Blogs

Ik heb een miskraam gehad

Nog een laatste keer zouden we er voor gaan en daarom nam ik me voor om extra te genieten van de zwangerschap. Toen ik begin september voor het eerst een test deed, was het totaal niet duidelijk of ik zwanger was. Het streepje was mega licht en dus moest ik voor de tweede keer in een weekend met een ongemakkelijk gevoel naar de drogisterij. Altijd bang dat ik gesnapt wordt door een bekende. De dag erop deed ik weer een test en het was hartstikke duidelijk: ik was zwanger. Wauw, dit zou ons gezin compleet maken. Maar na negen weken ging het op mijn werk mis. 

Een klein bosbesje

Na het doen van de test besloten we dat we het onze vrienden en familie dit keer gelijk zouden vertellen dat er een nieuwe baby aankwam. Want dachten we, als het misgaat dan vertellen we het hen ook. Op Jennifer haar verjaardag gaf ik haar een klein sieradendoosje met een bosbesje erin. Daarbij een briefje, waarop ik schreef: ”Nu nog zo groot als dit besje maar over 34 weken jouw nieuwe vriendje. X baby Yari no.3”. Ik filmde haar reactie en die van de andere vriendinnen en was zo trots als een pauw.

Achteraf bleek dat het leven in mijn buik waarschijnlijk al niet eens meer leefde toen ik het aan familie en vrienden vertelde. Ik bleek een missed abortion te hebben gehad. Daarbij denkt je lichaam dat het vruchtje nog leeft en ben je dus eigenlijk nog ‘zwanger’. Anders dan bijvoorbeeld een spontane miskraam, waarbij je ineens veel bloed verliest. Ik voelde me dus ook echt zwanger. Ik sliep soms van 19.00 uur tot 07.00 uur en augurken waren mijn beste vrienden.

Toch was ik bij deze zwangerschap iets gereserveerder. Ik heb twee prachtige, gezonde kinderen en ik besefte me dat dit echt niet vanzelfsprekend is. Ik kan me ook herinneren dat ik dat tegen een vriendin zei die verloskundige is. Dat ik het eerst nog maar eens moest zien op de echo. Ik kon de blijdschap niet volledig toelaten en vond de tijd tot die 10-weken echo voorbij kruipen. Achteraf vraag ik me af of het een voorgevoel is geweest of puur toeval.

Minder zwangerschapssymptonen en bloedverlies

Rond de 8 weken merkte ik dat ik me steeds beter begon te voelen. Ik was niet meer zo moe en ineens kon ik geen augurk meer eten. Ik vond het raar, maar alarmbellen waren er nog niet. Toen ik 9 weken zwanger was, kwam ik er op mijn werk achter dat ik bloed verloor. Het was 14.00 uur en ik moest nog werken tot 19.00 uur. Ik appte mijn verloskundige-vriendin en ze zei dat het aan van alles kon liggen. Ik stortte me dus weer op mijn werk en zou het wel even aankijken. Maar in mijn achterhoofd wist ik eigenlijk wel wat er aan de hand was.

Toen ik thuiskwam had mijn man een cadeautje voor me. Een geurtje om de zwangerschap te vieren. Ik keek hem aan en zei: ”Super lief van je, maar je kunt het beter terugbrengen. Ik denk dat ik niet meer zwanger ben.” Onzin, zei hij. Weer legde ik het naast me neer en ik zou wel even aankijken hoe het allemaal zou verlopen. Ik ben ook niet het type dat in paniek de verloskundigenpraktijk belt, want als het wel zo zou zijn dan kunnen zij er helaas niets meer aan doen.

In de week erna bleek bij de echo’s inderdaad dat ik een miskraam had gehad. De foetus heeft waarschijnlijk maar zo’n 6 weken geleefd heeft en dus niet de 9 weken die ik eigenlijk zwanger was. Het was slechts een wit puntje en nog niet herkenbaar als een ‘kindje’.

Nuchter, maar natuurlijk ook verdrietig

Eigenlijk ben ik vanaf het begin vrij nuchter over de miskraam geweest. Ik heb me altijd heel erg beseft dat dit kon gebeuren omdat het echt niet vanzelfsprekend is om een gezond kindje te krijgen. Ik besef me dat vooral door deze website denk ik. Ik heb voor ‘Meet the mama’ verhalen mogen schrijven over verschillende mama’s die een voldragen kindje zijn verloren en ook een verhaal van iemand die na vier jaar nog niet zwanger was. Zwanger worden (en zijn) is een wonder en bevallen van een gezond baby’tje al helemaal.

Met de gedachte dat dit kon gebeuren en de symptomen die afnamen, kwam de miskraam niet volkomen als een verrassing. Ik was verdrietig en ik had zo gehoopt op een mooie laatste zwangerschap, maar als ik kijk naar mijn twee kinderen besef ik me dat ik al zo gezegend ben.

