Gastblog Van Anne

Over dankbaar zijn maar ook blijven dromen.

Zwanger zijn is iets wat ik prachtig vind. Het is een groot wonder dat er een kind in je groeit dat ooit eens is ontstaan door een zaadje en een ei. Dat je lichaam gewoon snapt wat er moet gebeuren dat is toch fenomenaal.  Ik bedoel een navelstreng of een placenta, maak dat maar eens na. Voor mijn miskraam was dat voor mij eigenlijk een vanzelfsprekend iets. Ik hield een test in handen en dacht oke die heb ik dan over een maand of 8 in mijn armen. En ik begon te dromen over schattige rompertjes. Kortzichtig misschien of gewoon vol geloof dat die dingen altijd goed gaan. De laatste tijd denk ik er steeds meer over na dat het zo tof is dat het drie keer wél goed ging en dat ik daar dankbaar voor ben. Het is zo makkelijk om dingen die je hebt als vanzelfsprekend te zien. Meer te willen, beter, sneller en mooier.

Eieren rapen op blote voetjes

Ik ben nogal een dromer namelijk. Als ik ‘Floortje naar het einde van de wereld’ heb gekeken dan wil ik dat ook, wonen in een huisje op een berg en zelfvoorzienend zijn. Dan denk ik best saai zo’n huis in een straat met een boompje in de tuin. Waarom hebben wij eigenlijk geen kippen? En dat de kinderen in de zomer dan op hun blote voetjes de eieren gaan rapen. Zo gaat mijn hoofd dan, net zo lang tot ik ergens zit te picknicken midden in een olijfboomgaard in Griekenland.

Dromen durven doen

Heerlijk hoor al die dromen. Maar het gevaar is soms dat ik er voor geen meter mee opschiet of te bang ben om mijn dromen om te zetten in daden. Ik bedoel, hoe kom ik aan een kip zonder boerderij? Ik kan wel dromen over fotosessies in het golden hour maar als ik mijn nek niet uitsteek zal er niemand verschijnen voor mijn camera. Mijn hoofd is vaak een wir war van gedachten. Is dat vrouw-eigen, ben ik hooggevoelig of ben ik een millenial die denkt dat alles maar kan? Daarnaast word ik er ook best moe van, dat ik in mijn dromen de wereld rondreis in een mintgroene (of beige) VW bus maar eigenlijk een diarree luier sta te verschonen. Kan ik dit uitzetten of hoort het bij mij? Daarnaast hoe ga ik hier mee om met betrekking tot de kinderen?

Ik wil een moeder zijn die geniet van het voorlezen van verhaaltjes. Ik wil meer leven in het hier en nu. Dus als ik te lang door Instagram heb gescrold en te veel heb gekeken naar iedereens leuke leven en bijna de neiging krijg om jaloers te worden ,ga ik 10 dingen uitspreken waar ik dankbaar voor ben.

Dat is waarschijnlijk ook erg goed voor onze kinderen. Ze te leren om dankbaar te zijn. Ik vond het zo leuk dat de juf van Sare laatst zei dat ze zo kan genieten van de kleine dingetjes. Kijk dat heeft ze dan toch van mij. Ik kan naar zolder rennen om de zonsondergang te bekijken en daar intens van genieten, af en toe ben ik al op de juiste weg:) Zonder dat ik daar de palmen van de Antillen voor nodig heb.

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Dit zit er in mijn luiertas

Jaja, je hebt nesteldrang of je hebt het niet! Vorige week liet ik de inhoud van mijn vluchttas zien, maar...

Sluiten