Blogs

Is jouw kind veilig gehecht?

Zodra je kindje op de wereld is voelen de meeste mama’s enorme liefde voor hun kind. Na negen maanden vol smacht te hebben gewacht is het eindelijk zover; je kunt je kindje ontmoeten. Na die ontmoeting begint de echte reis; het leven met een klein wezentje waar je de verantwoordelijkheid voor draagt. Je kindje is afhankelijk van je. En die afhankelijkheid is kwetsbaar en mooi tegelijk. Zo kun je je kindje geven wat hij/zij nodig heeft. En je werkt aan hechting tussen jou en je kleintje. En juist veilige gehecht zijn is zo belangrijk voor het leven van je kind.

Veilig gehecht; wat houdt dat in?

In de eerste jaren van het kind is het belangrijk dat kinderen een goede relatie kunnen opbouwen met de verzorgers. Dit zorgt voor een veilige hechting. Veilige gehechtheid ontstaat als verzorgers sensitief reageren op de signalen van het kind. Een veilige hechting is essentieel voor de identiteitsontwikkeling van je kind. Super fijn om hier dus zo nu en dan bij stil te staan.

Een veilig gehecht kind zoekt nabijheid op van zijn/haar opvoeder en voelt zich voldoende veilig om de wereld te verkennen.

Onveilig gehecht zijn laat zich in de praktijk vooral zien doordat kinderen angstig kunnen zijn voor het vreemde of juist tegenstrijdige gevoelens hebben ten opzichte van de opvoeder. Doordat de opvoeder tegenstrijdig reageert weet het kind niet zo goed of hij veiligheid bij de ouder kan zoeken of juist onveiligheid vindt.

Hechting in de praktijk

Na mijn beknopte theorie, want serieus hier zijn vele boeken over geschreven, ben ik vooral in mijn eigen reflectie bezig met dit onderwerp. Ik vraag mij dan namelijk af wat nou sensitief of adequaat reageren in de praktijk inhoudt? Betekent het dat je constant aansluit op de behoefte van je kind en hier geruststellend op reageert? Of betekent het dat je je kindje aanmoedigt in zijn/haar onderzoek naar de wereld? En is het erg als ik een keer schreeuw naar mijn peuter omdat hij al voor de 10e keer op de bank springt? Of wat dacht je van altijd maar en waarschuwing tussen een zin door laten schemeren. Een waarschuwing in een zin herken je vaak aan het woordje: anders…

“Anders mag je niet meer naar buiten, anders mag je geen toetje, anders blijven we maar thuis, anders etc. etc.”

Ik vind opvoeding maar lastig. Omdat ik mij juist zo bewust ben van hoe belangrijk het is om sensitief te reageren op mijn kindjes. Alleen kom ik juist me-myself-and-I tegen in de opvoeding. Als ik moe ben of druk in mijn hoofd heb ik een kortere lont. Dan heb ik heus niet altijd zin om sensitief en adequaat te reageren op mijn kleintjes. En dat terwijl ik mijzelf plechtig heb beloofd na de geboorte voor altijd goed voor ze te zorgen. Die belofte zorgt voor een bepaalde schuldgevoel waardoor ik na mijn ‘uitschieters’ mezelf ook behoorlijk rot kan voelen.

Gelukkig kan ik het al snel relativeren. Zomaar onveilig gehecht gebeurd ook niet. Als je in de meeste gevallen sensitief reageert ontstaat er voldoende veiligheid bij je kind. Die veiligheid zorgt er voor dat je kind ook negatieve emoties kan verdragen en deze betekenis kan geven. Als ik dan wel een keer naar mijn kindje schreeuw dat hij/zij moet luisteren, kan dit hem/haar doen schrikken. Dat kan een negatieve emotie geven. Maar.. omdat in de basis er voldoende veiligheid is, kan hij/zij ook beseffen dat mama niet slecht is. Hij/zij kan dan begrijpen dat deze emotie nu bij mama zichtbaar is door het gedrag, maar niet betekent dat mama voor altijd boos is.

Positief benaderen is toch wel het beste!

Hoewel ik van mening ben dat kinderen grenzen nodig hebben, is een positieve benadering naar je kind mega belangrijk. Terwijl ik dit schrijf voel ik mijzelf als de aangewezen persoon om hier actief mee bezig te gaan. Ik denk dat de sfeer in huis leuker is als ik de kinderen meer complimenten geef, in plaats aan te wijzen wat niet goed gaat.

Zo had ik laatst een voorval met Yasmina die niet aan tafel wilde zitten voor het eten. Ik ging netjes op mijn knieën om haar over te halen om gauw naar de tafel te gaan (want anders…). Ondertussen besefte ik dat Jayson juist keurig aan tafel zat te wachten. Ik maakte een switch en keek Jayson aan en gaf hem heel veel complimenten. Hij glunderde van blijdschap en Yasmina zat binnen 10 seconde aan tafel.

Welke opvoedtricks gebruiken jullie om te zorgen voor een sensitieve reactie op je kind? Ik ben benieuwd! Overigens heb ik deze blog niet geschreven om andere ouders te laten zien hoe ze het beter kunnen doen. Nee, lieve papa en mama; ik ben mij goed bewust van hoe moeilijk opvoeden is. Dit artikel is vooral voor een stuk bewustwording en openheid. Want samen willen we natuurlijk het beste voor onze kanjers; een veilig gehecht kind die een mooie identiteitsontwikkeling heeft doorgemaakt.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Mijn buik #1

In deze rubriek tonen mama's (to be) anoniem hoe hun buik eruit ziet. Hopelijk kunnen we met deze rubriek laten...

Sluiten