Blogs

Deze dingen doe ik in de opvoeding anders dan mijn moeder

Allereerst moet ik gelijk wat verzachtende woorden uitspreken naar mijn moeder toe. Ik waardeer en respecteer mijn moeder enorm! Ik vind het ongelofelijk knap en dapper van haar hoe ze in haar uppie drie kinderen heeft opgevoed. Desalniettemin doe ik nu als ouder dingen bewust anders. 

Opvoeding vind ik een leuke en pittige uitdaging. Je krijgt immers kindjes die je uiteraard het allerbeste wil meegeven. Opvoeding voelt dan ook als een enorme verantwoordelijkheid. En door die verantwoordelijkheid probeer ik de opvoeding bewust te doen. Ik zorg voor rust, regelmaat en reinheid, heb duidelijke regels in huis en probeer mijn kids positief te benaderen. Kortom: ik denk heel veel na over wat ik belangrijk vind in de opvoeding en welke dingen ik wel of niet inzet. Ook achteraf kan ik op de bank zitten te reflecteren over een situatie die uit de hand is gelopen.  

Als ik mijn geduld verlies nadat ik herhaaldelijk mijn kleuter heb gevraagd om uit de auto te stappen, heb ik de neiging om mijn stem te verheffen (lees: schreeuwen). “KOM NU UIT DE AUTO!!” Om dan achteraf mij schuldig te voelen over mijn tirade. 

Mijn bewuste opvoeding is wat dat betreft heel rationeel. Ik denk er veel over na en ik probeer mijn gedrag hier en daar wat te veranderen. Gek genoeg is dat heel anders dan de opvoeding die ik zelf heb gehad. Wellicht heb ik deze tricks vooral willen overnemen uit de theorieboeken die ik las over pedagogiek. Maar of dat nu alleszeggend is?

Mijn opvoeding versus mijn moeder

Mijn moeder komt uit Zuid-Amerika en over het algemeen weet ik dat ze daar minder opvoeden vanuit ratio, maar meer vanuit het hart. In Zuid-Amerika zijn de drie R’s niet aan de orde van de dag. Flexibiliteit en go with the zijn zo twee kenmerken die gedurende mijn opvoeding op de voorgrond waren:

Ik had nooit echt bedtijd (ik zei vaak zelf tegen mijn moeder dat ik ging slapen), we aten ergens tussen 17 en 19 uur en om een ijsje na het eten hoefde ik niet te vragen. Dat pak je toch gewoon? 

Die flexibiliteit vond ik als kind heerlijk, maar het gaf mij soms ook wel stress door de enorme vrijheid. De kaders waren er niet, wel een lieve moeder die veel voor haar kindjes over had, maar de hoe, wat en waarom ontbrak. Om die reden vind ik het een verademing dat ik door reflectie heb ontdekt hoe belangrijk kaders zijn voor mijn kleintjes.

Maar slaan wij hier in door?

Na opnieuw een banksessie, reflecteren met mijzelf, te hebben gehouden, schrik ik best van mijn opvoeding vol structuur. Dan vind ik juist de Zuid-Amerikaanse flexibiliteit een enorme verademing. En gelukkig ben ik deze niet verloren en kan ik ook een laissez-faire houding nemen. Wat maakt het uit dat de kids om 12 uur nog in hun pyjama rondlopen, wat maakt het uit dat ze niet iedere dag douchen en wat maakt het uit dat ik inderdaad soms schreeuw naar mijn kleuters. F*#& perfectie. Zolang je voldoende veiligheid en plezier geeft aan je kids doe je het super goed als mama. 

Dus als ik, mijns inziens, te ver doorsla in de drie R’s ga ik op zoek naar de flexibiliteit die mijn moeder hanteerde. Ik zoek het liefst naar een middenweg in het bieden van duidelijkheid & kaders om hier van durven af te wijken als het nodig is.

Ik ben benieuwd of jullie de opvoeding bewust anders doen dan je eigen opvoeding? Of ben je juist content met hoe je ouders het hebben aangepakt en is het een kwestie van copy and paste?


Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
Potjes training, de weg naar zindelijkheid

// JAAP // Hij droomde al vroeg van een baby zonder luiers. Hij schafte wasbare luiers aan en begon met...

Sluiten