Gastblog Van Wietske

In Nederland last van spinnen? In Australië zijn het slangen!

Slangen, spinnen en haaien. Meestal ben ik er redelijk laconiek onder, die beesten leven hier nu eenmaal ook. Maar zo nu en dan lees ik een verhaal waarna ik me ineens afvraag hoe ik het nou toch in hemelsnaam in mijn gekke hoofd heb gehaald om mijn kinderen in dit land op te willen voeden. Het verhaal van de man die recent zijn benen verloor na een spinnenbeet – een secondaire infectie, maar toch. Of de tiener die deze maand een aanvaring met een grote witte haai niet overleefde. Of de explosie in het aantal blue ringed octopussen dat tussen de rotsen langs de kust van Sydney leeft. Ja daar had ik tot voor kort ook nog nooit van gehoord, maar geloof me, die wil je niet tegen komen. En eigenlijk, als je er bij stilstaat is het een wonder dat er hier überhaupt nog mensen in leven blijven.

Nuchtere Australiërs

De meeste Australiërs gaan er uiterst laconiek mee om. Bij mijn schoonfamilie in Queensland liggen de slangen met regelmaat op de veranda of tussen de wielen van de auto en zolang je je gezonde verstand gebruikt, gebeurt er meestal niets. Dat mag wel zo zijn, maar leg dat eens uit aan mijn twee kleuters die het liefst overal zonder zorgen dwars door heen banjeren.

Vorige week waren we er een weekendje op uit. Eerst werd er, uit het meer waar wij net gezwommen hadden, een vier meter lange “bull shark” gevist. Vanaf het terras waar wij zaten te eten zagen we het beest liggen, inmiddels niet meer in leven. Iets waar ik eigenlijk wat gemengde gevoelens over had.

Vervolgens plukte mijn vierjarige dochter, tussen het paaseieren zoeken door, enthousiast wat bloemen van een struik, tot ze ineens een schreeuw uitliet. Er was een spin in haar mouw gevallen die zijn ongenoegen met een aantal flinke beten duidelijk maakte. Het was een kleine spin, redelijk onschuldig ogend, waarschijnlijk een baby… Maar wel een Australische baby en wat weet ik er nou van.

Op dat soort momenten neemt bij mij het moederinstinct het volledig over van wat voor soort logica ik ook in me heb, en dus greep ik de spin (in een tupperware doos) en vervolgens mijn kind om beide mee te slepen naar het plaatselijke ziekenhuis. Dat was 60 kilometer verderop want ja, dit is Australië, maar better safe than sorry toch?

Daar aangekomen was het vermaak onder de zusters en patiënten in de wachtkamer groot. Ten eerste omdat mijn dochter nog gewoon adem haalde – dat kan ook anders – en het dus niet echt serieus was. Ten tweede omdat niemand enig idee had van wat dit nu weer voor spin was, maar dat zegt ook niets – je wil echt niet weten hoeveel spinnen in Australië “nog niet ontdekt zijn”. De uiteindelijke diagnose van de hoofdzuster was wellicht het meest typerend voor het karakter van de gemiddelde Australiër. Ze had geen idee wat het was, maar het zag er naar uit als iets waar haar zoon een huisje voor zou bouwen, en dus zat het vast wel goed. ”Maar, mocht er iets veranderen, dan was dit het nummer van een huisarts die wat dichter in de buurt woonde.”

Mijn dochter overhoorde ondertussen de patiënten in de wachtkamer om te controleren of zij wel wisten wat ze moesten doen als ze gebeten werden (ja dat soort dingen dram ik er dus ook in). “Je mummy of daddy om hulp sturen, stil blijven liggen en een verband aanbrengen,” vertelde ze een 70-jarige opa die hard moest lachen, maar het wel met haar eens was. “Pas vooral goed op voor slangen”, vertelde hij haar. “Ja die zijn heel gevaarlijk,” dat wist ze goed.

Slangen als huisdieren?

Toen we een paar maanden geleden gingen kamperen in een nationaal park kwam de beheerder me speciaal waarschuwen. Onder bij het toiletgebouw had een “red bellied black snake” een nest gemaakt. Een van de “kalmere” slangensoorten, tenzij je ‘m laat schrikken, en dan ben je ook meteen behoorlijk de pineut. De goede man heeft nog geprobeerd de slangen te verplaatsen, maar dat bleek tevergeefs. De beesten glipten weg en wij pasten de rest van de tijd extra goed op, wat je uiteindelijk toch altijd wel moet doen. Dit was ook zeker geen incident. Een paar jaar geleden struikelde mijn man bijna over eenzelfde soort slang toen hij de tent uitstapte, we zijn ze in restaurants tegengekomen en ik ben inmiddels de tel kwijt van het aantal slangen wat ik tijdens “bushwalks” voor mijn neus weg heb zien schieten. Dat kan mijn kinderen natuurlijk ook overkomen en dan hoop ik maar dat ze rustig zullen blijven…

Om heel eerlijk te zijn weet ik niet hoe realistisch dat is en – afgezien van constante herhalingen om vooral goed op te passen – denk ik er verder ook liever niet over na. Is het een reden om niet te gaan kamperen? Nee, natuurlijk niet. Kamperen vinden we heerlijk, vooral hier in Australië. Is het een reden om niet te zwemmen? Ach, de straat oversteken kan ook gevaarlijk zijn. Is het een reden om te verhuizen? Ieder land heeft zijn eigen gevaren en ook in Australië blijken paarden nog steeds meer ongelukken op hun geweten te hebben dan alle “enge” dieren bij mekaar opgeteld. En op benauwde momenten denk ik dan altijd maar aan wat mijn vader altijd zegt: “Meestal gaat het toevallig goed…” Daar moeten we maar op vertrouwen.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

2 Reacties

  • Reply
    Marianne Hoffman
    1 mei 2017 at 17:40

    Spannende blog Wietske! Uitkijken daar, maar je hebt gelijk, oversteken kan ook gevaarlijk zijn. Wij zitten nu heel relaxed op Texel en kijken naar de vogels en de ontluikende natuur.
    Hugs.X

    • Reply
      Wietske
      2 mei 2017 at 06:34

      Oh wat heerlijk! Geniet er van. Volgende maand zijn we ook weer in Nederland. Vijf weken Terschelling, we tellen nu al af! Ik wens jullie een hele fijne zomer x

    Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Koningsdag met Scott

    Vorig weekend zaten we al een oranje Jumbol (zo lekker zijn die!) want je kunt niet vroeg genoeg beginnen om...

    Sluiten