Ik weet dat ik kinderen kan krijgen en dat maakt de miskraam voor mij draaglijk. Ik denk dat dit alles veel zwaarder zou zijn geweest als ik nog nooit een kindje had gehad of als ik bijvoorbeeld heel lang had moeten wachten op een zwangerschap. Ook ‘scheelde’ het denk ik dat ik nog niet heel ver was. Daardoor was het nog niet herkenbaar als kindje. Ik wil me er geen voorstelling van maken hoe ik me zou hebben gevoeld als dit alles in een later stadium zou zijn gebeurd. Ik ben blij dat dat me bespaard is gebleven. Ook bedenk ik me dat dit kindje misschien wel heel zwaar gehandicapt of ziek zou zijn geweest en daardoor weinig tot geen kansen op leven had. Dan heeft mijn lichaam het daarom misschien wel afgestoten en daar heb ik vrede mee.

Het klinkt misschien allemaal vrij nuchter, maar natuurlijk ben ik ook wel verdrietig geweest. Bijvoorbeeld toen ik de verloskundige moest bellen, of toen ik mijn hand in de ochtend na de miskraam uit een soort automatisme op mijn buik legde en me besefte dat dit kindje nooit zou schoppen.

En dan?

Soms verlies je alles vanzelf bij een miskraam, maar bij mij was dat niet het geval. Omdat ik kort daarop samen met Jennifer naar Italië ging en mijn broer die week ging trouwen, heb ik in overleg met de verloskundige gekozen voor een curettage. Je kunt bijvoorbeeld ook kiezen voor medicatie, maar dat kan wat langer duren en op de bijkomende weeën zat ik niet te wachten.

De dag na de ingreep kon ik nog even wat uitrusten van de narcose, om de dag daarna de bruiloft van mijn broer te vieren. Ik heb ondanks de vermoeidheid ontzettend genoten van de dag. Mijn broer logeerde bij ons en trouwde dus vanuit ons huis. Dat vond ik zo bijzonder! Wat ben ik trots op hem en wat ben ik blij dat make up en een krullenset wonderen doen.

Samen met mijn man

Inmiddels is het vandaag alweer acht weken geleden dat ik de ingreep kreeg en denk ik inmiddels niet meer elke dag aan de miskraam. Want dat deed ik aan het begin wel. Je wordt er in deze fase van je leven ook zo vaak bij stilgezet. Als bekenden melden dat ze zwanger zijn, als er een baby geboren wordt in je vriendenkring, als iemand je vraagt of je nog een derde wil of als je naar een zwangerschapsbeurs gaat voor deze website. Maar inmiddels heb ik het een plekje kunnen geven en gaat het goed met me.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik tot gisteravond getwijfeld heb of ik deze blog zou willen schrijven, want het is natuurlijk mega persoonlijk. Maar tegelijkertijd hoort ook dit erbij en ben ik (helaas) niet de enige die dit meemaakt. Waarom zou ik het dan negeren? Ik kies ervoor om te bloggen over het moederschap en daar is dit bij mij nu ook een onderdeel van. Ik besef me dat er misschien lezeressen zijn die dit ook hebben meegemaakt. En misschien heb jij het heel anders beleefd. Ik hoop dat je je niet gekwetst voelt door mijn weg erin en door mijn mening. Wil je erover praten of heb je vragen? Stuur me gerust een dm via Instagram!

En zoals Ruth dat eerder zo mooi(!) schreef in haar blog: laten we vooral geen aannames over elkaar doen. Want het is allemaal niet zo vanzelfsprekend. Hopelijk is het me in de toekomst nog eens gegeven. X 

Jaaa, nog meer leuke blogs!

3 Reacties

  • Reply
    Brigitte
    7 december 2017 at 08:33

    Ik vind het heel mooi dat je het deelt! Dit soort verhalen heb ik zo gemist toen ik mijn miskramen kreeg! Alsof je de enige bent! Dus ik hoop dat het mensen kan sterken! Na 4 miskramen hebben wij nu gelukkig een hele lieve en mooie baby, dus ook mijn verdriet daarover is niet meer zo scherp, maar ik heb me heel slecht gevoeld en de hoop op een kindje bijna opgegeven! Gelukkig is t ons nog gegund!

  • Reply
    Hanneke
    7 december 2017 at 10:49

    Wat dapper dat je dit schrijft Hanna, kan me de twijfels voor dit blog heel goed indenken… toch zo sterk dat je het gedaan hebt, om alle redenen die je zelf schrijft. Ik hoop dat je wens voor een 3e later gaat uitkomen! XXX

  • Reply
    Miranda
    15 december 2017 at 20:39

    Wat knap hoe je dit omschrijft. Afgelopen maart zelf ook een miskraam gehad , mijn eerste zwangerschap. Erg geschrokken want ik hoorde ook nooit verhalen er over. Zelf ben ik er ook erg open in en toen kwam ik er achter dat ik niet de enige ben. Steeds meer ouders bij mijn bedrijf ( eigen kinderopvang) vertellen hun verhaal. Het is fijn om er open over te kunnen praten.
    Nu inmiddels bijna 24 weken zwanger. Met een onrustige start en onzekerheid van de afgelopen miskraam.

  • Leave a Reply

    Lees vorig bericht:
    Het kastje van: Owen

    Vandaag hebben wij weer een leuk kastje! Dit keer van een jongensmama die vooral van basics houdt. Dit omdat de...

    Sluiten