Blogs

Je kids missen terwijl ze nog bij je zijn

Jullie kennen het liedje vast wel van Ali B. Toen hij tijdens een uitzending van de ‘Wereld Draait Door’ zijn tranen rijkelijk liet vloeien. Hij rapte een stuk over het missen van zijn kinderen, terwijl ze nog bij hem zijn. Dat gevoel herken ik nu uit duizenden. En dan vloeien mijn tranen ook rijkelijk.

Afscheid van de baby-tijd

Mijn tweeling wordt dit jaar 4. VIER!! Ik kan het haast niet bevatten hoe snel de tijd voorbij is gegaan. In vier jaar tijd heb ik Yasmina en Jayson zien opgroeien van hele mini baby’s naar twee eigenwijze zelfstandige kleuters. Hoewel ik blij ben dat ze al een stuk zelfstandiger zijn geworden, merk ik ook dat ik met groot heimwee terugdenk aan ‘vroeger’.

Ik mis het geven van borstvoeding, ik mis het om ze in de ochtend uit hun bedje te halen terwijl ze mij een betoverende lach aanbieden. Ik mis het om de eerste mijlpalen te vieren. De eerste stapjes, de eerste hapjes, de eerste woordjes. Ik mis hun brabbeltaal en het feit dat mama en papa hun wereld zijn.

Open staan voor een nieuwe fase

Ik word er haast weemoedig van als ik terugdenk aan de afgelopen jaren. Je zou haast denken dat het tijd wordt voor een nieuwe baby in ons huis. Mijn vriendinnen zouden enthousiast JA roepen. Maar hoe leuk baby’s ook zijn, voor alles is een tijd :-). En juist die tijd vliegt als een malle. Je mini baby’s zijn maar heel even mini. Het liefst houd ik ze nog heel lang bij mij in de veilige setting van thuis. Maar als je vier wordt dan gaat de wereld voor je open. Ze krijgen vriendjes en een groot deel van hun dag zal ik niet meer actief meemaken.

Ik moet mijn kindjes loslaten en het is net alsof mijn hart een beetje breekt. Als ik in de tuin met ze wil spelen, vragen ze of ze mogen spelen met kinderen uit de buurt. “Ja hoor liever, ga maar spelen.” Terwijl mijn hart ook denkt; “ach blijf lekker bij mij in de buurt.”

Wat dat betreft vind ik het een gekke fase. Want het is ook zo bijzonder om te zien hoe ze hun wereld aan het vergroten zijn en zo opgroeien tot een eigen persoon. Een leventje die zijn eigen gang zal gaan, met de liefde van thuis gepropt in een rugtas die ze bij zich mogen dragen tijdens hun verkenningstocht.

Verken de wereld maar liefjes. Je weet mama wel te vinden. En als je nog een keer in de supermarkt wil roepen dat je mij lief vindt, dan mag dat. Daar smelt ik van en andere mensen die het horen ook. Als je ’s ochtends nog wil kroelen met je mama bij de peuterspeelzaal, mag het ook. We nemen daar de tijd voor. Want voor je het weet geef je mij een vluchtige kus op het schoolplein zonder om te kijken. Het is okey; groei maar.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Het geboortekaartje van Olivia

Een geboortekaartje is volgens mij het leukste kaartje dat je ooit verstuurt. Je mag namelijk melden dat je kleine wonder...

Sluiten