Gastblog Van Anne

Inburgeren in een wildvreemd dorp

Toen we ons appartement in Utrecht verkocht hadden, werd het tijd voor een ander huis. Ik was inmiddels vier maanden zwanger van Jule en het werd tijd voor een ‘grote mensen huis’. We konden niets vinden in Utrecht waar ons hart sneller van ging kloppen. De buurt was niet fijn, het lag tonnen boven budget of er moesten nog driehonderd dingen aan gedaan worden. Vandaar de keus om buiten Utrecht te gaan zoeken en toen mijn man een klein dorp langs de A12 opperde dacht ik: no way. Ik kende niemand in dat dorp, had er zelfs nog nooit van gehoord. Maar toen we binnen kwamen rijden, langs een smal slootje waar wat schapen en koeien stonden te grazen, maakte mijn hart toch wel een klein sprongetje. We zouden in een huis gaan wonen dat drie keer zo groot was, de kinderen zouden zelf naar de speeltuin kunnen lopen, mijn was zou buiten kunnen drogen en op 1 minuut fietsafstand was bos en water. Daarnaast stonden alle dieren van de kinderboerderij hier gewoon in de weides.  Alleen de mensen. Niemand maar dan ook niemand kende ik, het was voor mij een wildvreemd dorp. Hoe ga ik hier inburgeren?


Van wietlucht naar koeienvlaaien.

Het voelde hier in het begin als een groot vakantiepark. De wandeling naar de bakker langs huisjes die stammen uit de 18e eeuw met juweeltjes van geveltjes is een feestje. We hebben geen stoplichten en de geur is hier heerlijk landelijk. Toch miste ik ook mijn sociale contacten. Niet meer op de fiets naar het park of een koffie doen in de stad. Ze hebben hier één bruin dorpscafé maar ho maar dat ze daar cappu schenken met een hartje er in;) Aan de andere kant denk ik wel eens, had ik dat dan echt elke dag gedaan? Fietsend naar de stad met drie kinderen om een koffietje te doen. Misschien is dat nu gewoon nog niet het seizoen. Of eens in de drie maanden dan.

Inburgeren, hoe doe je dat?

Achteraf vind ik het wel eens jammer dat we ons zoveel hebben beziggehouden met het inrichten van ons huis. Natuurlijk is het prachtig geworden, maar investeren in de buurt is net zo belangrijk. Dat zijn de mensen die je bijvoorbeeld belt als je snel naar de dokter moet of als je band lek is en je een kind moet halen van school. Daarnaast heeft elke vrouw een paar vrouwen nodig om af en toe een kop thee mee te drinken en het leven te bespreken toch. Gelukkig hebben we hele lieve buren getroffen die af en toe op willen passen of waar we een wijntje mee kunnen doen. Verder heb je dan natuurlijk het schoolplein wat een uitstekende plek zou kunnen zijn voor nieuwe contacten. Speelafspraken met kinderen en hun moeders, de buurtsuper, sportverenigingen en de kerk. Ik ben iemand die gemakkelijk een praatje maakt, maar iemand uitnodigen voor een kop koffie, of even om je nummer vragen daar kan ik nog beter in worden. Er zijn genoeg initiatieven in dit dorp waar ik makkelijk naar toe zou kunnen gaan en ik merk nu de kinderen wat ouder worden ik daar ook meer behoefte aan heb. Ik hoorde van mensen die nieuw kwamen wonen in hun straat en bij alle buren een briefje in de bus hadden gedaan met een uitnodiging voor een drankje bij hun thuis.

Wat een supergoed initiatief. Zijn jullie altijd blijven wonen waar je bent geboren of ben je meer een verhuizer? Hebben jullie nog gouden inburger tips?

Jaaa, nog meer leuke blogs!

1 Reactie

  • Reply
    Lynn
    23 maart 2018 at 19:32

    Wij kwamen ook nieuw wonen in een dorp wat we beiden niet kenden. Dus bij alle mensen uit de straat hand geschud en uitgenodigd voor een maand later een borrel s avonds. Bij de borrel was iedereen er en ik kan nu zeggen dat we in de leukste straat van Nederland wonen ;). Er zijn mensen die je kunt vragen om te helpen bij een klusje, mensen met wie we borrelen, bij anderen zetten we de babyfoon neer. Kortom, wees gastvrij en je krijgt het van de meesten weer terug!

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Fotoblog zwangerschapsshoot

    Een paar weken terug, toen ik 32 weken zwanger was, had ik een zwangerschapsshoot met Elke Verbruggen in het Amsterdamse...

    Sluiten