Gastblog Van Ruth Zwanger

Een derde kindje op komst

Vorige week maakte ik op Instagram bekend dat we een derde kindje krijgen! Nadat ik zoveel reacties, felicitaties en vragen kreeg op ‘the announcement’ moet ik natuurlijk wel reageren. Allereerst, hartelijk dank voor alle lieve berichten. We zijn ontzettend dankbaar en blij dat ons dit gegeven mag worden. Al weken erg misselijk, maar dit gaat vast snel beter worden houd ik mezelf maar voor. Ik blijf het zeggen, elke keer weer, wat een zegen en zo niet vanzelfsprekend.

Beladen onderwerp

Ik heb best lang na gedacht of ik hierover zou (durven) schrijven. Bang om mensen te kwetsen denk ik. Toch doe ik het wel, omdat ik denk dat het goed is dat het geen taboe is/wordt. Ik wil vooraf wel genoemd hebben dat ik schrijf vanuit mijn eigen ervaring en omgeving en dat het niet dé waarheid of dé manier is om er mee om te gaan.

Ik hoor in nabije omgeving de laatste tijd best veel berichten dat het ‘zwanger worden’ niet lukt. Dat mensen al jaren bezig zijn met hun kinderwens die maar niet in vervulling mag gaan en over lange ziekenhuisbehandelingen die veel stress, onzekerheid en verdriet opleveren. Ik kan me daar niets bij voorstellen, helemaal niets. Wel kan ik me door verhalen van mijn ouders een beeld vormen hoe dat kan zijn. Zij konden immers ook geen kinderen krijgen en hebben uiteindelijk twee kinderen geadopteerd.

Mijn moeder kan open vertellen hoe naar het voelde dat iedereen om haar heen maar zwanger werd en een dikke buik kreeg en zij niet. Dat zij als eerste van een gezin met 8 kinderen trouwde, maar dat 3 broers en zussen die na haar trouwden eerder kinderen kregen dan zij. Dat ze het fijn vond als mensen het juist aan haar persoonlijk vertelden dat ze zwanger waren en het niet verzwegen om haar maar geen rotgevoel te bezorgen.

Ik reageerde door te zeggen dat ik het lastig vond om het aan sommige mensen te vertellen dat ik zwanger was, omdat ik wist dat er bij hun een wens was die maar niet in vervulling ging. Ik voelde me bijna opgelaten om het blijde nieuws te delen en dat voelde ook heel rot. Ik wist dat ik heel blij mocht zijn en dat zij ook oprecht blij voor ons zouden zijn, maar toch voelde het niet heel fijn.

Invullen en aannames

Het is ook heel lastig, want sommige mensen zijn heel open over hun kinderloosheid en hun kinderwens en anderen houden het liever voor zichzelf (en/of hun nabije omgeving). Ieder huisje
heeft zijn kruisje, je weet gewoon niet wat er zich afspeelt. Wat krijg je dan: mensen doen aannames, ze vullen het zelf in. Ach dat stel is vast nog niet met kinderen bezig en focussen zich vast lekker op hun carrière, reizen etc. Of gewoon ongegeneerd (hardop) afvragen waar die tweede blijft, want de oudste is toch ook al bijna drie? Niet wetende dat de wens voor een (tweede) kindje heel groot is.

Andersom worden er ook aannames gedaan. Ik ben nu zwanger van ons derde kindje dus het gaat vast en zeker allemaal lekker makkelijk en snel. Maar ook wij hebben te maken gehad met een
miskraam. Dat heeft wel gezorgd voor een stukje angst dat het misschien weer ‘fout’ zou gaan en het verliezen van een verwachting. Persoonlijk denk ik niet dat dit te vergelijken is met een jarenlange kinderwens, maar ik denk wel dat het goed is om er zo nu en dan eens bij stil te staan en het niet zomaar in te vullen voor een ander.

Openheid creëert begrip en medeleven

Ik denk zeker dat dit zo is, want als mensen het niet weten hoe moeten ze dan laten weten dat ze aan jullie denken en dat ze oprecht meeleven en mee bidden? Toch heeft niet iedereen daar behoefte aan, kan het te confronterend zijn, verstoord het hun persoonlijke proces waarin zij zitten of hebben mensen er gewoonweg geen zin in om er met anderen over te praten. En dat is hun goed recht!​

Medelijden of medeleven

Volgens mijn moeder is het gevoel van medelijden krijgen van anderen juist het gevoel wat je niet wil hebben. Maar ik vroeg haar; is het niet zo dat u dacht dat iemand medelijden met u had of dat u dat zelf invulde terwijl dat voor de ander helemaal niet zo was? Als ik iemand door een berichtje, kaartje, door gebed laat weten dat ik aan ze denk of wil bemoedigen dan is dat toch geen medelijden? Dan komt dat toch uit mijn hart en dat is toch beter dan niets zeggen? Of is het zo omdat ik het niet mee heb gemaakt, niet begrijp en me er vooral niet mee moet bemoeien en maar beter niets kan zeggen?

Mijn moeder antwoordde het volgende en zei daar expliciet bij dat zij dit zo voelde en dat ook dat voor iedereen weer anders is.

”Bemoedigen is fijn, maar niet te pas en te onpas. Stel er was een kindje in de familie geboren, dan was die week een fijn moment om een bemoedigend kaartje of telefoontje te
krijgen van een naaste. De kinderloosheid werd een deel van je leven, maar ik was er niet elke dag mee bezig. Ik heb zelf ervaren dat mensen ook echt dingen kunnen zeggen die ze beter niet kunnen zeggen. Dingen zoals: Jij hoeft er nu gelukkig nog niet elke nacht uit. Sorry, wat zeg je? Ik wil wel 10x per nacht uit mijn bed komen voor mijn kind. Of, je kan nog lekker genieten van het samenzijn met zijn tweetjes. Nee, ik wil een gezin. Ik wil kinderen. Tip! Probeer het niet leuker, fijner, grappiger te maken dan dat het is. Bevestig het gemis en/of verdriet of zeg gewoon helemaal niets.”

Dankbaar!

Mooi dat het schrijven van zo’n blog weer mooie gesprekken oplevert met mijn moeder. Als kind riep ik altijd al:  ”Als ik ooit kinderen mag krijgen dan is mijn moeder daarbij.” Dus toen het eenmaal zo ver was, was het ook meer een mededeling dan een vraag aan Hans. Gelukkig stond hij daar helemaal achter en was mijn moeder bij mijn eerste bevalling en heeft ze Lauren geboren zien worden. Ik denk het mooiste wat ik heb kunnen ‘delen’ met mijn moeder. Ik denk dat ik door haar altijd erg begaan ben geweest met de vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen en ben ik er continu op blijf hameren dat je geen kinderen neemt, maar krijgt. Ik weet dat ik mag genieten van mijn derde zwangerschap en dat doe ik ook! En mijn moeder, die kijkt er weer ontzettend naar uit om voor de derde keer oma te worden.

Ik hoop oprecht dat ik niemand gekwetst heb in mijn blog, mocht jij je aangesproken voelen op welke manier dan ook dan mag je me dat altijd laten weten.
Ook in een privé bericht (IG @Kukeluusje)

Jaaa, nog meer leuke blogs!

Laat je van je horen?

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
vieze kledder moeder
Bekentenissen van een vieze kledder moeder

We hebben tegenwoordig allemaal een druk bestaan. Of je nu een werkende moeder bent of een moeder die thuis is...

Sluiten