Gastblog Van Jaap

Ik heb geen papadag

Papadag is een informele benaming waarmee een vrije dag voor mannen wordt aangeduid, waarop deze de zorgen voor hun kind(eren) op zich nemen. Vaak gaat het om een vaste (vrije) dag in de week.

Als ik met mijn zoon buiten ben, krijg ik regelmatig de goed bedoelde vraag: “Papadag?”. Vaak glimlach ik en geef ik een bevestigend antwoord. Diep van binnen zou ik misschien wel wat vaker een antwoord geven als: “Elke dag is papadag mevrouw.” Of: “Hoe bedoelt u papadag?” Omdat ik ook wel weet dat de voorbijganger gewoon een praatje probeert te maken en verder niets negatiefs bedoelt met deze vraag, laat ik het vaak bij een: “Ja ja, ff lekker op stap met z’n tweeën!” En loop ik weer door.

Toch voel ik de behoefte om te vertellen hoe ‘papadag’ overkomt op mij en waarom ik het eigenlijk niet eens ben met die benaming.

Vanwege mijn werk als ambulant begeleider is geen week hetzelfde bij mij. Zo heb ik regelmatig afspraken met cliënten wat later in de ochtend of vroeg op de avond. Dat betekent dat ik vaak ochtenden thuis ben. Mijn vrouw Janna is dan al naar haar werk en ik begin de ochtend vaak ontspannen samen met mijn kleine, steeds groter wordende, vriend. Ik maak ontbijt klaar voor ons beiden en we eten samen. Dan speelt hij vaak een half uurtje in zijn box. Daarna begint het avontuur.

Jesse is nu anderhalf en heeft het standje ‘ontdekkingsmodus’ op 200% staan. Aan de ene kant kan ik daar enorm van genieten. Aan de andere kant is dat momenteel een hele uitdaging. Zo heeft hij ontdekt dat hij het Ikea-krukje gewoon kan schuiven naar plekken in het huis waar hij eigenlijk niet bij kan, zoals het aanrecht. Zo zijn plekken – maar vooral spullen – waar hij eerst niet bij kon opeens letterlijk binnen handbereik. Vaak speelt hij zo nog een flinke tijd en komt hij geregeld naar mij toe met een boek in zijn handen om voorgelezen te worden. Als het grote speelmoment voorbij is, smeer ik zijn boterhammen en gaan we, bijna altijd, (ook als het een beetje regent) erop uit. We wonen vlak bij een groot park waar we dan lekker een rondje gaan wandelen. Boterhammen mee en onderweg lunchen. Na een wandeling van dertig tot zestig minuten gaan we weer naar huis. Het is dan vaak voor mij tijd om naar mijn werk te gaan en voor Jesse tijd om naar het kinderdagverblijf te gaan. Of zoals we het tegen hem zeggen: ‘schooltje’. Dit is het begin van een normale werkdag voor mij.

Het verschil tussen mijn papadag en niet-papadag

Op mijn ‘papadag’, waarop ik volgens de officiële betekenis de zorg voor mijn kind op mij neem, doe ik eigenlijk hetzelfde als op de niet-papadagen. Alleen duurt het dan wat langer. Dan duren de wandelingen in het park wat langer, omdat we blijven hangen bij de koeien die er toch wel heel groot uit zien van dichtbij. Loopt Jesse zelf ook hele stukken, gaan we zwaardvechten met stokken die we onderweg vinden, gaan we boodschappen halen, langs de dierenwinkel om die konijnen, vissen en parkieten voor de zoveelste keer te bewonderen, gaan we dansen met de straatmuzikant die altijd op zijn accordeon aan het spelen is. Eigenlijk alleen maar leuke dingen vol avontuur en vrolijkheid.

Ik kan echt genieten van alle momenten dat ik samen met hem ben. Die ondeugende ogen die mij aankijken vanachter de gordijnen als hij zich aan het verstoppen is, dat verbaasde gezichtje als hij mij aankijkt nadat hij iets per ongeluk kapot gemaakt heeft. Ik kan nog zinnen lang doorschrijven over hoe ik kan genieten van mijn zoon. Maar ik denk dat onderstaand filmpje meer zegt dan duizend woorden.

Vanaf het moment dat wij wisten dat we in verwachting waren heb ik (bijna) elke dag een tot drie seconden gefilmd. Dit heb ik gedaan tot op de dag van vandaag. Het resultaat geeft je een kijkje in het leven van Jesse maar ook in dat van mij als vader en Janna als moeder. Het filmpje hieronder laat de afgelopen 5 maanden zien.

Voor mij is er geen papadag. Voor mij is het papa zijn. 24 uur per dag 7 dagen in de week. En daar ben ik maar wat gelukkig om! Hoe onthouden/bewaren jullie herinneringen?

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Mijn buik #7

In deze rubriek tonen mama's (to be) anoniem hoe hun buik eruit ziet. Hopelijk kunnen we met deze rubriek laten...

Sluiten