cadeaupapier bevrijdde smolt mijn hart dan ook toen ik zag dat ze een knuffel aap had gekocht! Hoe leuk is het als je kind net als jou een zelfde soort knuffel heeft.

Uiteindelijk heeft Jesse het ruim een jaar zonder knuffels prima gered in zijn leven. De knuffels die hij kreeg lagen wel in zijn box alleen deed hij er niet zoveel mee. 

Tot een paar maanden geleden. Hij sliep slecht en Janna bedacht dat we eens moesten proberen om één van de knuffels aan hem te geven in zijn bed. Na wat tegenstribbelen van mijn kant (want… geen zin in gedoe als hij zijn knuffel kwijt raakt etc..) hebben we hem de knuffelaap gegeven. Prachtig vond hij het! En wat heeft hij die nacht heerlijk geslapen. De volgende nacht ging hij bij het naar bed brengen apen geluiden maken en gebaarde hij naar de aap die naast zijn commode stond. En voor we het wisten werd het een ritueel om gezellig samen met aap in bed te gaan slapen.

Helaas (of gelukkig) moet ik ook deze blog afsluiten met de conclusie dat ik soms dingen van tevoren kan bedenken met in mijn ogen goede argumenten wat uiteindelijk in de praktijk toch compleet anders blijkt te werken. Ik zie dat Jesse bepaalde vaardigheden aanleert door zijn knuffel. Zo heb ik hem een keer zijn patatjes zien delen met zijn knuffel. En vindt hij het prachtig om de “tandjes” van de knuffel te poetsen. En op het moment dat hij zelf iets niet wil, zijn avondeten op eten bijvoorbeeld, dan geef ik eerst een hap aan zijn aap met als gevolg dat hij dan toch wel een hap wil. 

Mocht hij hem ooit ergens vergeten dan rijd ik met alle liefde al die kilometers om hem op te halen!

Heeft jou kind een knuffel?

Voor de mensen die het verhaal van de 6 knuffels niet geloven:

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Wat zit er in mijn luiertas?

Een luiertas moet wat mij betreft goed matchen bij de kinderwagen. Het kiezen van de luiertas ging mij makkelijk af...

Sluiten