Gastblog van Zoë Zwanger

Help, ik ben nog maar 20 weken zwanger

Adem in, adem uit… Ik ben nog maar 20 weken zwanger en wat ging dat snel en langzaam tegelijk! Al die tijd draag ik een mooi mensje in mij en het overgrote gedeelte van deze tijd kan ik ervan genieten. Toch schrik ik er soms een beetje van als ik voel hoe snel de tijd voorbij tikt.

Hoogstwaarschijnlijk is er een verband te vinden tussen de paniek die ik voelde en ons eerste bezoek aan de mega babywinkel, waar je hier over kan lezen. Daarnaast hebben we de 20-wekenecho gehad en begin ik ons meisje ook echt iedere dag heel duidelijk te voelen. Allemaal positieve ervaringen, die bijna niet te bevatten zijn! Toch hebben ze ook één ding heel erg met elkaar gemeen: ze maken mij super bewust van het feit dat het allemaal echt gaat gebeuren! Dit kindje gaat in ons leven komen en het is onomkeerbaar.

Reden tot paniek

De week voor de magische 20-wekengrens begon het gevoel op te borrelen: een soort onrust. Ik kon het niet zo goed plaatsen en probeerde het van mij af te schudden. Helaas mislukten deze pogingen jammerlijk en werd de onrust groter. Uiteindelijk was het mijn lief die de onrust bespreekbaar maakte. Best dapper van hem om zo’n onderwerp bij een hormonale zwangere aan te snijden haha. Eigenlijk gaf hij mij de ruimte om deze onrust en chaos in mijn hoofd te uiten en te mogen erkennen dat er wel degelijk een legitieme reden is voor paniek. We krijgen een kind! Niet zomaar een kind, een echt meisjesmens. In die paniek sloeg de twijfel toe en begon ik onsamenhangende kreten op mijn lief los te laten.

Wat nou als het allemaal niet op tijd af is? Wat nou als dit mensje mij onwijs stom vindt? Wat nou als ik haar stom vind?? Er is dan geen weg meer terug, dit hele pad van ouderschap is onomkeerbaar!! Wat nou als ik straks ontdek dat dit niks voor mij is, je kan d’r moeilijk terugbrengen… Manlief keek mij aan en zei na het uitrazen voorzichtig: “Heeft het er misschien iets mee te maken dat je op de helft bent? Vanaf nu is de bevalling alleen maar dichterbij, dan verder weg. Het moment waarop ons mensje zich bij ons zal voegen en alles verandert.”

Jemig wat heeft hij gelijk! Wat heeft hij altijd weer gelijk in zijn rust en reinheid. Maar wat was het ook heerlijk om ein-de-lijk al mijn onrust te kunnen benoemen en hortend en stotend te erkennen waar ik allemaal zo bang voor ben. Natuurlijk, we hebben heel bewust voor dit mensje gekozen maar, eerlijk is eerlijk, niemand kan overzien waar die aan begint als het om kinderen gaat.

Onomkeerbare schoonheid

Er zijn al miljoenen, miljarden, biljoenen vrouwen mij voorgegaan en gelukkig gaat het vaker goed dan niet goed: de overgang van vrouw naar moeder. Wat mij op dit moment ontbreekt is het zogeheten ‘moedergevoel’. Voor sommige vrouwen is dat er direct na de geboorte, voor sommige duurt het een tijd om zich zo aan hun kind te hechten. Toch komt het bij de meeste vrouwen uiteindelijk allemaal wel goed. Deze onomkeerbare schoonheid van een kind krijgen maakt dat je het er uiteindelijk  allemaal voor over hebt. Dat het niet erg is dat je kind jou stom vindt, omdat je die bron van liefde voelt én dat het niet erg is als blijkt dat het een huilbaby is en je geen seconde meer voor jezelf kan vinden.

Ik voel dat ik in deze overgang zit, groeiend naar dat grote geheim van moeders, van onvoorwaardelijke liefde voor je kind. Ook als het soms gewoon een stom kind zal zijn. Toen ik mijn onrust een plekje kon geven, besefte ik ook ik gelukkig nog 20 weken heb gekregen om aan al deze ideeën te wennen. Juist om dit te doorleven en te leren omgaan met deze angsten. Dus dat doe ik nu… Ik trek het door m’n ziel. Ik praat erover met manlief, ik mijmer er op los als ik met de hond loop en probeer wat vaker te mediteren om de onrust een naam te kunnen geven. Ik zoek naar mijn weg als moeder en dan over een tijdje begint het echte moederschap avontuur. Ben ik er klaar voor?

Redactie: vanaf nu verschijnt de blog van Zoë om de week in plaats van elke week.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Een ambulance voor mijn dochter

''Toen mijn man de kamer binnenkwam vond hij Yasmina bewusteloos in bed. Ze was slap, oogjes dicht en was totaal...

Sluiten