Gastblog Van Annelies Zwanger

Hallo, ik ben een emo-mama!

Wie mij kent, zal mij vast omschrijven als nuchter, direct en recht voor zijn raap. Ik verberg niet wat ik ergens van vind. Ben ik het niet met je eens, dan is dat in ieder geval duidelijk van mijn gezicht te lezen. Een spelletje poker hoef ik dan ook niet te proberen (los van het feit dat ik het niet eens snap #blond). Ook ontroering kan ik maar moeilijk onderdrukken. Een paar weken geleden liet mijn zus zich dopen. En wie stond er als eerste van de familie daar een potje te grienen? Yup: me! Het moederschap heeft mij nog emotioneler gemaakt, denk ik. Ook de kleinere, meer alledaagse dingen kunnen mij tegenwoordig enorm ontroeren. Niet dat de tranen dan meteen over mijn wangen biggelen, maar ze bezorgen mij in ieder geval wel een brok in mijn keel of een heel warm gevoel. En ik vermoed dat die dagelijkse ontroerende dingen vast heel herkenbaar zijn voor andere mama’s hier!

Goed begin van de dag

Aangezien manlief altijd overal doorheen slaapt en in mijn moedersysteem nu eenmaal zit ingebakken dat ik net iets eerder of tegelijkertijd met Scott wakker wordt, haal ik hem vrijwel elke ochtend uit zijn bedje. Scott heeft nooit een ochtendhumeur en weet al welke vraag ik hem als eerst zal gaan stellen. Dus hij springt op in zijn bedje als ik binnenkom en roept “Tott lekker lapen, mama!” (vertaling: Scott heeft lekker geslapen, mama). En begint vervolgens op te noemen wie er nog meer lekker heeft geslapen: de auto (of een ander speelgoedje dat hij de avond daarvoor mee naar boven mocht nemen), papa, mama, Harry. Iedereen heeft lekker geslapen. Heerlijk toch? (Ik vertel ‘em maar niet dat nu ik zwanger ben, ik bar slecht slaap..;-)). Vervolgens til ik hem op en slaat hij zijn lijfje dat nog warm is van het slapen om me heen en geeft een dikke knuffel. Dit is zo’n moment dat mijn hart altijd explodeert van liefde. Dat ik me zo dankbaar voel dat hij in ons leven is en dat ik me niet kan voorstellen dat we jarenlang geen kinderwens hebben gehad.

Nog even spieken

Dat doe ik altijd eventjes voordat ik zelf ga slapen. Ik denk dat elke mama (en papa) dat wel doet. Het is zo heerlijk om te zien hoe die kids vol overgave kunnen slapen. Ik trek zijn dekentje recht, stop hem nog even extra in en aai hem over die lieve bolle wangetjes. Ook dan voel ik me zoals hierboven beschreven. Maar er komt ook altijd nog een extra emotie bij kijken. Als ik hem daar zo zie liggen, moet ik altijd denken aan kindjes waar dan ook in de wereld die om welke reden dan ook geen geborgenheid of liefde kennen. Of die dat wel kennen, maar hun ouders hebben verloren en nu alleen ronddolen in vluchtelingenkampen bijvoorbeeld. Of met hun ouders onder erbarmelijke omstandigheden verkeren. Elke avond denk ik ook ‘waar zijn we mee bezig’: hoe kan het zijn dat zoveel volwassenen in de wereld deze kindjes geen warm, thuis kunnen bieden. Het breekt echt elke avond mijn hart als ik zie hoe goed wij het hebben en ik tegelijkertijd besef dat dat lang niet overal zo is. Met een biddend hart ga ik dan naar bed, in de hoop dat de wereld de volgende dag een stukje beter is voor die kindjes.

Die zwangerschapshormonen ook!

Het nieuws kijk of lees ik ook al een aantal jaar maar beperkt, omdat ik al dat leed niet zo goed kan handelen. De zwangerschapshormonen doen er nu ook nog even een schepje bovenop. Nieuws komt extra hard binnen en ik kan het niet altijd even goed van mij afschudden. Niet alleen nieuwsberichten, maar ook verhalen dichterbij grijpen me nog meer aan dan anders. De ex-vriend van mijn baas, met wie hij nadien nog zo’n intense band had dat ze echt als levensmaatjes door het leven gingen, is vorige week plotseling overleden. Precies op de eerste dag dat mijn baas van zijn vakantie in Griekenland zou gaan genieten. Mijn baas is hals over kop teruggekeerd van de vakantie die hij zo dik had verdiend, na het intensieve project dat we de afgelopen maanden hebben uitgevoerd en met succes hebben afgerond. Elke dag moet ik denken aan het noodlot dat hem en zijn ex-vriend overkwam en ik leef op afstand enorm met hem mee. Nog meer dan anders lijkt het wel!

Ander voorbeeld: in een groepsapp vertelde iemand over een overlijden tijdens een bevalling. Het kindje maakt het gelukkig goed maar zal altijd zonder zijn of haar moeder moeten opgroeien. Hoe ondraaglijk moet dit zijn voor haar man en familie: enerzijds heb je een enorm verdriet en anderzijds heb je vreugde over nieuw leven. Die nacht na die groepsapp heb ik echt wakker gelegen van de vraag: zou dit ons ook kunnen overkomen? Ik bleef mezelf pijnigen met pogingen om een voorstelling te maken hoe het voor Scott en zijn zusje op komst moet zijn zonder moeder. En hoe dat nou allemaal moet goed komen. Het gaf me die nacht een verdrietig en unheimisch gevoel. Gelukkig kon ik dat gevoel de volgende dag weer loslaten. Maar ik sluit niet uit dat andere verhalen de komende maanden ook zo’n impact op mij zullen hebben.

Ik ben vast niet de enige die dagelijks emotioneel kan worden om kleine dingen (die stiekem eigenlijk helemaal niet zo klein zijn..). Hoe gaat dat bij jou? Ben jij door je moederschap en/of zwangerschap gevoeliger geworden voor bepaalde dingen?

Print Friendly, PDF & Email

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Achter de schermen bij Mama’s op hakken: hoe het er echt aan toe gaat!

Hanna en ik krijgen regelmatig vragen over ons blog. Bijvoorbeeld waarom wij gestart zijn, wat ons doel is en hoeveel...

Sluiten